Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 1772</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါပဲလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မိစ္ဆာမင်းသားသည် တစ်ခါမျှ အရှုံးမပေးခဲ့ဖူးချေ။ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်းမျိုးပင် မရှိခဲ့ပါ။</p> <p>တော်ဝင်မျိုးနွယ်တစ်ဦးက ဘယ်လိုလုပ် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း၊</p> <p>“ပြီးပြီ ... အားလုံး ပြီးသွားပြီ”</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ သူမ၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းမှာ သူမကို လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေသည်။</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားပင်လျှင် ဤလူ၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပါက ကျိုးပျက်တိမ်တိုက် ကောင်းကင်မြစ် ဖြစ်သော သူတို့ အနေဖြင့် မည်သို့လျှင် ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုမှာလည်း တုန်ယင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားဆိုသည်မှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပါရမီရှင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူက ဘယ်လိုလုပ် သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် အရေးနိမ့်သွားနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>“ခွေးသူတောင်းစား၊ မင်းကို ငါ အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်မယ်”</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ရူးသွပ်မှု များကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အဟုန်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ဓားအလင်းတန်း ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားချီများမှာ ယဲ့ဖန်ကို ခဏချင်းမှာပင် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ဒေါင်းမင်း၏ မျိုးဆက် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ် စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်။</p> <p>သူ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်၍ မဖြစ်။</p> <p>“မင်းလို အကောင်က မိစ္ဆာမင်းသားကို တကယ်ပဲ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ နောက်ကျရင် မင်း ငရဲကို မြင်ရတော့မယ်”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ရူးသွပ်သလို တဟားဟား ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှိနေသော မိစ္ဆာများ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း လှောင်ပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။ ယဲ့ဖန် အနေဖြင့် မိစ္ဆာမင်းသားကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူတို့အတွက် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။</p> <p>သို့သော် ယင်းက ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါင်းမင်း မျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အပေါ် ထားရှိသည့် ယုံကြည်ကိုးစားမှုမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငရဲနဲ့ ကြုံရမယ် ဟုတ်လား”</p> <p>ယဲ့ဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာမင်းသားကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့... ငါကိုယ်တိုင်က ငရဲပဲ”</p> <p>ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ပြင်းထန်လှသော ဓားအလင်းတန်းများကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း”</p> <p>နားစည်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော မြေကမ္ဘာကို တုန်ဟည်းသွားစေသည့် ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထောင်ပေါင်းသောင်းချီသော ဓားချီများကို ချေမှုန်း ဖျက်ဆီးပစ် လိုက်ချေပြီ။</p> <p>သူသည် လက်ဗလာဖြင့်ပင် လက်နက်ကို ဆက်လက်ရင်ဆိုင်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ သာမန်ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်ပင် မှော်ဝင် စွမ်းအားများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p><strong>*ဘာ*</strong></p> <p>မိစ္ဆာအားလုံး၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ပြူးကျယ်သွားကြရသည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တက်ကြွသလိုပင် ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p><strong>*သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြန်ပြီ*</strong></p> <p><strong>*မိစ္ဆာမင်းသားရဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ကွက်က ဒီလူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ*</strong></p> <p><strong>*ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ*</strong></p> <p>မိစ္ဆာမင်းသား ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ထည်ဖြင့် ဤသေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်ကို မခုခံနိုင်ပါချေ။ သို့သော် ဤမိစ္ဆာဆန်သော လူသားကမူ အရာအားလုံးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဓားအရှိန်အဝါ အားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်က သူ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ ပြီးနောက် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်မသိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်စီးသွားသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မိစ္ဆာမင်းသား၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p><strong>*မြန်လိုက်တာ*</strong></p> <p><strong>*အရမ်း မြန်လွန်းတယ်* </strong></p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားအနေဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပါ။ ယဲ့ဖန် ရောက်ရှိလာသည်နှင့် အရာအားလုံးက နောက်ကျ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သာမန်ဟု ထင်ရသော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာမင်းသား၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များမှာ ထောင်ထသွားတော့သည်။</p> <p>သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအရှိန်အဝါက သူ့ကို ခဏချင်းမှာပင် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏ ဓားဖြင့် ယဲ့ဖန်ကို ခုတ်ပိုင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်။</p> <p>“ဂျွတ်”</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဓားဆီမှ အက်ကွဲသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဓားသွားပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် လုံးဝ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဓားကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်သည် ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေသည့် မျက်ဝန်းများရှေ့တွင်ပင် မိစ္ဆာမင်းသား၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက် သွားတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ရုတ်တရက် ရိုက်ချခံလိုက်ရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တန်း အသွယ်သွယ်ကို ရိုက်ခွဲဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်မှသာ အရှိန်သတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>“ဝေါ့”</p> <p>သူသည် သွေးများကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ချိုင့်ဝင်သွားချေပြီ။</p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်း။</p> <p>မိစ္ဆာအားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး စကားတစ်လုံးပင် မဟနိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p><strong>*ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာရပြန်ပြီလား* </strong></p> <p><strong>*ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရတာလဲ*</strong></p> <p><strong>*မိစ္ဆာ မင်းသားက သမိုင်းတစ်လျှောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထူးချွန်တဲ့သူလေ* </strong></p> <p><strong>*သူ... ဘယ်လိုလုပ် အရေးနိမ့်သွားရတာလဲ*</strong></p> <p><strong>*ဒေါင်းမင်းရဲ့ မျိုးဆက်က ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိမ့်သွားရတာလဲ*</strong></p> <p>ဤမြင်ကွင်းသည် သူတို့အတွက် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများ အားလုံးမှာလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်ယူစရာ အားအကိုးရဆုံးသော ထွက်ပြူစ နေမင်းကြီးမှာ လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် ခဏချင်းမှာပင် ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p>ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ လုံးဝကို မှင်တက်နေကြရသည်။</p> <p>“မိစ္ဆာမင်းသား ... ရှုံးတော့မယ် ထင်တယ်...”</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း၊ မင်း နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရဲရင် မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို ငါ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်၊ မိစ္ဆာမင်းသားရဲ့ အောင်မြင်မှု တွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်၊ သူက ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်ပဲ၊ ပြန်လည် နိုးထလာဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိုင်မှာလဲ၊ သူ လုံးဝ ရှုံးလို့မဖြစ်ဘူး”</p> <p>သက်ကြီးပိုင်း မိစ္ဆာအချို့မှာမူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မျက်ရည်ကျ နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်ကို သူတို့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ကြပေ။</p> <p>သူတို့၏ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုသည် ကာလရှည်ကြာစွာ အရှက်ရမှုများကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ နတ်ဘုရားများက သူတို့ကို လှည့်စားခဲ့ကြသည်။ ယခု လူသားတွေကပါ သူတို့ကို ထပ်ပြီး နှိမ်ချနေကြပြန်သည်။</p> <p>သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာအထိ တက်လှမ်းပြီး လက်စားချေနိုင်မည့် နေ့ရက်များကိုသာ အိပ်မက်မက် နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကောင်းကင်ဘုံ ကိုးလွှာသည် သူတို့၏ နယ်မြေ ဖြစ်ခဲ့သင့်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားသည် သူတို့မျိုးနွယ်စု ပြန်လည် နိုးထလာရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် အရေးနိမ့်သွားခဲ့ရချေပြီ။</p> <p>လူသားမျိုးနွယ်စုသည် မည်မျှအထိ ကြောက်စရာ ကောင်းလာခဲ့ပြီနည်း။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးက ကြည်ညို လေးစားရပါသော မိစ္ဆာမင်းသားပင်လျှင် ကျူးကျော်လာသည့် ရန်သူကို မတွန်းလှန်နိုင်ပါလား။</p> <p>လူသားများသည် ယဲ့ဖန်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ် သွားကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့သောသူမှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်ဆိုသည်ကိုမူ သူတို့ မသိရှိကြပါချေ။</p> <p>ကျိုးပဲ့သွားသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဓားကို ကြည့်ရင်း မိစ္ဆာမင်းသား၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေသည်။</p> <p>သူ အရေးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။ သူသည် လုံးဝဥဿုံ အလဲအကွဲ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလူသား၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p>သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ပါရမီရှင်။ မိစ္ဆာအားလုံး၏ ကိုးကွယ်ရာ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်ဟု သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသူ။</p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူကိုယ်တိုင်လည်း မိမိကိုယ်ကို မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်ဟု မှတ်ယူလာခဲ့ပြီး အခြားမိစ္ဆာအားလုံးကို အထင်သေးကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသူဟု ယူဆခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤလူသားနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အပြည့်အဝ အရေးနိမ့်သွားကြောင်း ခံစား လိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို တုတ်နှင့် အချက်ပေါင်းများစွာ အုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် သူသည် လုံးဝကို မှင်တက် သွားရချေပြီ။</p> <p>တော်ဝင်သွေးသား စီးဆင်းနေသည့် ဒေါင်းမင်း၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သော သူသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် မည်သို့လျှင် ရှုံးနိမ့်သွားရသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာမင်းသားဆိုတာလဲ ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ယဲ့ဖန်သည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်သည် ထိုစကားကို ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း မိစ္ဆာမင်းသားကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အထင်အမြင်သေးမှုမှာ လုံးဝကို သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p>သူ့အတွက်မူ မိစ္ဆာမင်းသားမှာ အရေးတယူ လုပ်စရာပင် မလိုသောသူ တစ်ယောက်အလားပင်။</p> <p>၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝူမုထျန်းလျို နှင့် ဝူမုဖန်သိုက် မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးမိလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ အစပျိုးရုံရှိသေးခင်မှာပင် လုံးဝဥဿုံ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤလူကို သူတို့ မည်သည့်အရာနှင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>“ကောင်းပြီ... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် အကျပ်ကိုင်ခဲ့တာပဲ၊ မင်း ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့တာ”</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားသည် ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သွေးဆူလျက် နီမြန်းနေပြီး အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>ထို့နောက်!</p> <p>သူသည် ငါးရောင်ခြည် ဖြာထွက်နေသော အလွန်ပင် တောက်ပလှသည့် မိစ္ဆာအမြုတေတစ်ခုကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ အနန္တ ဝိညာဉ် ဆေးလုံးပဲ”</p> <p>“မိစ္ဆာမင်းသား... မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>အနန္တ ဝိညာဉ် ဆေးလုံး။</p> <p>၎င်းမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ အထူးတလည် သန့်စင်ဖော်စပ်ထားသော မိစ္ဆာအမြုတေ ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဤဆေးလုံးကို သုံးစွဲလိုက်ပါက တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ခွန်အားကို ချက်ချင်းဆိုသလို အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့် လာစေနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်၏ သက်တမ်းနှင့် ကျင့်စဉ် အဆင့်အတန်းကို တိုတောင်းသွားစေနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိသည်။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက ကျင့်စဉ်ဖောက်ပြန်ကာ ရူးသွပ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အသိဉာဏ်မဲ့သော ဒုက္ခိတ တစ်ဦး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ မိစ္ဆာမင်းသား၏ အနာဂတ်ကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဤကဲ့သို့ ပျက်စီးခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။</p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာမင်းသားသည် သူတို့၏ တားဆီးမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုဆေးလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မျိုချ လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဂလု”</p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် မျိုချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကြည့်ရှုနေသော လူတိုင်း အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”</p> <p>သူတို့သည် အိုးပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပျာယာခတ်နေကြသည်။</p> <p>“မြန်မြန်! အမြင့်မြတ်ဆုံး မိစ္ဆာဘိုးဘေးကြီးတွေကို အမြန်သွားပင့်ကြစမ်း”</p> <p>မိစ္ဆာ ဧကရာဇ်အချို့က အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် မိစ္ဆာမင်းသားကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိသူမှာ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး မိစ္ဆာဘိုးဘေးကြီးများသာ ရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ယုတ်မာရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ပါးစပ်မှ သွေးများကို ရုတ်တရက် သုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ယဲ့ဖန်၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ယဲ့ဖန်၏ စကားတစ်ခွန်းက မိစ္ဆာမင်းသားကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ပြိုကွဲသွားစေသည်။</p> <p>“ထောင့်ပိတ်မိနေတဲ့ ခွေးက တံတိုင်းကို ကျော်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”</p> <p><strong>*ခွေး*</strong></p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားသည် ချက်ချင်းပင် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လာတော့သည်။ သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ တော်ဝင်သွေးသား ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံလိုက်ရသည်လား။</p> <p>“မင်း ... သေကိုသေရမယ်”</p> <p>တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် အဆုံး မရှိသော တောက်ပမှုများက ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေကာ လှိုင်းဂယက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အရောင်အသွေး ဆယ်မျိုးဖြင့် စိုပြည်တောက်ပနေသော ထူးခြားသည့် ထန်းရွက်ပုံစံ ယပ်တောင် တစ်ခုမှာ မိစ္ဆာမင်းသား၏ လက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်!</p> <p>“ဒေါင်းမွေး ယပ်တောင်ပါလား”</p> <p>လူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p><strong>*သူ နောက်ဆုံးတော့ ဒါကို ထုတ်သုံးတော့မှာလား*</strong></p> <p>ဤအရာသည် ယခင် ဒေါင်းမင်း၏ မှော်လက်နက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ ၎င်းကို ဒေါင်းမင်း၏ ကိုယ်ပိုင် အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး သူတော်စင်၏ တာအိုကို ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်လက်နက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>မူလက မိစ္ဆာမင်းသားသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဤလက်နက်ကို အသုံးမပြုဘဲ ယဲ့ဖန်ကို သတ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤအကျပ်အတည်းသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p>“အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်လက်နက်၊ ပြီးတော့ အနန္တ ဝိညာဉ် ဆေးလုံးပါ ပေါင်းလိုက်ရင်... မိစ္ဆာမင်းသားက ဒီခွေးသူတောင်းစားကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာပဲ”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုသည် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အကြောက်တရားအရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း အံကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဝူမုဖန်သိုက်မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမအနေဖြင့် အလွယ်တကူ မခန့်မှန်းရဲတော့ပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူမရှေ့ရှိ ဤလူသားကို လုံးဝ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤလူသားသည် ယခုအချိန်အထိ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်လက်နက် တစ်ခုကိုမျှ ထုတ်မသုံးရသေးသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားခြင်းပင်။</p> <p>“ဂျွတ်၊ ဂျွတ်၊ ဂျွတ်”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပဲစေ့များ ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ အဆက်မပြတ်သော အသံများမှာ မိစ္ဆာမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် စတင် ကြီးထွားလာတော့သည်။</p> <p>နှစ်မီတာ၊ သုံးမီတာ၊ လေးမီတာ။</p> <p>သူ၏လက်ထဲရှိ ဒေါင်းမွေး ယပ်တောင်မှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ကြီးထွားလာတော့သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာမင်းသားသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုအလား သူ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြင့်မား ထွားကြိုင်းလာပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ အရေပြားလက်မတိုင်းမှလည်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မိစ္ဆာဆန်သည့် သဘာဝများ ဖြာထွက်နေတော့သည်။</p> <p>ရှိနေသော မိစ္ဆာအားလုံးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တံတွေးပင် မမြိုနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေကြ၏။</p> <p>ဒါက... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်မည့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ ထိုအရှိန်အဝါ တစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူတို့အတွက် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲစေသည်။</p> <p>“ဒီတစ်ခါတော့ မိစ္ဆာမင်းသားက ဒီလူသားကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာပဲ”</p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း၊ မိစ္ဆာမင်းသားကို ဒီအဆင့်အထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီကောင် သေကို သေရမယ်”</p> <p>မိစ္ဆာတိုင်းသည် နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်များ ပြင်းထန်နေကြသည်။</p> <p>“အခုပဲ သေလိုက်စမ်း”</p> <p>မိစ္ဆာမင်းသားက ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး ဒေါင်းမွေး ယပ်တောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>အရောင်ငါးမျိုး ဖြာထွက်နေသော စွမ်းအင်အဟုန်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လွင့်စင်ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၎င်းသည် ယဲ့ဖန်ကို လုံးဝ ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>အမြင့်မြတ်ဆုံး လက်နက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပြိုကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံ၏ နယ်နိမိတ် များမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်ကုန်တော့သည်။</p> <p>ယခု အခိုက်အတန့်တွင် ဤမြေပြင်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းနှင့် ဆင်တူနေပြီး အရာအားလုံးမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွကုန်ကြသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်လက်နက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားအနည်းငယ်မျှသည်ပင် အရာခပ်သိမ်းကို အမှုန့်ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p>“သူ သေပြီ၊ ဟားဟားဟား ဒီကောင် သေပြီ၊ ဒါက အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင်လက်နက်ကွ၊ သူတော်စင်တစ်ပါးပဲ ဒါကို ခုခံနိုင်တာ! သူ့မှာ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူး”</p> <p>ဝူမုထျန်းလျိုမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ဝူမုဖန်သိုက်မှာမူ လုံးဝကို ဆွံ့အမှင်တက်နေမိသည်။</p> <p><strong>*ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ*</strong></p> <p><strong>*အဲ့လူက အခုထိ သူရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင် လက်နက်ကို ထုတ်မသုံးသေးဘဲ သစ်သားရုပ်လို အဲ့နေရာမှာ ရပြီး ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေတာလား*</strong></p> <p>ယဲ့ဖန်သည် အရောင်ငါးမျိုး ဖြာထွက်နေသော စွမ်းအင်အဟုန်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ ဝူမုဖန်သိုက်မှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p><strong>*ဒါပဲလား*</strong></p> <p><strong> *ဒီလူက သူ့ရဲ့ မောက်မာမှုကြောင့်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်လိုက်မိတာလား*</strong></p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်၌ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်။</p> <p>“ရှဲ”</p> <p>ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရောင်ငါးမျိုး စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးထဲမှ ရွှေရောင်မီးလျှံတစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်။</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ထိုမီးလျှံလေးတစ်ခုမှာ တောမီးကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြို သွားတော့သည်။</p> <p>၎င်းသည် အရောင်ငါးမျိုး စွမ်းအင်အဟုန်ကြီးကို အင်အားသုံးကာ အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဒါပဲလား”</p>


Save