Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးကျားခွန်အား ဆေးလုံး (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းယီမင်က ခေါင်းညိတ်၍...</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... သူတို့က လက်နက်ပန်းပဲဖိုက လာတာလို့ ပြောတယ် ဦးလေး"</p> <p> </p> <p>"ဪ... သူတို့ကိုး..." ကျန်းနင်က နေရာမှ ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို သူ ရိပ်မိပြီးသားပင်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်ပန်းပဲဖိုမှ လူများမှာ မနေ့ညက ကိစ္စကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး နဂါးချောက်ကမ်းပါး ဝိညာဉ်လက်နက်အား ကောက်ယူလိုက်ကာ...</p> <p> </p> <p>"ယီမင်... သွားကြစို့..."</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဦးဆောင် ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>'လက်နက်ပန်းပဲဖိုက လူတွေ ရောက်လာပြီဆိုတော့... ပြဿနာ လာရှာတာများလား...'</p> <p> </p> <p>'တကယ်လို့ ပြဿနာလာရှာတာ ဆိုရင်လည်း ဓားချင်းယှဉ်ရမှာကို ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။ အဲဒီလောက် အသိဉာဏ်လေးတော့ သူတို့ဆီမှာ ရှိဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ...'</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းဝယ်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကုန်း... သူက ကျန်းနင်ပါပဲ..." ယန်ခိုင်က မတ်တတ်ထရပ်၍ သူ့ဘေးရှိ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုအား တီးတိုး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် အဘိုးကုန်းလည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က ကျန်းနင်ထံ ကျရောက်သွားကာ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အကဲခတ် လေ့လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ပေါ်သို့ အကြည့် ရောက်သွားပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ယန်ခိုင် ပြောပြဖူးတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p> </p> <p>"ငါသိထားသလောက် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေက ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိကြတယ်... သူက ဒီဓားကို ဓားအိမ်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ဒီလက်နက်ထဲက ဝိညာဉ်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုတာကို ခံလိုက်ရတာ သေချာတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ရှေးခေတ်တုန်းကဆိုရင် ဒါကို လက်နက်က သခင်ကို ရွေးချယ်တယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတာပဲ... လက်နက်ပိုင်ရှင်ကလွဲပြီး တခြား ဘယ်သူကိုင်ကိုင် အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး" အဘိုးကုန်းက သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ခန်းမဆောင် တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူ့အကြည့်က ယန်ခိုင်ဘေးရှိ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုထံ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ပင် ကျန်းနင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ လက်နက်ပန်းပဲဖိုကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ကုန်းမင်ယွမ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သာမန် အရပ်အမောင်းမျိုးသာ ရှိတော့သည့်တိုင်။</p> <p> </p> <p>ဤလူကြီးမှာ တစ်ချိန်က လော့ရွှေခရိုင်တွင် ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားစွာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့တူရိုက်သိုင်းက အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင်များကြား ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တာနယ်တစ်ထောင် အလေးချိန်ရှိသော တူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျှင် အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကြား၌ အနိုင်ယူ၍မရသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အထွတ်အထိပ် အချိန်များ၌ လော့ရွှေခရိုင်၏ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>အဓိက ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များပင် လက်နက်ပန်းပဲဖို၏ စတိုးတာဝန်ခံဟောင်း ဖြစ်သူအား ရန်စရန် သတ္တိမရှိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းနင်က တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံကို သိရှိထားသော်ငြား ရင်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် တစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ လက်နက်ပန်းပဲဖို၏ တာဝန်ခံဟောင်းမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့ချီသွေးကြောများလည်း ကျဆင်းနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းမင်ယွမ်၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် သူ့အထွတ်အထိပ် ခွန်အား၏ တစ်ဝက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လျှင်ပင် ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ ခံနိုင်ရည်မှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်ရာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းနင်မှာ လုံးဝ အကြောက်အလန့် မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယခု ထိုနှစ်ယောက်လုံးမှာ လက်နက်မဲ့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။ ယန်ခိုင် ဖြစ်စေ၊ ကုန်းမင်ယွမ် ဖြစ်စေ နှစ်ယောက်လုံးမှာ တူရိုက်သိုင်းဖြင့်သာ နာမည်ကျော်ကြားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ကျွမ်းကျင်သော လက်နက်များ မပါဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ပေါ်လာခြင်းက အလွန်ဆုံး သူတို့ခွန်အား၏ သုံးဆယ်၊ လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ထုတ်ဖော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ကျန်းနင် ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ထရပ်၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေး... ဒီဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော် နှစ်ယောက်က လက်နက်ပန်းပဲဖိုက လာတာ... ဒီနေ့ မင်းဆီကို သီးသန့် လာလည်ကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် အနားသို့ ရောက်လာသည်ကိုမြင်လျှင် ယန်ခိုင်ကလည်း အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်းနင်... သူက အဘိုးကုန်းလေ... လက်နက်ပန်းပဲဖိုရဲ့ တာဝန်ခံဟောင်းပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ကုန်းမင်ယွမ်က ပြုံး၍...</p> <p>"မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ဆိုတာ ယုံကြည်စရာ အကောင်းဆုံးပဲ... ဒီနေ့ မင်းနဲ့ တွေ့ရတာ... တစ်နေ့နေ့ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်မယ့် နဂါးပျောက်တစ်ကောင်ရဲ့ အလားအလာမျိုး မင်းဆီမှာ ရှိနေတာကို ငါ မြင်နိုင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ကျန်းနင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ခိုင်နှင့် ကုန်းမင်ယွမ်တို့၏ လာရောက်မှုမှာ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းဖြင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က စေတနာဖြင့် လာမှတော့ သူလည်း သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရန်သူတစ်ယောက် တိုးလာသည်ထက် မိတ်ဆွေတစ်ယောက် တိုးလာခြင်းက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရန်သူတွေ သိပ်များနေလျှင် အိပ်ရာဝင်သည့်တိုင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"လက်နက်ပန်းပဲဖိုရဲ့ တာဝန်ခံဟောင်း... နာမည်ကျော် အဘိုးကုန်းမင်ယွမ်ကိုး..." ကျန်းနင်က ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့ လာရောက်တဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>အဘိုးကုန်းက ကြင်နာသော မျက်နှာထားဖြင့်...</p> <p>"ဒီနေ့ ယန်ခိုင်နဲ့ ငါက တောင်းပန်ဖို့ သီးသန့် လာခဲ့ကြတာပါ... မနေ့ညက ချိုးရှီလုံနဲ့ ယန်ခိုင်တို့ ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ မင်းအိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့တဲ့အတွက်... ငါ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း အဘိုးကုန်းက ကျန်းနင်အား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှမပြဘဲ ကြည့်နေရင်း...</p> <p>"ကျုပ်ကတော့ အဘိုးကုန်း ဒီနေ့ ချိုးရှီလုံအတွက် နာမည်လာဖျက်တယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p>အဘိုးကုန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါယမ်း၍...</p> <p>"ညသန်းခေါင်ကြီး သူများအိမ်ထဲ ဝင်လာတာလေ... ညီလေး သူ့အသက်ကို ယူလိုက်တာ လုံးဝ တရားပါတယ်... ချိုးရှီလုံက သူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နိဂုံးကို ရသွားတာပါပဲ... အဲဒါက မှန်ကန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကိုကြားလျှင် ဘေးနားရှိ ကျန်းလီမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ အလိုလို ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက ကျန်းနင်နှင့် ပြောခဲ့သော စကားများက သူ့စိတ်ထဲ ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက ကျန်းနင် ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူ၍ အိမ်၏ အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းထဲသို့ သူခိုးနှစ်ယောက် ခိုးဝင်လာခဲ့သည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ညက ထိုစကားများကို ကြားစဉ် သူက သာမန် သူခိုးလေး နှစ်ယောက်ဟုသာ တကယ် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုက အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ မရောက်သေးခင် ဆူပူမှုဖြစ်စေသူများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းထဲ တွယ်ကပ်နေသော သွေးနံ့များနှင့် လုံးဝ အထိအခိုက် မရှိသော ကျန်းနင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ညီဖြစ်သူက ကျူးလွန်သူများကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခု သူ့ရှေ့ရှိ လူနှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေရချိန်တွင် သူ မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက အိမ်ထဲ ခိုးဝင်လာသူများမှာ သာမန် သူခိုးလေးများ လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ လက်နက်ပန်းပဲဖို၏ တာဝန်ခံ ချိုးရှီလုံနှင့် ဒုတိယ တာဝန်ခံ ယန်ခိုင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ယောက်မှာ လော့ရွှေခရိုင်ရှိ လူအများစု၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူများပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စကားဝိုင်းထဲမှ သတင်းအချက်အလက်များကိုလည်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လက်နက်ပန်းပဲဖို၏ တာဝန်ခံ ချိုးရှီလုံမှာ မနေ့ညကပင် ကျန်းနင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းလီ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ညီအရင်းက ဘယ်အချိန်ကများ ဒီလောက်ထိ စွမ်းအားကြီးမားသွားခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်သော ချိုးရှီလုံကို မနေ့ညက အတိုတောင်းဆုံး အချိန်လေး အတွင်းမှာ သူ့ညီဖြစ်သူက အဆုံးသတ်ပေးလိုက်တာလား။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက ဆူညံသံမှာ ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လျူဝမ်ဝမ်ကို ချော့မော့ပြီး ဓားကိုင်ကာ သူ ပြေးထွက်လာချိန်တွင် အရာအားလုံး အေးချမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းထဲ၌ ကျန်းနင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က...</p> <p>"ဒါဆို ဒီဓားကကော... အဘိုးကုန်းက ဘယ်လို သဘောထားလဲ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း သူ့လက်ထဲရှိ မည်းနက်နေသော ဓားအိမ်ကို မြှောက်ပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းမင်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိတယ်... သူက မင်းကို ရွေးချယ်ပြီးမှတော့ ယန်ခိုင်ကလည်း ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကို မင်းဆီ ပေးချင်တယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးသားပဲ... ဒါကြောင့် ဒီဓားက မင်း ပိုင်တာပါ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က လက်ယှက်၍ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး…</p> <p>"အဘိုးကုန်းက အရမ်းသဘောထားကြီးတာပဲ... ကျုပ် လေးစားပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကုန်းမင်ယွမ်က နွေးထွေးစွာ ပြုံး၍...</p> <p>"ပေးပြီးသား ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပြန်တောင်းနေစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ပိုးထည်သေတ္တာငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဒီနေ့ လာရောက်မှုက ကမန်းကတန်း ဖြစ်သွားတော့ သိပ်ပြီး မပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ဘူး... နဂါးကျားခွန်အား ဆေးလုံး တစ်လုံးလောက်ပဲ ယူလာနိုင်ခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်း ကုန်းမင်ယွမ်က ပိုးထည်သေတ္တာငယ်ကို ကျန်းနင်ရှေ့သို့ လှမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်းပန်မှု တစ်ခုအနေနဲ့ ဒီလက်ဆောင်ငယ်လေးကို လက်ခံပေးပါ... မင်း လက်ခံမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>နဂါးကျားခွန်အား ဆေးလုံး…</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးများထဲ အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆေးလုံး အကြောင်းကို သူ အရင်က ကြားဖူးထားပြီး နာမည်ကျော်ကြားလှ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးကျားဂိုဏ်းမှ ဖန်တီးထားသော ဆေးလုံးအမျိုးအစား တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>အလွန်အဖိုးတန်သော ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများနှင့် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားသဖြင့် ဆေးလုံးထဲတွင် နဂါးနှင့် ကျားတို့ထံမှ နက်နဲသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နဂါးကျားခွန်အား ဆေးလုံးဟု အမည်တွင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးကို စားသုံးလိုက်လျှင် အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ခွန်အားကို များစွာ တိုးတက်လာစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တိုင်းအတွက် အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှ၏။</p> <p> </p> <p>ကြွက်သားခွန်အားကို လေ့ကျင့်ရာတွင် အချိန်များစွာ သက်သာစေနိုင်ပြီး သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးမှာ နာမည်ကြီးရသည့် အကြောင်းရင်းက အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအား နယ်ပယ်ထဲတွင် အဆင့်ငယ် တစ်ခုကို တက်လှမ်းနိုင်စေသည်ဟု ဆိုကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ဤနယ်ပယ်သို့ စတင် ဝင်ရောက်ချိန်တွင် သိုင်းပညာရှင်များမှာ အောင်မြင်သော ခွန်အား လေ့ကျင့်မှုအပြီး၌ သူတို့ခွန်အားကို ပေါင် ငါးရာအထိ တိုးမြှင့်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရား စွမ်းအား နယ်ပယ်သို့ ကနဦး ဝင်ရောက်ခါစ သိုင်းပညာရှင် အများစုမှာ ပေါင် တစ်ထောင့်ငါးရာမှ နှစ်ထောင်ကြား ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား စွမ်းအား နယ်ပယ် အောင်မြင်မှု အသေးစားဆိုလျှင် ပေါင် နှစ်ထောင်အထက်မှ နှစ်ထောင့်ငါးရာ အထိ ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရား စွမ်းအား နယ်ပယ် အောင်မြင်မှု ကြီးမားခြင်းက ပေါင် နှစ်ထောင့်ငါးရာကျော် ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ထိပ်တန်း ပညာရှင်များ ဆိုလျှင် ပေါင် သုံးထောင်အထိပင် ရှိကြပေမည်။</p> <p> </p> <p>မွေးရာပါ အရိုးသန္ဓေ အခြေအနေနှင့် နောက်ပိုင်း လေ့ကျင့်သော ကျင့်စဉ် နည်းလမ်းများ အပေါ် မူတည်၍ ခွန်အား ကွာခြားမှုများ ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>မွေးရာပါ အရိုးသန္ဓေ ပိုကောင်းလေလေ ခွန်အား အကန့်အသတ်၏ အလားအလာ ပိုမြင့်မားလေလေဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား နှင့် မွေးဖွားလာသူ အချို့လိုပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ကုန်းမင်ယွမ်၏ အထွတ်အထိပ် ကာလများက ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အထွတ်အထိပ် အချိန်တွင် ပေါင် လေးထောင် ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ပေါင် တစ်ထောင် တူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဤနယ်ပယ်တွင် အနိုင်ယူ၍မရသော အင်အား တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယခု ကျန်းနင်လည်း ကုန်းမင်ယွမ် လှမ်းပေးသော ပိုးထည်သေတ္တာကို ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သေတ္တာအတွင်းသို့ တစ်ချက် ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဦးညွှတ်၍...</p> <p>"အဘိုးကုန်းရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... တကယ်လို့ နောင်တစ်ချိန် လက်နက်ပန်းပဲဖိုက ကျုပ်အကူအညီ လိုလာရင် ပြောသာပြောပါ... ကျုပ် အဘိုးကုန်းကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အကြွေးတင်သွားပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကုန်းမင်ယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက တော်တော် သဘောထားပြည့်ဝတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အဘိုးကုန်းက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဒီအချိန်ကစပြီး ယန်ခိုင်က လက်နက်ပန်းပဲဖိုရဲ့ တာဝန်ခံအဖြစ် တာဝန်ယူလိမ့်မယ်... မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ယန်ခိုင်ကိုသာ သွားရှာလိုက်ပါ..."</p> <p> </p> <p>"လက်နက်ပန်းပဲဖိုမှာ အကြီးအငယ် ကိစ္စအဝဝ အားလုံးကို အခုကစပြီး ယန်ခိုင်ကပဲ တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ..." ကျန်းနင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူ့ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ကုန်းမင်ယွမ်က စကားစလာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း... ဒီအဘိုးကြီးကို အရင်ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး... မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို မနှောင့်နှေးစေချင်တော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save