Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၇</h2> <h2 style="text-align: center;">စစ်မှန်သော ခွန်အားရှေ့မှောက်တွင် အရာအားလုံးက အချည်းနှီးသာ......</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ လကြည့်မျှော်စင်။</p> <p>ဝါးပင်ရိပ်များ ယိမ်းထိုးနေပြီး စိမ်းစိုသော ဝါးရွက်ကလေးများမှာ လေပြေထဲတွင် တရှဲရှဲ မြည်နေ၏။</p> <p>မြူနှင်းများ ဝေဆာနေပြီး လကြည့်မျှော်စင် တစ်ခုလုံးမှာ ဝါးတားတား လရောင်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပိတ်ပါးစတစ်ခုကို ခြုံလွှမ်းထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လေပြေအေးလေး တစ်ချက်အဝေ့တွင် ဝတ်စုံစများမှာ လွင့်ပျံသွားသည်။</p> <p>လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျောက်ဆောင်အစွန်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွတ်လပ်စွာ လွင့်ဝဲနေကာ ဆံနွယ်များမှာလည်း ဝဲဖြာနေ၏။</p> <p>သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းနေသကဲ့သို့ ပန်းရောင်သန်းနေသည်။</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>မကြာသေးမီက ဂျိချန်းဖန်နှင့် ဤနေရာတွင် နေ့တိုင်း ဆုံတွေ့ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ ရှက်နေမိဆဲပင်။</p> <p>အကယ်၍များ သူမ၏ ဆရာမဖြစ်သူဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ သာ သူတို့ နှစ်ယောက် ဤသို့ လုပ်နေသည်ကို တွေ့သွားပါက... ကောင်းကျိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဆရာမက ဂျိချန်းဖန်အပေါ် အမြင်မကြည် ဖြစ်သွားမည်ကိုသာ သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်...။</p> <p>"ရွှယ်ချီ"</p> <p>ရင်းနှီးပြီးသား အသံလေးတစ်ခု သူမ၏ နားနားတွင် ကပ်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အေးစက်လှပသော မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လကြည့်မျှော်စင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေး တစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး လက်မောင်းကို အသာအယာ ဆန့်တန်းလိုက်ရာ...</p> <p>လုရွှယ်ချီသည် မဆိုင်းမတွပင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာမျှ နူးညံ့စွာ ဖက်တွယ်နေကြသည်။ ဂျိချန်းဖန်သည် သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ထိန်းကိုင်ကာ နူးညံ့လှသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို မဆိုင်းမတွပင် နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>အေးစက်လှပသော မိန်းကလေး၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွား၏။ သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်း မပြုဘဲ မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ကာ သူပြုသမျှကို ငြိမ်ခံနေမိသည်။</p> <p>ခေတ္တအကြာတွင် ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီကို အသာအယာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ကာ လေပြေကို အံတုလျက် ပြောလိုက်သည် ..... "ရွှယ်ချီ... ငါ မကြာခင်မှာ အပြင်ကို ခဏသွားဖို့ ရှိတယ်"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ ခေတ္တ တန့်သွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ညင်သာစွာပင် ..... "ဘယ်ကိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အသံတွင် အေးစက်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း ထိုအထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နူးညံ့မှုများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို တုန်ယင်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် ..... "ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း ဆီကိုပါ"</p> <p>လုရွှယ်ချီ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ကျင့်ပင်အာသည် အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး၏ တပည့်ဖြစ်မှန်း သူမ သိထားသည်။</p> <p>ယခု အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ လျိုပေါ်တောင်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p>တပည့်တစ်ဦး အနေဖြင့်... ကျင့်ပင်အာသည် သူမ၏ ဆရာမကို ဦးချရန်နှင့် အမွှေးတိုင်ထွန်းရန် သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာသမား၏ ကျေးဇူးတရားမှာ မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ သွားပေါ့" လုရွှယ်ချီက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်မောင်းလေးများဖြင့် မသိမသာ ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားမိသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ဂျိချန်းဖန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ရုတ်တရက် ..... "မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟင်......" လုရွှယ်ချီသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် သူမရှေ့မှ လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ကြည့်နေပုံမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>သူမက ဘာလို့ လိုက်ရမှာလဲ......</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ရှင်းပြသည် ..... "ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းက အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး ကွယ်လွန်သွားပြီး သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းက လျိုပေါ်တောင်မှာ ရှိနေတယ်။ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး အဲ့ဒီကို ဂါရဝပြုဖို့ လာကြလိမ့်မယ်။ ရွှယ်ချီ... မင်းက အခုမှ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက် နိုင်တာဆိုတော့ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲလေ"</p> <p>ဤစကားမှာ အကြောင်းပြချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လုရွှယ်ချီကို ခေါ်သွားချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူသည် လုရွှယ်ချီနှင့် ပို၍ ခွဲမရနိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကလည်း သူမနှင့် တစ်ချိန်လုံး အတူရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား......</p> <p>မေးကြည့်ပါဦး... ရင်ခွင်ထဲက ဒီလောက် မွှေးပျံ့ပြီး နူးညံ့အေးစက်လှတဲ့ မိန်းကလေးကို ဘယ်သူက ငြင်းပယ်နိုင်ပါ့မလဲ............ ဘယ်သူမှ မငြင်းနိုင်ပါဘူး။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ ခေတ္တ စဉ်းစားနေသည်။ ဂျိချန်းဖန်၏ အကြံပြုချက်ကို သူမလည်း စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။</p> <p>သူမ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက တစ်ခါမျှ လက်စွမ်းမပြရသေးပေ။</p> <p>ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်တွင် အမှောင်ဆီးနှင်းဓား၏ စွမ်းအားက မည်မျှအထိ ရှိမည်ကို သူမ သိချင်နေသည်။</p> <p>အင်း ..... သူမ တကယ် စမ်းကြည့်ချင်နေသည်။</p> <p>ဤသို့တွေးကာ လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ ..... "ညီမလေး ကျင့်ပင်အာက ဘာမှ မပြောဘူးလား။ ငါသာ မင်းနဲ့အတူ လိုက်လာရင်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ အချိန်တွေကို ငါက နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ခဏတာ ဆွံ့အသွားမိသည်။ ဒီ စီနီယာအစ်မ လုက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလို ရွဲ့တတ်စောင်းတတ် ဖြစ်သွားတာလဲ။</p> <p>"သူမက ဘာကို ကန့်ကွက်ရမှာလဲ...... လျိုပေါ်တောင်ကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ မင်းက သူမကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုရင် သူမ အရမ်း ဝမ်းသာနေမှာပေါ့" ဂျိချန်းဖန်က မိန်းကလေး၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤ လျိုပေါ်တောင် ခရီးစဉ်တွင် ကျင့်ပင်အာကို သူမ၏ ဆရာမအတွက် တာဝန်ကျေပွန်အောင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ထပ် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းပိုက်ပြီး ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>အဟွတ် အဟွတ်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးမှာ ဟဲ့ဟွမ် ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား...... ရွှမ်ချာဂိုဏ်းက ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘေးကင်းအောင် သိမ်းဆည်းပေးတာက ပုံမှန်ပါပဲ... မဟုတ်ဘူးလား......</p> <p>လုရွှယ်ချီက ခေါင်းအသာငြိမ့်သော်လည်း ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ ..... "ငါကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမက သဘောတူပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ" သူမ၏ ဆရာမဖြစ်သူ ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ က တောင်တံခါးဝတွင် ဂျိချန်းဖန်ကို တားဆီးခဲ့သည်ကို သူမ ကြားထားသဖြင့် ဆရာမက သဘောတူမည် မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။</p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ်" ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ ..... "ပုံမှန်စကားနဲ့ ပြောရရင်တော့ ငါက မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို အပြင်ကို လိုက်ပို့တာပေါ့။</p> <p>အလေးအနက် ပြောရရင်တော့ ဒါက ကျင်းယွမ်ကလန်နဲ့ ရွှမ်ချာဂိုဏ်းတို့ကြားက သံတမန်ရေး ကိစ္စပဲလေ။ ငါ တောက်ရွှမ်း ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာဦးလေးကို ပြောလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>လုရွှယ်ချီက ခေါင်းအသာငြိမ့်သည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ အသာအယာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ..... "မင်းက ဂိုဏ်းချုပ်တောင် မဖြစ်သေးဘူး၊ အာဏာကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ ဆိုတာကို အခုကတည်းက သိနေပြီပေါ့"</p> <p>"အာဏာ အလွဲသုံးစားလုပ်တာမှ မဟုတ်တာ" ဂျိချန်းဖန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ..... "မင်းနဲ့ ငါက ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ ဂုဏ်ဆောင် တပည့်တွေပဲလေ။ ရွှမ်ချာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အပြင်သွားတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>ဂုဏ်ဆောင် တပည့်တွေ ...... လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ဤအခေါ်အဝေါ်မှာ သူမအတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ မှန်ကန်နေသည် မဟုတ်ပါလား......</p> <p>သူမနှင့် ဂျိချန်းဖန်မှာ ဤမျိုးဆက်အတွင်း ကျင်းယွမ်ကလန်၏ အထူးချွန်ဆုံး အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး တပည့်တွေ ဖြစ်ကြရာ ထိုအမည်နှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။</p> <p>"စကားကတော့ တတ်လိုက်တာ......" လုရွှယ်ချီက ဂျိချန်းဖန်ကို မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>နောက်တစ်နေ့။</p> <p>ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၊ ယူကျင်းခန်းမ။</p> <p>တောက်ရွှမ်း သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်နေ၏။ သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ စကားများကို နားထောင်နေပြီး သဘောတူခြင်းလည်း မရှိသလို ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။</p> <p>"ဂျိချန်းဖန်... မင်းက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လျိုပေါ်တောင်ကို တကယ် ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား......" တောက်ရွှမ်းက တွေးတောနေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ..... "ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာဦးလေး... နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ဘက်မှာ တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲ ရှိလို့လား"</p> <p>တောက်ရွှမ်းက တိုက်ရိုက်ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်ကလေး တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးရင်း ..... "မကြာသေးမီက ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းက လူတွေက နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ သတင်းအမျိုးမျိုး လွှင့်နေကြတယ်။ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p>ဂျိချန်းဖန် စာရွက်ကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းအတွင်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။</p> <p>"ဟက်ဟက်…" ဂျိချန်းဖန်က အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့က သတင်းတွေ လွှင့်ပြီး ကျင့်ပင်အာကို ပေါ်လာအောင် လုပ်ချင်ကြတာလား......</p> <p>ပြီးတော့ သူမဆီက နတ်လက်နက်ကို လုယူချင်ကြတာလား...... အဲ့ဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး။ ဒီသတင်းတွေ မရှိရင်တောင် သူက ကျင့်ပင်အာကို လျိုပေါ်တောင် ခေါ်သွားမှာပဲ။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် စာရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်တင်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် မာန်မာနများ ပြည့်နှက်နေပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ..... "ကြံစည်မှု ဆိုတာလား...... စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အား ရှေ့မှောက်မှာတော့ အဲ့ဒါတွေက ပြောပလောက်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး......"</p> <p>ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးက ဘယ်လောက် အင်အားရှိမှာ မို့လို့လဲ။ သူတို့က ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်တွေပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ၏ ဓားတစ်ချက်ကိုတောင် တောင့်ခံနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က သူ သူတို့ကို မသတ်ခဲ့တာက သူတို့ ကံကောင်းသွားလို့ပင်။ ထို့ပြင် သူကလည်း ညှာတာပေးခဲ့သေးသည်။</p> <p>မဟုတ်ရင်... သူတို့ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေပါဦးမလား...... လူတစ်ယောက်မှာ အသက်ရှင်ခွင့် ရထားရင် ကောင်းကောင်း နေသင့်တာပေါ့၊ ဘာလို့ အကြောင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးချင်နေကြတာလဲ......</p> <p>တောက်ရွှမ်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ..... "'ပြောပလောက်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူး' ဆိုတာ... ဟုတ်တာပေါ့"</p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... မင်း သွားလို့ ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save