Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၅၁)</h2> <h2 style="text-align:center">နဂါးနှင့် ကျားခွန်အားဖြည့်ဆေး</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>လော့ရွှေမြစ်ဘေး တစ်နေရာ…</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီလည်း အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်နက်ယံတွင် အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းမှ ဆူညံသံများကို ကျန်းလီ ကြားလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လျူဝမ်ဝမ်အား နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် သူက ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန်းနင် ရှိနေသော ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော သွေးနံ့များကို သူ ရလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျန်းနင်၏ ပုံရိပ်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေ့ည ခိုးဝင်လာတဲ့ သူခိုး နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် မောင်းထုတ်လိုက်တာပါ"</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... ဒဏ်ရာတွေဘာတွေ မရခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"မရပါဘူး" ကျန်းနင်က ခေါင်းခါယမ်း၍ ကျန်းလီအား စိတ်အေးစေရန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့... အခု ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားက သာမန်လူတွေ ခြိမ်းခြောက်လို့ရတဲ့အဆင့် မဟုတ်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး အရင် ပြန်သွားလိုက်ပါ... မရီး စိတ်ပူနေမှာစိုးလို့ သွားချော့လိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ကျန်းနင်အား သေချာထပ်မံ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြောင်းလဲမှုများကို ဝေ့ဝဲ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရဲမက်တစ်ယောက် အနေဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော သူ၏ အတွေ့အကြုံများအရ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပြီး လုံးဝ စိတ်အေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး ဘာမှမဖြစ်ဘူး ဆိုမှတော့ အစ်ကိုကြီး အရင် ပြန်နှင့်မယ်လေ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အရုဏ်တက်ချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>လော့ရွှေခရိုင်၏ အပြင်ဘက် တစ်နေရာ၌…</p> <p> </p> <p>တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p> </p> <p>"သခင်ကြီး... ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလို့ပါ... ဆိုင်ရှင်ယန် အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>အိမ်တွင်းမှ ဖယောင်းတိုင် မီးရောင် လင်းထိန်လာပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်က ပြတင်းပေါက် ဇာကွက်များမှ တစ်ဆင့် ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြာကျလာ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ကျီ...</p> <p> </p> <p>တံခါးမှာ ပွင့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြောက်သွေ့နေသော အရေပြားများဖြင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ အစေခံရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအဘိုးအိုမှာ အနည်းငယ် ခါးကိုင်းနေပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ငွေရောင် ဆံပင်များက တောက်ပသော လရောင်အောက်တွင် အထူး သိသာ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခါးပတ် ကြိုးကို ချည်နှောင်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်လာလို့ ယန်ခိုင်က သန်းခေါင်ယံကြီး ရုတ်တရက် ရောက်လာရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အသေးစိတ်တော့ ကျွန်တော်လည်း သေချာ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်ချိုးရဲ့ အလောင်းကိုတော့ မြင်လိုက်ရတယ်" အစေခံက ရိုးသားစွာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..." အဘိုးအို၏ လက်များ အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ငါ့ကို အဲနေရာ မြန်မြန်ခေါ်သွားပေးစမ်း"</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက ခါးပတ်ကိုပင် သေသေချာချာ မချည်နှောင်နိုင်တော့ဘဲ ကမန်းကတန်း ချည်နှောင်၍ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အိမ်ကြီး၏ အနောက်ဘက် ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ခြံဝင်းထဲ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သွေးနံ့များကို ရလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယန်ခိုင် ခြံဝင်းထဲ၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ယန်ခိုင်၏ ခြေရင်းတွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်း တစ်လောင်းကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကုန်း..." ယန်ခိုင်က အဘိုးအို ပေါ်လာသည်ကို မြင်လျှင် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လက်ကာပြ၍…</p> <p>"ယဉ်ကျေးမှုတွေ ထားလိုက်တော့..."</p> <p> </p> <p>"ယန်ခိုင်... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ သေချာ ပြောပြစမ်း" အဘိုးအိုက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ယန်ခိုင်လည်း ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် ပြောပြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် သူက အမှန်တရားကိုသာ ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင် အနေဖြင့် မည်သို့ တုံ့ပြန် လုပ်ဆောင်ရမည် ဆိုသည်ကိုမူ အကြောင်းစုံ သိပြီးနောက် အဘိုးကုန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက် အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင် တစ်ခုလုံး၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အဓိကအားဖြင့် အဘိုးကုန်း၏ ပံ့ပိုးမှုများကြောင့်သာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ ပြောပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် အဘိုးကုန်းမှာ အတွေးနက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>အဘိုးကုန်းက…</p> <p>"လက်ဆောင်တချို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်... မနက်ဖြန် မင်းနဲ့အတူ တောင်းပန်ဖို့ ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ဖို့ ဟုတ်လား" ယန်ခိုင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်၍…</p> <p>"အင်း... ဘယ်သူ မှားတယ် မှန်တယ် ဆိုတာကို အသာထား... အဲဒီလူကို သွားပြီး မစော်ကားမိစေနဲ့... လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဓားစွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်လာတယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ တချို့နေရာတွေမှာ ငါတို့ဘက်က တကယ် မှားခဲ့တာပဲ... ချိုးရှီလုံ မှားတာလေ"</p> <p> </p> <p>"ပေးပြီးသား ပစ္စည်းကို ပြန်တောင်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>အဘိုးကုန်းက ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ယန်ခိုင်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြ၍…</p> <p>"အဘိုးကုန်း... ဒါဆို ကျွန်တော် သွားပြင်ဆင်လိုက်ရမလား" ယန်ခိုင်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မလိုဘူး..." အဘိုးကုန်းက ခေါင်းခါယမ်း၍ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ဆီမှာ နဂါးနဲ့ ကျားခွန်အားဖြည့်ဆေး တစ်လုံးရှိတယ်... အဲဒါက လက်ဆောင်ပေးဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ယန်ခိုင်ကို လှမ်းကြည့်၍ ဆက်ပြောလာ၏။</p> <p>"လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး... ချိုးရှီလုံ သေသွားပြီ ဆိုတော့ မင်းက ဆိုင်ရှင်အသစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဆိုင်ကို မင်းပဲ ဆက်ပြီး ဦးစီးတော့"</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က တွေဝေစွာဖြင့်…</p> <p>"ကျွန်တော်လား..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်... စီမံနိုင်ပါ့မလား" ယန်ခိုင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မနိုင်လည်း လုပ်ရမှာပဲ... လက်ရှိ ဆိုင်မှာ သိုင်းပညာ အဋ္ဌမအဆင့် ဆိုလို့ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တာ... မင်းကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ဦးဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီကျေးဇူးကြွေးက အဓိကအားဖြင့် မင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာ... သူက အဲဒီ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတော့ သူ့ဆီမှာ သာမန်လူတွေဆီမှာ မရှိတဲ့ ထူးခြားချက်တွေ သေချာပေါက် ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ကောင်လေးရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိဘူး... မင်း ဆိုင်ရှင် ဖြစ်လာတာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကုန်းက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် ယုံကြည်မှတော့... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်" ယန်ခိုင်က ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>အဘိုးကုန်းက ခေါင်းညိတ်၍…</p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် မင်းနဲ့အတူ ဆိုင်ကို သွားပြီး အစီအစဉ်တွေ ချပေးမယ်... ပြီးတော့ နေ့လယ်ကျရင် မင်းနဲ့ငါ ကျန်းနင်ရဲ့ အိမ်ကို သွားကြတာပေါ့" အဘိုးကုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုးကုန်း..." ယန်ခိုင်က ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>[ဝရဇိန် အင်မော်တယ် ခန္ဓာကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[ဝရဇိန် အင်မော်တယ် ခန္ဓာကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[ဝရဇိန် အင်မော်တယ် ခန္ဓာကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[...]</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ၏ အရေပြား ခံနိုင်ရည် ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်ရှိသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် အရေပြား သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>[ကျွမ်းကျင်မှု] ။ ဝရဇိန် အင်မော်တယ် ခန္ဓာကျင့်စဉ် (အဆင့်မြင့် ၈၅၃/၂၀၀၀)</p> <p> </p> <p>"နီးနေပြီ... အရေပြား သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မြင့် ဖြစ်လာဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူးပဲ" ကျန်းနင်က တိတ်တဆိတ် တွေးတောမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဘေးသို့ ရွှေ့သွားပြီး သစ်ပင်အဆီအနှစ် ပုလင်း တစ်ပုလင်းကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အေးမြသော ခံစားချက် တစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ့အား ပိုမို လန်းဆန်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အရိပ်ရသော နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှန်လှော ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အမြင်တွင် စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာရေးခြင်းမှ ရရှိသော အတွေ့အကြုံ တန်ဖိုး တိုးတက်လာမှုမှာလည်း ထပ်တူ အရေးပါသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျွမ်းကျင်မှု အတွေ့အကြုံ တန်ဖိုးများ တိုးတက်လာစေရန် အလေ့အကျင့် လုပ်ထားပြီး ဖြစ်သလို သူ့ကိုယ်သူ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်ကို ကြည့်ရခြင်းကလည်း ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>တောက်... တောက်... တောက်...</p> <p> </p> <p>ခြေသံအချို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး..." အသံတစ်သံက သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရောက်လာသူမှာ ကျန်းလီ၏ သားကြီး၊ သူ၏ တူအရင်းဖြစ်သူ ကျန်းယီမင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယီမင်... ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို လာရတာလဲ... တစ်ခုခု အကူအညီ လိုလို့လား" ကျန်းနင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး… ဧည့်သည် ရောက်နေတယ်... အဖေက ဦးလေးကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့" ကျန်းယီမင်က ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ အပြည့်ဖြင့်…</p> <p>"ငါ့ဆီကို ဧည့်သည် ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>"လာတဲ့သူက ဘယ်သူဆိုတာရော ပြောပြသေးလား"ကျန်းနင်က ပြန်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">End</p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save