Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖုန်းလိုင်ကျွန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>[ဒင်... ပိုင်ရှင်၏ တပည့်ဖြစ်သူ ချောင်ရို့ချန်သည် ဖရိုဖရဲခန္ဓာကျမ်း (အသေးစားအောင်မြင်မှု) အဆင့်သို့ ကို ရောက်ရှိသွားသည့်အတွက် ပိုင်ရှင်အား ဖရိုဖရဲခန္ဓာကျမ်း (ပြီးပြည့်စုံခြင်း)အဆင့် ဆုချီးမြှင့်လိုက်ပါသည်။]</p> <p> </p> <p>[ဒင်... ပိုင်ရှင်၏ တပည့်ဖြစ်သူ ချောင်ရို့ချန်သည် အာဏာရှင်နတ်ဘုရားရုပ်ခန္ဓာ (အသေးစားအောင်မြင်မှု) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ပိုင်ရှင်၏ နတ်ဘုရားရုပ်ခန္ဓာမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား တာအိုအနှစ်သာရ +၁၀ ဆုချီးမြှင့်ပါသည်။]</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချူဖုန်း၏ မျက်နှာထက်၌ ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေး တာ့ချန်တစ်ယောက်  နတ်ဘုရားရုပ်ခန္ဓာမှာ ဒီလောက်မြန်မြန် အသေးစားအောင်မြင်မှုအဆင့် ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်ပိုလိုမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။ ဒီတစ်ခေါက် ကံကြမ္မာသားတော်ကို နှိမ်နင်းတုန်းက သူတော်တော်လေး အခွင့်အရေး ရခဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း တာချန်း သန်မာလာပြီဆိုတော့ ယန်အာ သန်မာလာဖို့ကလည်း အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိရင်း ချူဖုန်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။ ဒီညတော့ အောင်ပွဲခံသည့်အနေဖြင့် အရက်အနည်းငယ် ပိုသောက်ရပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးလျှိုမြောင်အတွင်း၌၊</p> <p> </p> <p>တစ်လကြာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် စုန့်ကျောက်ယီသည် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ချောင်ရို့ချန်နှင့်အတူ လျှိုမြောင်အတွင်း ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချန်၊ မိုးကြိုးစုဝေးလျှိုမြောင်ကနေ ထွက်ပြီးရင် ဘယ်ကိုသွားဖို့ စိတ်ကူးထားလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ မျက်နှာထက်တွင် စဉ်းစားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကို ပြီးပြည့်စုံအောင်ကျင့်ဖို့အတွက် အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာအမျိုးမျိုးကို သွားကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ အဲ့ဒါမှလည်း ငါပိုပြီး သန်မာလာမှာ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်ကျောက်ယီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုချန်၊ ကန်ဖုန်း ချောက်ကမ်းပါးအကြောင်း ကြားဖူးလား”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန် စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကန်ဖုန်း ချောက်ကမ်းပါး... ဟို စိမ့်စန်းဝါချောက်နက် အတွင်းဘက်က နေရာကို ပြောတာလား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီနေရာပဲ။ ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်နယ်ပယ်ကို မရောက်ခင်တုန်းက ညီမ အဲ့ဒီကို မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ စိမ့်စန်းဝါ ချောက်နက်ကနေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လေတွေက ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်လေ။ ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်နယ်ပယ်အောက်က ကျင့်ကြံသူတွေ ကန်ဖုန်း ချောက်ကမ်းပါးထဲ ဝင်သွားရင် သေဖို့ပဲ ရှိတာ။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒါက ကျင့်ကြံဖို့ တကယ့်နေရာကောင်းပဲ။ ငါတို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ကန်ဖုန်း ချောက်ကမ်းပါးကို သွားကြတာပေါ့။  အဲ့ဒီမှာ ငါ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျရင် သူ့ကို ယှဉ်တိုက်နိုင်ချင်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုချန်က ဘာလို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးနဲ့ အမြဲတိုက်ချင်နေရတာလဲ။ ဆက်ဆံရေး မကောင်းလို့လား”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ ဖြူစင်သောမျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး အရှက်ပြေ ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟွတ်... ဟွတ်... စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ငါက ဆက်ဆံရေး ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက လူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ အသန်မာဆုံးဖြစ်နေတော့ သူ့ကိုကလွဲရင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ငါစိန်ခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်သလို ဖြစ်နေလို့။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ အကြည့်များ ခိုင်မာလာသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျောက်ယီက လက်သီးလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချန် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ။ အစ်ကိုက ညီမရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အသန်မာဆုံးပဲ။”</p> <p> </p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဘာမှ ထပ်ရှင်းမပြဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ ပို၍ သန်မာလာရမည်ဟူသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမှာ ပို၍ပင် ခိုင်မာလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးကွာသော အရှေ့ပင်လယ်ရှိ ချင်ကျောင်းကျွန်း ဆိပ်ကမ်း၌၊</p> <p>တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားနှင့် ထက်မြက်သော မျက်လုံးများရှိသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ နှာနှစ်ချက် ဆက်တိုက်ချေ လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟတ်ချိုး ဟတ်ချိုး”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန် နှာချနေသည်ကို မြင်သောအခါ လွီယွဲ့အာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဟိုကောင် တာ့ချန်က ငါ့ကို ပြန်ချဖို့ ကြံနေပြန်ပြီ ထင်ပါရဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လွီယွဲ့အာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ “စီနီယာအစ်ကိုက ဘာလို့ အစ်ကိုချန်အပေါ် အာဃာတတွေ ဒီလောက်ရှိနေရတာလဲ။ နေ့တိုင်း သူ့ကို ရိုက်ဖို့ပဲ တွေးနေတာ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလောကမှာ ငါ့ရဲ့ ဓားချက်အနည်းငယ်ကို တောင့်ခံနိုင်တဲ့ ရွယ်တူတန်းတူဆိုတာ အတော်လေး ရှားတယ်။ ငါက နေ့တိုင်း ဆရာ့ဆီသွားပြီး အရိုက်နှက်ခံနေလို့လည်း မဖြစ်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>လျှိုယွဲ့အာမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုချန်တို့က ဆက်ဆံရေး တကယ်ကောင်းတာပဲနော်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ထပ်မရှင်းပြတော့ဘဲ ဆိပ်ကမ်းရှိ ဖုန်းလိုင်ကျွန်း သို့ ဦးတည်မည့် သင်္ဘောကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လွီယွဲ့အာက အပြုံးကို သိမ်းဆည်းကာ နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။ သင်္ဘောခပေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး သင်္ဘော၏ တတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခရီးသည်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တက်လာကြစဉ် သင်္ဘောပေါ်မှ အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“လေးစားအပ်ပါသော ဧည့်သည်တော်တို့ခင်ဗျာ၊ နောက်မှတ်တိုင်က ဖုန်းလိုင်ကျွန်း ဖြစ်ပါတယ်။ လမ်းခရီးမှာ မုန်တိုင်းထန်တဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းရမှာဖြစ်လို့ မိမိတို့အခန်းထဲကနေ အပြင်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မထွက်ကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါတယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အခန်းထဲက ခေါင်းလောင်းကို တီးပေးပါ။</p> <p>အကယ်၍ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အခန်းပြင် ဒါမှမဟုတ် ကုန်းပတ်ပေါ် ထွက်သွားလို့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျုပ်တို့လေနှင်သင်္ဘော က တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထိုလူအိုကြီး ပြောပြီးသည်နှင့် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျောက်ကြိုးမပြီး... ရွက်လွှင့်စေ”</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် သင်္ဘောကြီးသည် အရှေ့ပင်လယ်နက်ထဲသို့ ဦးတည်ကာ ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်း ရောက်သည်နှင့် ရှောင်ယန်နှင့် လွီယွဲ့အာတို့သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက်တွင် ပြင်းထန်သော ဆူညံသံတစ်ခုကြောင့် သူတို့ နိုးလာကြ၏။</p> <p>ရှောင်ယန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်ပတွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး တောင်ကုန်းသဖွယ် မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများက ထိုးတက်နေလေ သည်။ လေနှင်သင်္ဘောတွင် ကာကွယ်ရေး အစီရင်ခံစနစ်များ ရှိသော်ငြားလည်း</p> <p>ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသော သစ်ရွက်ခြောက်လေးတစ်ရွက်ကဲ့သို့ လှိုင်းလုံးကြီးများကြား ယိမ်းထိုးနေ၏။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကို၊ ကြည့်ဦး မုန်တိုင်းကြီး ဒီဘက်ကို လာနေပြီ”</p> <p>လျှိုယွဲ့အာ၏ အသံက ရှောင်ယန်၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။ သူ ဗီဇအရ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ အရှေ့တောင်ဘက်မှ သင်္ဘောဆီသို့ ဦးတည်ရိုက်ခတ်လာသော မုန်တိုင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ မျောပါသွားနေသည်ကို ရှောင်ယန် အတိုင်းသား ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ သင်္ဘောပေါ်တွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။ လွီယွဲ့အာမှာ ပေရာကျော် မြင့်မားသော ရေဆင်နှာမောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြူလျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး စိုးရိမ်နေကြစဉ် လူရိပ်တစ်ခုမှာ သင်္ဘောပေါ်မှ အမြင့်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ရေဆင်နှာမောင်းကြီးကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်လှန်ခြင်း”</p> <p>ထန်း</p> <p>ဓားချက် ကျရောက်သွားသည်နှင့် မုန်တိုင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပင်လယ်ထဲသို့ လွင့်ပါးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူရိပ်မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် သင်္ဘောပေါ်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည် ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားချက်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်က ပြောသည်။ “နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ”</p> <p> </p> <p>လွီယွဲ့အာက ပြော၏။  “သင်္ဘောတစ်စင်းမှာ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ လေနှင်သင်္ဘောရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားက မသေးဘူးပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအရှေ့ပင်လယ်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ဆိုတာ သာမန်လူတွေတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ တံငါသည်အိုကြီး ပြောတာအရဆိုရင် ဒီပင်လယ်ကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ဖုန်းလိုင်ကျွန်းကို ရောက်ပြီ။ ငါတို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“အင်း။”</p> <p>လွီယွဲ့အာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လည်စတင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်း ဖြစ်ရပ်မှာ လေနှင်သင်္ဘောအတွက်တော့ မတော်တဆမှု အသေးအဖွဲလေးတစ်ခုသာ။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်အကြာတွင် လေနှင်သင်္ဘော၏ အရှိန်မှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွား၏။</p> <p>မွန်းတည့်အချိန်တွင် ထိုအိုမင်းသောအသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ တာအိုကျင့်ကြံသူတို့ခင်ဗျာ၊ ဖုန်းလိုင်ကျွန်းကို ရောက်ရှိပါပြီ။ လေနှင်သင်္ဘောရဲ့ နောက်တစ်ခေါက် အသွားခရီးက နောက်ထပ်ခြောက်လအကြာမှ ရှိမှာပါ။ သင်္ဘောစီးဖို့ လိုအပ်တဲ့သူတွေ အချိန်မမေ့ကြပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် သင်္ဘော၏ ကာကွယ်ရေး အစီရင်ခံစနစ်များ ပိတ်သွားပြီး ဧရာမ သံကျောက်ဆူးကြီးမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လေနှင်သင်္ဘောသည် ဆိပ်ကမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်နှင့် လွီယွဲ့အာတို့ အတူတကွ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့သည် အထူးတလည် ရုပ်ဖျက်ခြင်းမျိုး မလုပ်သော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားကြရာ လူအုပ်ကြားတွင် အခြားသော ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ပင် ရောနှောနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိပ်ကမ်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပုံရသော တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူတို့ထံ ပြုံးရွှင်စွာ ချဉ်းကပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“လေးစားအပ်ပါသော ဧည့်သည်တော်တို့၊ ဖုန်းလိုင်ဓားဆွေးနွေးပွဲ ကို လာတက်ကြတာ ထင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ မတက်တာဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်လဲ”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p>ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြောလာသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်နာမည်က ဟွမ်ဆန်းပါ။ ဒီဖုန်းလိုင်ကျွန်းက ဒေသခံလမ်းပြတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီနေရာအကြောင်း အကုန်သိပါတယ်။ တစ်ရက်ကို အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံး ပေးရုံနဲ့ ခင်ဗျားတို့ လိုချင်တာမှန်သမျှ စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ တည်းခိုဖို့နေရာကနေ ခင်ဗျားတို့ သိချင်တာတွေအထိ အကုန်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယန်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံးကို အသာအယာ ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး ငါတို့ကို တည်းခိုမဲ့နေရာဆီ ခေါ်သွားပေး၊ ပြီးတော့ ဓားဆွေးနွေးပွဲအကြောင်းလည်း ရှင်းပြဦး။”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save