Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိုက်တန်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို သွားလည်မယ် ဟုတ်လား.............."</p> <p>ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် လျိုကျင်းခန်းမအတွင်းရှိ တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>တကယ်ပဲ... တကယ့်ကိုပဲ။</p> <p>ဒါက သွေးချောင်းစီးမယ့် ရန်ပွဲကို ဖိတ်ခေါ်နေတာလား.......</p> <p>ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤအေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်လှသော တာအိုသခင်မသည် ကျင့်ပင်အာကို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေမိသည် ..... 'မင်းက ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို လာရဲတဲ့ သတ္တိရှိသေးတာပဲလား.......'</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ......."</p> <p>"မင်းက ရွှယ်ချီနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ချင်နေတာလား......."</p> <p>စူးရူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ကျင့်ပင်အာကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့က သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>"တူမလေး ကျင့်ပင်အာက ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် လာချင်တယ်ဆိုမှတော့... ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်"</p> <p>အေးစက်တည်ငြိမ်သော တာအိုသခင်မသည် အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမက ကြိုဆိုသည်ဟု ဆိုသော်လည်း လုရွှယ်ချီက ကြိုဆိုခြင်း ရှိ၊ မရှိမှာမူ နောက်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်...။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး ရွှယ်ယွဲ့" ကျင့်ပင်အာက လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စူးရူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကျင့်ပင်အာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ သွားခြင်းကို သူမ တားဆီး၍ မရနိုင်မှန်း သိသဖြင့် သက်ပြင်းသာ အသာချလိုက်မိတော့သည် .....</p> <p>"ဟူး....."</p> <p>စူးရူသည် ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ "အစ်မကြီး... ကျွန်မ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို မပြန်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ အခုပဲ အတူတူပြန်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်ကြရအောင်"</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်အတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်.......</p> <p>"ကောင်းပြီလေ" ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူမ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် နူးညံ့သည့် အမူအရာ ပေါ်လာကာ ..... "ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်က မင်းရဲ့ အိမ်ပဲ။ မင်း ဘယ်အချိန်ပြန်ချင်ပြန်ချင် ရပါတယ်"</p> <p>"မေမေ....."</p> <p>ကျန့်လင်းအာက နှုတ်ခမ်းဆူကာ စူးရူ၏ လက်ကို ဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "သမီးလည်း ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို လိုက်ချင်တယ်"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဘေးနားရှိ ကျန့်ပူယီက ချက်ချင်းပင် ငေါက်လိုက်တော့သည်။ "ဘယ်ကို သွားမှာလဲ....... ထိုက်ကျိဂူကို ပြန်ပြီး သေသေချာချာ ကျင့်ကြံစမ်း....... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မ လုရွှယ်ချီကို ကြည့်ဦး... သူက ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကိုတောင် ရောက်သွားပြီ......."</p> <p>"မင်းကတော့ အခုထိ ယူကျင်း အဆင့် (၈) မှာပဲ ရှိသေးတယ်......."</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ကျန့်လင်းအာသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူမလည်း အင်မတန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်....... တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီး လအနည်းငယ်အကြာမှာ သူမရဲ့ ကျင့်စဉ်က တစ်ဆင့် တိုးတက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ မနှေးလှပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ကျင်းယွမ်ကလန်အတွင်း ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိနေသည်။</p> <p>တကယ်တော့လည်း... လောလောဆယ် ကျင်းယွမ်ကလန်တွင် ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှလွဲ၍ ယူကျင်း အဆင့် (၈) သို့မဟုတ် အဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရှိနေသူ မည်မျှရှိပါသနည်း..............</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျန့်ပူယီသာ မပြောလျှင် သူတို့ သတိထားမိကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ လုရွှယ်ချီသည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှု တစ်နှစ်ခွဲအကြာတွင် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် သတင်းမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု လုရွှယ်ချီ ကျင့်စဉ်မှ ထွက်လာပြီဆိုသည်မှာ သူမသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းလော....... တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် သူတို့ရှေ့မှ အေးစက်လှသော တာအိုသခင်မထံမှ အဖြေအမှန်ကို သိချင်နေကြသည်။</p> <p>တောက်ရွှမ်း သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ညီမလေး ရွှယ်ယွဲ့... တူမလေး လုရွှယ်ချီက ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို တကယ်ပဲ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီလား......."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီအကြောင်း ပြောလိုက်လျှင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတတ်မြဲပင်။</p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ် ... ကျွန်မ ဒီ လျိုကျင်းခန်းမကို မလာခင်ကပဲ ရွှယ်ချီ ကျင့်စဉ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တာပါ။ တစ်နှစ်ခွဲကြာ ဂူအောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ သူဟာ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ပြောလို့ရပါတယ်"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတာလား.......</p> <p>"ဟူး....." စီနီယာဦးလေးကျန့်က သက်ပြင်းအသာချရင်း ..... "ဒီမျိုးဆက်သစ် တပည့်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ သူတို့ ကျင့်ကြံတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိသေးလို့လဲ....... သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက ငါတို့လို လူအိုကြီးတွေကိုတောင် အမီလိုက်နေပြီ"</p> <p>ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များသည် ဂျိချန်းဖန်ကိုပါ ပြန်လည် မြင်ယောင်မိကြသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းထဲဝင်လာသည်မှာ ၆ နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူ၏ကျင့်စဉ်မှာ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့်အဆင့် ရှိနေပြီး နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်ရှိသူကိုပင် တစ်ဦးတည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သူတို့ကိုပင် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ရှီဟောင်၏ အမူအရာမှာမူ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ လုရွှယ်ချီ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်သွားသည့် သတင်းကို ကြားသောအခါ သူသည် ခဏမျှသာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မနာလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည်လည်း ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ပထမအတွဲ အကူအညီဖြင့် သူသည် စောစောစီးစီး ရှန်ကျင်းသို့ ရောက်နိုင်သော်လည်း မကြာသေးမီက လုံရှိုတောင်ထိပ်၏ ကိစ္စရပ်များကို လွှဲပြောင်းယူနေရသဖြင့် ကျင့်ကြံချိန် နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် သူသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရှန်ကျင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်၏။</p> <p>"တကယ်ပါပဲ... နောက်လှိုင်းက ရှေ့လှိုင်းကို တွန်းထုတ်နေတာပဲ......." တောက်ရွှမ်းည် ခေါင်းခါရင်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် ..... "ငါတို့ လူအိုကြီးတွေကတော့ ဒီလူငယ်လေးတွေအတွက် နေရာဖယ်ပေးရတော့မယ် ထင်တယ်။ ဒီဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကလည်း ငါ့ဆီမှာ သိပ်ကြာကြာ ရှိနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အနားယူလိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ဂျိချန်းဖန်ကို ရာထူးလွှဲပေးနိုင်မည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မပြောကြပေ။ တောက်ရွှမ်း က နောက်ပြောင်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အတွင်းအဓိပ္ပာယ် ပါနေခြင်းလားဆိုသည်ကို သူတို့ မဝေခွဲနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ညီမလေးနဲ့ တူမလေး ကျင့်ပင်အာ... ငါတို့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို သွားပြီး ထိုင်ကြရအောင်" ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ရွှမ်ချာဂိုဏ်း တည်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လျိုကျင်းခန်းမတွင် ဆက်နေရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p>စူးရူသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ကျင့်ပင်အာကို ခေါ်ကာ ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ လကြည့်မျှော်စင်။</p> <p>နေရောင်ခြည်အောက်တွင် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ကမ်းပါးယံထက်၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။ သူတို့၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများမှာ ရောယှက်နေပြီး မျက်လုံးများသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p>အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော တာအိုသခင်မလေးသည် အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်လေး၏ ရင်ခွင်တွင် မှီနွဲ့နေပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော နားသယ်စပ်လေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းနေကာ ကြည့်ရသူကို အသည်းယားစေလှသည်...။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို ဂျိ......."</p> <p>"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ.............."</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသလို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ချစ်စဖွယ် ငြင်းဆန်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ခါးဆီသို့ ရောက်နေသော လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပါးလေးနှစ်ဖက် ဖောင်းကာ ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ရွှေ့ထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ဖိညှပ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ"</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အရှက်မရှိဘဲ လုရွှယ်ချီကို ကပ်တွယ်ထားကာ သူမ၏ ခါးလေးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် .....</p> <p>"ရွှယ်ချီ... ငါက ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကလေးတွေအတွက် ရိက္ခာတိုက်ကို တိုင်းတာကြည့်ရုံတင်ပါ၊ တခြား ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>သူတို့ ခွဲခွာနေခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲသာ ရှိသေးသော်လည်း လုရွှယ်ချီ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အတော်လေး ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် အနည်းငယ် စိမ်းနေသေးသော်လည်း ယခုမူ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာကာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အေးစက်စက် အလှတရားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p>"ရိ.....ရိက္ခာတိုက်......."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုရွှယ်ချီ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီမြန်းသွားကာ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်နှင့်အတူ ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ..... "မရဘူး..."</p> <p>သူမ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရင်ခုန်သံမြန်စေသည့် အနမ်းပြင်းပြင်းတစ်ခုက သူမကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>"အွန်း"</p> <p>အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော တာအိုသခင်မလေး၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် အလိုလို ပျော့ခွေသွားပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ပြန်လည် ပွေ့ဖက်ထားကာ သူနှစ်သက်သလို လုပ်ခွင့်ပြုလိုက်တော့သည်...။</p> <p>"စီနီယာအစ်မ လု......."</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့နေကြသော နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားကြသည်။ လုရွှယ်ချီသည် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားကာ ဂျိချန်းဖန်ကို အမြန်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>မျှော်စင်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် လုရွှယ်ချီကို ရှာနေသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>"ရှောင်ရှီ....... မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ......."</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် လကြည့်မျှော်စင် ဘေးဘက်မှ ထွက်လာသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်မ လု......."</p> <p>ရှောင်ရှီ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လုရွှယ်ချီရှိရာသို့ ခုန်ပေါက်ပြေးလာပြီး သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ .....</p> <p>"စီနီယာအစ်မ....... ဆရာမ ပြန်ရောက်နေပြီ၊ ဒေါ်လေး စူးရူလည်း ပါလာတယ်"</p> <p>"ပြီးတော့ ကျင့်ပင်အာ ဆိုတဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်လည်း ကျွန်မတို့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်နေတယ်။ ဆရာမက အစ်မကို လာခဲ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့..."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save