Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">စံပြခင်ပွန်းလောင်း မဟုတ်နိုင်ဘူး (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မိုးမခပင် ထိပ်ဖျား လမင်းကြီး သွားနေချိန်... နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်လေး ချိန်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ညနက်နေပြီကို ဘာတွေများ ပျော်စရာ ရှိဦးမှာလဲလို့ မောင်လေးကျန်း ပြောမလား..."</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း လင်းချင်းရီက သူမ ထိုင်ခုံမှ ထလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စားပွဲမျက်နှာပြင်ပေါ် လက်ထောက်ကာ ကျန်းနင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဆောင်းဦးရေပြင်လို လှိုင်းလေးများ ထနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"အာ..." ကျန်းနင်လည်း သူမ စကားများကိုကြားပြီး ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းချင်းရီ ရှေ့သို့ ကိုင်းလာပြီး စားပွဲပေါ် လက်ထောက်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ အလှတရားများကို မရည်ရွယ်ဘဲ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မလင်း... ကျွန်တော့်ကို မနောက်ပါနဲ့..." ကျန်းနင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းချင်းရီလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အနောက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် အလျင်အမြန် ပြန်ထိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ ဝတ်စုံကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး အရှေ့ဘက် စကတ်စွန်းကို အနည်းငယ် မတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... မောင်လေးကျန်းကို အစ်မ မစတော့ပါဘူး..." လင်းချင်းရီက အလေးအနက် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းချင်းရီက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"မောင်လေးကျန်းကို အရင်က အစ်မပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား..."</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ..." ကျန်းနင်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေးကျန်းအတွက် နွေးထွေးတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက် ရှာပေးမယ် ဆိုတာလေ..." လင်းချင်းရီက ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ..." ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်က ထပ်မံ ကြောင်အသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လျှင် လင်းချင်းရီက ပြုံး၍...</p> <p>“မောင်လေးကျန်းအတွက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် အစ်မ ရှာပေးမယ်လို့ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... အခု ရှာတွေ့ပြီ... အောက်မှာ စောင့်နေတယ်... မောင်လေးကျန်း သူ့ကို တွေ့ချင်လား..."</p> <p> </p> <p>"မောင်လေးကျန်းလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး... လက်ထပ်ဖို့ အချိန်တန်နေပြီလေ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကြောင့် ကျန်းနင်တစ်ယောက် ချွေးအေးများပင် ပြန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုက မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပုံပေါ်၏။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေးကျန်း ဘာမှမပြောရင် သဘောတူတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်နော်..." လင်းချင်းရီက ကျန်းနင် ငြင်းဆန်မည့် အခွင့်အရေးကို ဖြတ်တောက်လျက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်…</p> <p> </p> <p>သူမက လသာဆောင် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးလွီကို လက်ဟန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "မိန်းကလေးလွီ... ဒီကို လာခဲ့..."</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင် စကတ်ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးလွီက လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းငယ်များဖြင့် ပြေးလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်မ..." သူမက အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားပြီး ကျားအာကို ခေါ်လာခဲ့..." လင်းချင်းရီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မ..." နောက်ထပ် အရိုအသေတစ်ကြိမ် ပေးပြီးနောက် မိန်းကလေးလွီက လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနင်က ဟနေသော ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ထားလိုက်ပါတော့...'</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် အရင်တွေ့ကြည့်ခြင်းက ဘာမှမနစ်နာနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ သင့်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်နေခဲ့လျှင် လက်ထပ်ပြီး ကလေးယူဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာ…</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးလွီက သူတို့ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး နောက်တွင်တော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများက အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး နှုတ်ခမ်းများက သွေးကဲ့သို့ နီရဲကာ နဖူးတွင် အနီရောင် အစက်ကလေး တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ... သေသပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်အနေဖြင့် ဤမိန်းကလေး၏ ရုပ်ရည်မှာ သူ တစ်သက်လုံး မြင်ဖူးသမျှ အမျိုးသမီးများထဲတွင် ထိပ်တန်း ဆယ်ယောက် စာရင်းဝင်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် သူမ၏ အလှတရား ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းနင် ရင်ထဲတွင် မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှုမျှ မခံစားရပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမိန်းကလေးမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလွန်းလှသဖြင့် သူ့အကြိုက်နှင့် မကိုက်ညီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားလျှင် အရှေ့နှင့် အနောက်ပင် ခွဲခြား၍ ရမည်မထင်ချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာ၏ အကြည့်များကလည်း ကျန်းနင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အနည်းငယ် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>'သူ့ရုပ်ရည်က မဆိုးပါဘူး...'</p> <p> </p> <p>'သူ့အရည်အချင်းကလည်း အသင့်အတင့် ရှိတယ်...'</p> <p> </p> <p>'သူ့နောက်ခံက အရမ်း နိမ့်ကျနေတာ နှမြောစရာပဲ... လင်းမိသားစုရဲ့ တရားဝင် သမီးဖြစ်တဲ့ ငါ့လို ဂုဏ်သရေရှိ အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ သူက ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ...'</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ နောက်ခံအကြောင်း သိရှိပြီး သူ့အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် လင်းကျားအာမှာ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်ထဲတွင် ငြင်းဆန်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ မျက်လုံးထဲတွင် သူမနှင့် ကျန်းနင်မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မိသားစုမှာ တုန်းလင်မြို့မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ လင်းမိသားစုမှာ ထိပ်တန်း မိသားစုဟု ဆိုကြသဖြင့်... တကယ့် ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးရိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမက ဘေးထွက် မျိုးဆက် မဟုတ်ဘဲ လင်းမိသားစု၏ တိုက်ရိုက် သွေးမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုးဖြင့် သာမန်အရပ်သား တစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာသော ကျန်းနင်ကို သူမက ဘယ်လိုလုပ် အဆင့်လျှော့ပြီး လက်ထပ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူက တရားဝင် ရာထူးတစ်ခုမှ မရှိသော သာမန်အရပ်သား တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်တွင် သိုင်းပညာ အရည်အချင်းအချို့ ရှိကြောင်းကိုတော့ လင်းကျားအာ ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံပါသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ရှိ မဟာရှနန်းတွင်းတွင် သိုင်းပညာ အရည်အချင်း သက်သက်ဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာ သတ်မှတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ရန် မလုံလောက်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p> </p> <p>သိုင်းဂိုဏ်းများ အတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ နန်းတွင်း ရာထူးများကို ချုပ်ကိုင်ထားသော ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများ ကြားတွင်ဖြစ်စေ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် သိုင်းပညာ အရည်အချင်းထက် ပိုမို လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီသော သမိုင်းကြောင်းရှိသည့် ဂိုဏ်းများတွင်...</p> <p> </p> <p>ထိုမျှ ရှည်လျားသော အချိန်ကာလတစ်လျှောက် မျိုးဆက်များစွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အတွင်းပိုင်းတွင် မျိုးရိုးအမည် အနည်းငယ်ကသာ ကြီးစိုးထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျိုးရိုးအမည် အနည်းငယ်၏ မျိုးဆက်များမှလွဲ၍ အခြားတပည့်များမှာ အဓိက သွေးမျိုးဆက်များနှင့် ထိတွေ့ရန် ခဲယဉ်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အရည်အချင်းများ မည်မျှပင် သာလွန်နေပါစေ။</p> <p> </p> <p>နန်းတွင်းရှိ အရေးကြီး ရာထူး အသီးသီးတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နေရာအနှံ့မှ မိသားစုများက မျိုးဆက်ဆယ်ဆက်၊ ဒါဇင်နှင့်ချီသော မျိုးဆက်များ၏ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် လမ်းကြောင်းကို လုံခြုံအောင် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းကျားအာက ကျန်းနင်၏ နောက်ခံကို သိရှိသွားသည်နှင့် သူ့အပေါ် တွေးတောမှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ လက်ထပ်ချင်သော ယောက်ျားမျိုးမှာ ရှင်းလင်းလှ၏။ ညီအစ်မများကြားတွင် သူမကို ပေါ်လွင်စေနိုင်မည့်သူမျိုး...</p> <p> </p> <p>သူ့တည်ရှိမှုက သူမ၏ ညီအစ်မများကို မနာလို ဝန်တိုမှုများဖြင့် ကြည့်လာစေမည့်သူမျိုး...</p> <p> </p> <p>သနားကြင်နာမှုများဖြင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ နောက်ခံမှာ အလွန် သာမန်ဆန်လွန်းလှသည်။ သူ၏သိုင်းပညာ အရည်အချင်းမှာ အသင့်အတင့် ရှိသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ...</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အသင့်အတင့် အရည်အချင်းမျိုးက သူမ မျက်လုံးထဲတွင် အောက်ခြေ လူတန်းစားများ ကြား၌ ရုန်းကန်ရန်သာ သင့်တော်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ပိုမို မြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းရန် များစွာ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော မျက်မြင်မရ လှောင်အိမ်မျိုးမှ ရုန်းထွက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှ၏။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ပိုင် အောင်မြင်မှုတချို့ မရှိဘဲနဲ့ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>ထိုတွေ့ဆုံမှုကို လင်းချင်းရီက ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း လင်းကျားအာ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီအပေါ် အထင်ကောင်း ကျန်ရစ်စေချင်လျှင် ဤကမ်းလှမ်းမှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ မငြင်းဆန်သင့်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်၏။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ပါက လင်းချင်းရီက သူမအပေါ် အငြိုးအာဃာတတစ်ခုခု ထားသွားလျှင် ယခင်က သူမ တမင်တကာ ကြိုးပမ်း အားထုတ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"အဒေါ့်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."</p> <p>လင်းကျားအာက ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်း လင်းချင်းရီကို အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ခေါင်းညိတ်၍...</p> <p>"ကျားအာ... ဘယ်လိုလဲ... အဒေါ့်အမြင် မမှားဘူး မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက အနည်းငယ် ပြုံးပြ၍...</p> <p>"အဒေါ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... သခင်လေးကျန်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ယောက်ပါပဲ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အရည်အချင်းကလည်း တော်တော်လေး ထူးချွန်တယ်လေ... သမီးတောင် လေးစားနေခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ် လင်းကျားအာက ကျန်းနင်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ နာမည်က လင်းကျားအာပါ... တုန်းလင်မြို့ လင်းမိသားစုကပါ... သခင်လေးကျန်း ကျွန်မကို ကျားအာလို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က မတ်တတ်ထရပ်၍...</p> <p>"မိန်းကလေး ကျားအာ... ထိုင်ပါဦး..."</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးကျန်း..." လင်းကျားအာက ထပ်မံ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကာ... "မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားပြောကြဦး... ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့..."</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားရာ လသာဆောင် တစ်ခုလုံးတွင် ကျန်းနင်နှင့် လင်းကျားအာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရုတ်တရက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်သား ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက တိတ်ဆိတ်မှုကို အရင် စတင် ဖြိုခွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်း... ကျွန်မတို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြမလား..."</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့..." ကျန်းနင်က ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာ…</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသော လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးဆုပ် နှစ်လုံးစာခန့် အကွာအဝေးထား၍ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းလာကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက ခေါင်းလှည့်၍ ကျန်းနင်၏ ရှင်းလင်းသော မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ လမ်းမီးရောင်အောက်တွင် သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"နှမြောစရာပဲ..." လင်းကျားအာက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းနင်၏ အာရုံက ဘေးရှိ လင်းကျားအာ အပေါ်တွင် မရှိဘဲ အနောက်မှ လင်းချင်းရီ အပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>'အတင်းပြောတာက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ သဘာဝပဲ ဖြစ်ရမယ်...'</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝေဖန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှုများက လင်းချင်းရီတစ်ယောက် အနောက်သိပ်မဝေးသော နေရာမှ လိုက်ပါလာကြောင်း အစောကတည်းက သတိပေးနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လင်းချင်းရီက သူတို့နှင့် ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာအဝေးတွင်သာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအကွာအဝေးဆိုသည်မှာ သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လင်းချင်းရီ၏ ပုံရိပ်ကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ လင်းချင်းရီလို အရည်အချင်းမျိုးရှိသူ တစ်ယောက်အတွက် သူတို့ စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလာသည်။</p> <p>"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သခင်လေးကျန်း... ရှင့်ကို ကျွန်မ စိတ်ကူးထဲက စံပြခင်ပွန်းလောင်းလို့ မထင်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က သူမကို မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လှမ်းကြည့်နေသည်အား သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ကျွန်မ စိတ်ကူးထဲက ခင်ပွန်းလောင်းက ကျွန်မကို တကယ့် လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်တဲ့ တန်ဖိုးတွေရော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ဖိုးတွေပါ ပေးနိုင်ရမယ်... ကျွန်မကို ဂုဏ်ယူစေပြီး မာနတွေ ပြည့်ဝနေစေရမယ်..."</p> <p> </p> <p>"ရှင်နဲ့ ကျွန်မက ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူတွေပါ... ကျွန်မက တုန်းလင်မြို့ရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ လင်းမိသားစုက လာတာလေ... ရှင့်နောက်ခံက အရမ်း သာမန်ဆန်လွန်းတယ်... ကျွန်မရဲ့ အဆင့်အတန်းထက် နိမ့်ကျတဲ့သူကို မလက်ထပ်ချင်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက ဇိမ်ကျကျ နေလာခဲ့တာဆိုတော့ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကိုလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ မဖြတ်သန်းချင်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ရှင်နဲ့ တွေ့ဖို့ သဘောတူခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက အဒေါ့်ရဲ့ စေတနာကို ငြင်းဆန်ဖို့ ခက်ခဲနေလို့ပါ... ရှင် ဒါကို နားလည်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ပြီးတော့ သခင်လေးကျန်း အနေနဲ့ နောက်ကျရင် ကျွန်မရဲ့အဒေါ်ကို မျက်နှာမပျက်ရအောင် ကူညီပေးမယ်လို့လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများ အားလုံးကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းနင်က စကားစလာ၏။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေး ကျားအာ... ခင်ဗျားက တော်တော် ပွင့်လင်းတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p>"ကံကောင်းတာက... မိန်းကလေး ကျားအာကလည်း ကျုပ်ရဲ့ စံပြအိမ်ထောင်ဖက် မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် လင်းကျားအာက မသိမသာ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ကျန်းနင်၏ မာနကြောင့် ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထား၏။</p> <p> </p> <p>ယောက်ျားတွေက သူတို့ မာနကို ဂရုစိုက်ကြတယ်လေ... သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ငြင်းပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနင်မှာ သဘာဝကျကျပင် ရှက်ရွံ့သွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမက သူ့စကားများကို သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ယောက်ျားများစွာနှင့် တွေ့ဆုံဖူးပြီး ထိုသူများ အားလုံးမှာ သူမကို မြင်မြင်ချင်း မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေ အားလုံးက သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်သာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အဒေါ်၏ အလှတရား တချို့ကို အမွေရထားပြီး လင်းမိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်များကြားတွင် သူမ၏ အလှတရားနှင့် ဆွဲဆောင်မှုမှာ အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် သူမက သီးသန့် အလှပြင်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ အလှတရားကို ပိုမို တောက်ပလာစေကြောင်း ဆိုနေစရာပင် မလိုချေ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုသာမန်ယောက်ျားမျိုးက သူမကို ဆန့်ကျင်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End  </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save