Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မိန်းကလေးနှစ်ဦး ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာက ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား.....</p> <p>ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ အေးစက်လှသော မိန်းကလေးသည် လကြည့်မျှော်စင်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး နဂိုက ချိုမြိန်နေခဲ့သော နှလုံးသားမှာလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည်အေးစက်သွားပြန်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် နောက်ဆုံးအထိ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။</p> <p>သူမသည် ရှောင်ရှီ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ရှောင်ရှီ... ဒါဆို သွားကြရအောင်....."</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုရွှယ်ချီသည် ရှောင်ရှီ၏လက်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ အမှောင်ဆီးနှင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကျင့်ကျူးဆောင် ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဟုတ်ပါသည်။ သင်ဖတ်လိုက်သည်မှာ မမှားပါ။</p> <p>သူမသည် အမှောင်ဆီးနှင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>...</p> <p>လကြည့်မျှော်စင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး နှလုံးသားမှာလည်း ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘာ.....</p> <p>ကျင့်ပင်အာက ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို လာတယ်.....</p> <p>သူမက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ.....</p> <p>လုရွှယ်ချီရဲ့ ခုတ်ပိုင်းတာကို ခံရမှာကို တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလား.....</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းပါးလှသော်လည်း... သူသည် "ရှူရာကွင်းပြင်" အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ..... ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်နေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အလျှင်အမြန် အလုပ်လုပ်နေပြီး မကြာမီ ပေါက်ကွဲတော့မည့် ဤပြဿနာကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်မူ...</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားသည်။</p> <p>ဖြေရှင်းနည်း ရှိသလား.....</p> <p>မရှိပါ.....</p> <p>လုံးဝ ဖြေရှင်းရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်.....</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပြဿနာမှာ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေး တစ်စက်ကလေးမျှ မပေးခဲ့ပေ။ သူသည် လုရွှယ်ချီကို အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံပြီးကာစ၊ ချော့မော့လို့ မနည်းအဆင်ပြေရုံရှိသေးချိန်တွင် ကျင့်ပင်အာက ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာရောက်ကာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တော့မည်လား..........</p> <p>ရှူး.....</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အမှတ်မထင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သွားပြီ၊ သွားပြီ.....</p> <p>ငါတော့ နိမိတ်မကောင်းတော့ဘူး ထင်တယ်..........</p> <p>"ကံကောင်းတာက ဂရန်းမာစတာ စူးရူ ပါလာတာပဲ။ သူမက လုရွှယ်ချီနဲ့ ကျင့်ပင်အာကို စောင့်ကြည့်ပေးပြီး တကယ်တမ်း မတိုက်မိအောင် တားပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ကူရာကယ်ရာမဲ့နေမိသည်။ တကယ်တော့ သူသည် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို စူးရူအပေါ်၌ပဲ ပုံမချထားနိုင်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရပေမည်။</p> <p>ထိုသို့တွေးပြီး ဂျိချန်းဖန်၏ ကိုယ်လုံးသည် လျှပ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် လကြည့်မျှော်စင်မှ ချက်ချင်းထွက်ခွာကာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၏ တောင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ စီနီယာအစ်မတစ်ဦးကို အကြောင်းကြားပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ကျူးဆောင်သို့ သွားရောက်ကာ ထိုရန်ပွဲကို ဖြန်ဖြေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းဖြင့် လကြည့်မျှော်စင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်နိုင်သော်လည်း ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၏ ပင်မခန်းမဖြစ်သော ကျင့်ကျူးဆောင်သို့မူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မချဉ်းကပ်ရဲပေ...။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ မှာ လူကြီးသူမတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူသည် သူမအပေါ်တွင်လည်း အတော်လေး လေးစားကြောက်ရွံ့မှု ရှိသည်။</p> <p>"ဂျူနီယာမောင်လေး ဂျိ... ခဏစောင့်ပါဦး၊ ငါ အခုပဲ ဆရာမဆီ သွားပြီး သတင်းပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p>တောင်စောင့်တာဝန်ကျနေသော တပည့်မလေးသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အနည်းငယ် သနားသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ..... 'ရှင်တော့ သွားပြီ.....' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အကြောင်းမှာ ကျင့်ပင်အာနှင့် အခြားသူများမှာ အခုလေးတင် ဝင်သွားကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မကြာမီ လုရွှယ်ချီလည်း ကျင့်ကျူးဆောင်သို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် တောင်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ... သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားလှသော ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရားဖြစ်စေ၊ ကျင်းယွမ်ကလန်၏ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်စေ၊ ဘာဖြစ်ပါစေဦးတော့... ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ.....</p> <p>သူ မျှော်လင့်နိုင်သည်မှာ ကျင့်ပင်အာက အလွန်အမင်း မာနမကြီးဖို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင်မူ...</p> <p>သူသည် မိသားစု စည်းကမ်းအတိုင်း ဆုံးမရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p>"ဟူး....."</p> <p>ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>...</p> <p>ကျင့်ကျူးဆောင်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် တပည့်တစ်စုမှာ ခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘာဖြစ်တော့မည်ကို အားလုံးက သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်...။</p> <p>အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော 'ဇနီးကြီး' သာလျှင် ပေါ်မလာသေးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် စူးရူနှင့်အတူ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။ ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ ကမူ အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေ၏။ သူမသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားကာ သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိလှသော လှပသည့် မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အတင်းအဖျင်း သတင်းများကို စပ်စုလိုစိတ်များ တိတ်တဆိတ် ပေါ်ပေါက်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ အမြင်အရ ကျင့်ပင်အာကသာ လုရွှယ်ချီကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဇွတ်တရိုး လုပ်မည်ဆိုပါက... ရလဒ်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ကျင့်ပင်အာသည် အနိုင်ရရန် လုံးဝ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သူက သူမကို သတ္တိပေးလိုက်သနည်း..... ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရဲအောင် မည်သူက မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်သနည်း.....ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့  အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တိုက်ရိုက်မေး၍ မရနိုင်ပေ။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ...</p> <p>ထိုနေရာမှာတင် အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်ဖို့ပင် ဖြစ်သည်.....</p> <p>ကျင့်ပင်အာတွင် အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာကို အားကိုးအားထားပြုထားသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ မြင်ချင်နေသည်။ ဤသို့တွေးပြီးနောက် အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် စပ်စုလိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသော ဤ တာအိုသခင်မသည် သူမ၏ တပည့် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေတော့သည်။</p> <p>ရှူရာကွင်းပြင် ပေါက်ကွဲမည့်အချိန်ကို သူမ မျှော်လင့်နေသည်။</p> <p>ဒေါက်.....</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကျင့်ကျူးဆောင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ အသက်ကို အောင့်ထားကြပြီး ခန်းမအဝင်ဝကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ 'ဇနီးမကြီး' ပေါ်လာပြီလား ဆိုသည်ကို သူတို့ မြင်ချင်နေကြသည်။</p> <p>သို့သော် ကံမကောင်းစွာပင်... ပေါ်လာသူမှာ သူမ မဟုတ်ချေ။</p> <p>တောင်စောင့်တာဝန်ကျသော တပည့်မလေးသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျင့်ကျူးဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ ကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပြီး ပြောလိုက်၏ .....</p> <p>"ဆရာမကို ဂါရဝပြုပါတယ်....."</p> <p>"အင်း..." အေးစက်တည်ငြိမ်သော တာအိုသခင်မလေးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမသည် ရှေ့မှ တပည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏ .....</p> <p>"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ....."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် တပည့်မလေးသည် ဘေးနားရှိ စူးရူနှင့် ကျင့်ပင်အာတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် .....</p> <p>"ဆရာမ... တိုက်ကျူးတောင်ထိပ် က ဂျူနီယာ‌ေမာင်လေး ဂျိ (ဂျိချန်းဖန်) က အခု တောင်တံခါးအပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်။ သူက ဆရာမနဲ့ တွေ့ချင်တဲ့ အရေးကြီးကိစ္စရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်..."</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ရှိနေသူအားလုံး၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားတော့သည်။ စူးရူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...</p> <p>အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော တာအိုသခင်မကမူ သူမ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ စူးရူ၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြောလိုက်သည် .....</p> <p>"ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ဟာ အမျိုးသားတပည့်တွေအတွက် တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်တယ်....."</p> <p>"ဂျိချန်းဖန်က တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှာ မနေဘဲ ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို ဘာကိစ္စ ပြေးလာတာလဲ..... ငါ သူ့ကို မတွေ့နိုင်ဘူး..... သူ့ကို လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားခိုင်းလိုက်....."</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာသည် သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>နောက်နေတာလား.....</p> <p>အကယ်၍ သူမက ဂျိချန်းဖန်ကို အထဲပေးဝင်လိုက်လျှင်... သူမ မည်သို့ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့် နိုင်တော့မည်နည်း..........</p> <p>စူးရူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှသာ သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။</p> <p>'ဟူး..... ဂိုဏ်းချုပ်လောင်း ဂျိချန်းဖန်ရေ.....</p> <p>'စီနီယာအဒေါ်ကတော့ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်.....'</p> <p>စူးရူ အနည်းငယ် ကူရာကယ်ရာမဲ့နေမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူမသည်လည်း နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p>အမှန်ပင်... အတင်းအဖျင်း သတင်းများကို စိတ်ဝင်စားခြင်းမှာ အမျိုးသမီးတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>...</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဂျိချန်းဖန်သည် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၏ တောင်တံခါးပြင်ပ၌ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ ထိတ်လန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်... ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သတင်းပို့သွားသော စီနီယာအစ်မ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားကာ ရှေ့သို့ တိုး၍ မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဟူး... ဂျူနီယာမောင်လေး ဂျိ၊ ဆရာမက မင်းကို တွေ့ချင်ပုံမရဘူး။ သူမက မင်းကို လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားခိုင်းလိုက်တယ်"</p> <p>စီနီယာအစ်မက စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်လိမ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ.....</p> <p>ဒါဆိုလည်း ဒီလိုပဲ ကစားချင်တာပေါ့ ဟုတ်လား.....</p> <p>စီနီယာအစ်မ ရွှယ်ယွဲ့ရေ...</p> <p>ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့..... နောင်ကျရင် တွေ့ကြသေးတာပေါ့.....</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အမူအရာမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဂရန်းမာစတာ စူးရူကိုသာ မျှော်လင့်ချက် ထားရတော့မည်။ စီနီယာအဒေါ်က အစွမ်းပြနိုင်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းရတော့မည်.....</p> <p>ထို့အပြင် ကျင့်ပင်အာ၏ စရိုက်အရ သူမသည် လုရွှယ်ချီကို သွားရောက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရလောက်အောင်ထိ မိုက်မဲမည် မဟုတ်ပါဘူးနော်.....</p> <p>ဟုတ်တယ်မလား..... ဟုတ်တယ်မလား.....</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save