Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျင့်ကျူးဆောင်။</p> <p>လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော လေထုမှာ ဆက်လက် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲပင်။ ခန်းမကြီးအတွင်း၌ တပည့်များစွာ ထိုင်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်းသာ ဖလှယ်နေကြသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါ များမှာ အလွန်ပင် ဖိနှိပ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>တောင်ကင်းလှည့် တာဝန်ကျသော တပည့်မလေး ဝင်လာပြီး "ဂျိချန်းဖန် တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်" ဟု ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ ကို သတင်းပို့ခဲ့ခြင်းမှလွဲ၍ ကြားထဲတွင် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားကာ ပင်မထိုင်ခုံတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူမ၏ မြင့်မားသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် ထိုင်ပုံထိုင်နည်းမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပပြီး မြင့်မြတ်သည့် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင်မူ စူးရူက ကူရာကယ်ရာမဲ့စွာ ထိုင်နေသည်။ သူမသည် သူမဘေးရှိ ကျင့်ပင်အာကို ကြည့်ရင်း ဤမိန်းကလေးမှာ မည်သည့်နေရာမှ သတ္တိများ ရလာသနည်းဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီနှင့် တွေ့ရန် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ဗြောင်ကျကျ လာရဲသည်လား.......... ဤသည်မှာ သူမကိုယ်သူမ အထင်ကြီးလွန်းနေခြင်း မဟုတ်ပါလား.....</p> <p>သို့သော်... အမှန်တကယ်က ထိုသို့ပင်လော.....</p> <p>တကယ်တော့ မဟုတ်ချေ။ ကျင့်ပင်အာသည် စူးရူ၏ နောက်တွင် ထိုင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုထားကာ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့သာ အာရုံစိုက်ရင်း တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>ဤ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ် ခရီးစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များ ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုရွှယ်ချီနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရန်လား..... ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လူတစ်ယောက်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ သိသော အသိစိတ် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် သူမကိုယ်သူမ လုရွှယ်ချီနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်မှန်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ လုရွှယ်ချီနှင့် တကယ်တမ်း အားပြိုင်မည်ဆိုပါက သူမကိုယ်သူမ လှည့်စားနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်...။ ထို့ကြောင့် သူမ ယနေ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ လာခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဂါရဝပြုရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လူတိုင်းတွင် မကျေနပ်မှု သို့မဟုတ် အားမလိုအားမရဖြစ်မှုများ ရှိကြသည်သာ။ ကျင့်ပင်အာသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ သူမသည် လုရွှယ်ချီမှာ အမှန်တကယ် မည်ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သည်ကို မြင်ချင်နေသည်။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီထူးချွန်ပြီး ထူးခြားလှပသူဖြစ်ပါက သူမအနေဖြင့် လိုလိုလားလားပင် "စီနီယာအစ်မ လု" ဟု ခေါ်ရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ.....</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူမကို လက်ခံခြင်း ရှိ၊ မရှိမှာမူ သူမ စိုးရိမ်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ဂျိချန်းဖန်သာ စိုးရိမ်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသို့တွေးနေစဉ်အတွင်း ကျင့်ကျူးဆောင်အတွင်းမှ လေထုမှာ ပို၍ပင် ဖိနှိပ်လာတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ တိုးညင်းသော ခြေသံများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှူး.....</p> <p>ကျင့်ကျူးဆောင်အတွင်းရှိ တပည့်များအားလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ အကြည့်မှာ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ပြိုင်တူ ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အတင်းအဖျင်း သတင်းများကို စပ်စုလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>သူမ လာပြီလား.....</p> <p>"ဇနီးကြီး" လာပြီ.....</p> <p>ဝှစ်.....</p> <p>ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်လုံးများတွင် ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်သွားကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း အခြားသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>သူမ ဤမျှ သက်တမ်းရှည်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟင်း... လက်လွတ်မခံသင့်တဲ့ ပွဲပဲ.....</p> <p>စူးရူသည်လည်း သူမ၏ ထိုင်ပုံကို မသိမသာ ပြင်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ကျင့်ပင်အာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမတွင် မည်သည့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထူးဆန်းလိုက်တာ။</p> <p>စူးရူ ပို၍ စပ်စုချင်လာသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း စပ်စုလိုစိတ်များ အလိုလို ပေါ်ပေါက်လာပြီး မကြာမီ ဖြစ်ပျက်တော့မည့် 'ရှူရာကွင်းပြင်' အခြေအနေကို မျှော်လင့်နေမိသည်။ အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ အတင်းအဖျင်း စပ်စုခြင်းမှာ အမျိုးသမီးတို့၏ သဘာဝ ဖြစ်သလို ခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေသူများမှာလည်း အမျိုးသမီးများချည်းသာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဒေါက်.....</p> <p>ခြေသံများ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည် .....</p> <p>"စီနီယာအစ်မ လု... အဲ့ဒီ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်က စီနီယာအစ်ကို ဂျိက တကယ်ပဲ နာမည်ကျော် ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား လားဟင်....."</p> <p>"အင်း.." အေးစက်ကြည်လင်သော အသံလေးတစ်ခုက ပြန်လည် ထူးလိုက်သည်။</p> <p>ဤအသံတွင် အနီးကပ်မခံနိုင်လောက်သော အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း သေသေချာချာ နားထောင်လျှင် နူးညံ့မှု အနည်းငယ်ကို ခံစားနိုင်သည်။ အသံကို ကြားရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်သော်လည်း အတွင်းစိတ် နွေးထွေးသူဖြစ်မှန်း သိနိုင်သည်။</p> <p>ရှူး..... ကျင့်ကျူးဆောင် အပြင်ဘက်မှ နေရောင်ခြည်မှာ အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားသည်။ အရွယ်အစားမတူသော ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးသည် ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ လက်ကို ဆွဲကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လျက် ခန်းမအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံနေပြီး ဆံနွယ်များမှာလည်း လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ နှင်းပမာ ဖြူဖွေးနေသလို သူမသည်လည်း ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပလှသည်။ သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ကြည်လင်သန့်စင်နေပြီး အသားအရေမှာလည်း ကြွေထည်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ချောမွတ်နေကာ အလွန်ပင် အေးစက်မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်...။</p> <p>နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အမျိုးသမီးငယ်သည် ကလေးမလေးကို တစ်ဖက်က ဆွဲထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အမှောင်ဆီးနှင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမသည် ခန်းမအလယ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ ဂရန်းမာစတာကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဂါရဝပြုလိုက်သည် .....</p> <p>"တပည့် လုရွှယ်ချီ... ဆရာမကို ဂါရဝပြုပါတယ်....."</p> <p>"အင်း.." ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာသည် အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လုရွှယ်ချီမှာ သူမ၏ အချစ်ဆုံးနှင့် အမြတ်နိုးဆုံး တပည့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"စီနီယာဒေါ်လေး စူးရူကို ဂါရဝပြုပါတယ်" လုရွှယ်ချီသည် စူးရူဘက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် ဂါရဝပြုပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာလည်း လွင့်ပျံနေသည်။</p> <p>သူမသည် စူးရူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရူယွမ်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ပေ။ တစ်ဖက်လူက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း လုရွှယ်ချီမှာမူ ဂရုမထားချေ...။</p> <p>"လိမ္မာတဲ့ကလေး" စူးရူက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူမ စိတ်ကူးထားသလို 'ရှူရာကွင်းပြင်' အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းကြီး ပေါက်ကွဲမလာသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားမိသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင်မူ အနည်းငယ် နှမြောသလိုလည်း ခံစားရပြန်သည်။</p> <p>"လုရွှယ်ချီ၊ ထိုင်ဦး" ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာက ဘေးနားရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ" လုရွှယ်ချီက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူမဘေးရှိ ကလေးမလေးမှာမူ အနည်းငယ် ကြောင်နေမိသည်။ ကျင့်ကျူးဆောင်အတွင်းမှ လေထုမှာ အလွန်ပင် ဖိနှိပ်လွန်းနေသောကြောင့် ရှောင်ရှီမှာ ငယ်သေးသော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားမိသည်။</p> <p>ထို့ပြင်..... သူမ ကျင့်ကျူးဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ သူမဘေးရှိ လုရွှယ်ချီ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ နဂို နူးညံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... အလွန်အမင်း အေးစက်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် ရှောင်ရှီမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကာ လူကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သော ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာနှင့် စီနီယာဒေါ်လေး စူးရူတို့ကို ဂါရဝပြုရန်ပင် ခေတ္တ မေ့လျော့သွားတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် ငယ်သေးသဖြင့် မည်သူမျှ ဘာမှမပြောကြပေ။</p> <p>"ရှောင်ရှီ... ဒီကို မြန်မြန်လာ" စီနီယာအစ်မ ဝမ်မင်  က သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ကြောင်နေသော ရှောင်ရှီကို သတိပေးလိုက်သည်။ ရှောင်ရှီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် အသာကျုံ့ကာ ဝမ်မင်ရှိရာသို့ မြန်မြန် လျှောက်သွားပြီး ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရွှယ်ချီသည်လည်း ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင်... သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ကျင့်ပင်အာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ထိုင်ပုံထိုင်နည်းကြောင့် ကျင့်ကျူးဆောင်အတွင်းမှ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်သွားတော့သည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ရူယွမ်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ရှူး.....</p> <p>အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားကြသည်။ မမြင်နိုင်သော၊ ရှင်းပြ၍မရသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ဖိနှိပ်မှုတစ်ခု ခံစားရစေသည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူမသည် သူမရှေ့ရှိ အေးစက်မြင့်မြတ်လှသော အမျိုးသမီးငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေမိသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် တစ်ဖက်လူကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် သူမ ရှုံးနိမ့်သွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်စဉ်၊ အရှိန်အဝါနှင့် ပါရမီတို့မှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်လွန်းလှသလို ရုပ်ရည်မှာလည်း နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ ထိုက်တန်ပေသည်.......</p> <p>ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသာလျှင် ဂျိချန်းဖန်နှင့် ထိုက်တန်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကိုသာ သူမအနေဖြင့် လိုလိုလားလားပင် "စီနီယာအစ်မ" ဟု ခေါ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကျင့်ပင်အာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။ ဤမမြင်နိုင်သော အားပြိုင်မှုတွင် သူမက ပထမဆုံး ခေါင်းငုံ့ကာ အလျှော့ပေးသည့် အနေအထားကို ပြလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျင့်ကျူးဆောင်အတွင်းရှိ လူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>သူမက အရှုံးပေးလိုက်ပြီလား.....</p> <p>မဖြစ်နိုင်တာ..........</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save