Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးစွန်းသော အမဲလိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဒိုင်း...</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း...</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းများကြောင့် အသားစများပါ ပြတ်ထွက်သွားသော အလောင်းနှစ်လောင်းက ကျန်းနန်စားသောက်ဆိုင်၏ အကြီးဆုံးသီးသန့်ခန်း၏ ဝင်ပေါက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ လဲကျနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသီးသန့်ခန်း၏ အသံလုံစနစ်က အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် အထဲရှိလူများမှာ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>လျပ်တပျက် အရိပ်ခုတ်ချက်ဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သီးသန့်ခန်းဝင်ပေါက်၌ ကိုယ်ဖျောက်လျက် ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လျင်မြန်မှုစွမ်းရည်က အလွန် မြင့်မားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သီးသန့်ခန်းထဲမှနေ၍ တုန်းဖန်ရှန်း၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော စကားသံများကိုမူ သူ ကြားနေရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယုံကြည်ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လား”</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းပင် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်ချင်မိသွား၏။</p> <p> </p> <p>တုန်းဖန်ရှန်း ပြောနေသော ထိုယုံကြည်ရသည့်မိန်းမဆိုသူက အစောကြီးကတည်းကပင် သစ္စာဖောက်သွားခဲ့ပြီဆိုသည်ကို သူက လုံးဝ မသိရှာချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူတို့ဆီမှာ သေနတ်တွေ တကယ် ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းက အလောင်းနှစ်လောင်းကို စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း လောလောဆယ်၌ အလျင်စလို မလှုပ်ရှားသေးချေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ထံတွင် ‘တစ္ဆေအရိပ် မှုန်ဝါးခြင်း’ နှင့် ‘အနက်ရောင်အလင်းဒိုင်း’ တို့ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့က ရာနှုန်းပြည့် ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်း မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ မည်သည့်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုမှလည်း သူက ထုတ်ယူမထားရသေးချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နှလုံး သို့မဟုတ် ခေါင်းကိုသာ သေနတ်မှန်သွားခဲ့လျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“သီးသန့်ခန်းထဲက အခြေအနေရော ဘယ်လိုရှိနေလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါ ကိုယ်ဖျောက်ထားရင်တောင်မှ မျက်လုံးကန်းနေတဲ့ကြောင်က ကြွက်သေကို တက်နင်းမိသလိုမျိုး မျက်ကန်းကျည်ဆန်တွေ ထိမှန်သွားနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“လုံလုံခြုံခြုံ လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ် လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်လာချိန်၌ ချင်ဖုန်းထံတွင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ ပစ္စည်းကိရိယာ၏ အာနိသင်ဖြစ်သော 'ကြည်ညိုသူကို ဆင့်ခေါ်ခြင်း' ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တွန့်လိမ်ပိန်ချုံးနေသော မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက တွားသွားကာ ကျန်းနန်စားသောက်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်၌ ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေအဆင့်၊ ကြည်ညိုသူ။</p> <p> </p> <p>၎င်းထံတွင် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ထက်မြက်သော လက်သည်းများ ရှိပြီး အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အစိမ်းရောင်မီးတောက်များ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ငွေအဆင့် ဘော့စ်တစ်ကောင်အနေဖြင့် ကြည်ညိုသူက အလွန်ကောင်းမွန်သော ပျက်စီးမှုစုပ်ယူနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သေနတ်ပစ်ခတ်မှုများကို အချိန်အတန်ကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အထဲဝင်သွား”</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်ကမူ ကိုယ်ဖျောက်ထားလျက် ထောင့်တစ်နေရာဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ ကင်မရာတစ်ခုကိုလည်း သူက ကြိုတင် ဖျက်ဆီးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း။</p> <p> </p> <p>တုန်းဖန်မိသားစု၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင် အများစုဖြစ်သော လူကြီးပိုင်းများမှ လူလတ်ပိုင်းများနှင့် လူငယ်မျိုးဆက်များအထိ စုစုပေါင်း လူလေးဆယ်ကျော်ခန့် ဤနေရာ၌ စုဝေးနေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အဆင့်များက အဆင့် ၃ မှ ၈ အတွင်း၌သာ ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ စွမ်းရည်များ ထုတ်ယူနိုင်ရန် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေသူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>တွန့်လိမ်ပိန်ချုံးနေသော ကြည်ညိုသူက အဖိုးတန်လှသော သစ်သားတံခါးကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချိုးဝင်ရောက်သွားခဲ့လေရာ ချက်ချင်းပင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အော်ဟစ်သံများကြားတွင် ယောက်ျား မိန်းမ၊ အသက်အရွယ်မရွေး အားလုံး လန့်ဖြန့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းနေတာလဲ။ ဘယ်သူ… လခွမ်း၊ အဲ့ဒါကြီးက ဘာအကောင်ကြီးလဲ”</p> <p> </p> <p>“မလာနဲ့၊ ဒီကို မလာခဲ့နဲ့… အား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက နတ်ဘုရားစွန့်ပစ်ဂိမ်းထဲက မိစ္ဆာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ၊ ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း...</p> <p> </p> <p>သီးသန့်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှနေ၍ သေနတ်ပစ်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း လူများ၏ စူးရှသောအော်သံများသာ ပိုကျယ်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်တွေ့ကမ္ဘာ၌ ဤလူများတွင် သေနတ်များ ရှိနေလျှင်ပင် သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်များက အင်မတန် ညံ့ဖျင်းကာ အလွန်အမင်း အားနည်းလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေအဆင့် ကြည်ညိုသူတစ်ကောင်အတွက်မူ သာမန် လက်သည်းခုတ်ချက်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင်မီးတောက်တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်အုပ်လုံးကို သေသည်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းသည် စတင် လှုပ်ရှားကတည်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မျှပင် ချန်ထားခဲ့ရန် ရည်ရွယ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သီးသန့်ခန်းထဲမှနေ၍ သေနတ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာချိန်၌ ကျန်းနန်စားသောက်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသော တုန်းဖန်မိသားစု၏ လုံခြုံရေးအစောင့်များလည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခြေအနေက ရှင်းလင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစောင့်များ၏ အရေအတွက်က သိပ်မများလှချေ။</p> <p> </p> <p>မူလက တုန်းဖန်မိသားစု၏ ဤမျှအရွယ်အစားရှိသော စုဝေးပွဲတစ်ခုအတွက်ဆိုလျှင် လုံခြုံရေးအရ အနည်းဆုံး လူသုံးဆယ်မှ ငါးဆယ်အထိ ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ...</p> <p> </p> <p>တုန်းဖန်မိသားစုအပေါ် အပြည့်အဝ သစ္စာရှိသော လူဆယ်ယောက်ခန့်သာ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်သော အစောင့်များကမူ...</p> <p> </p> <p>ချီးပဲ၊ နတ်ဘုရားစွန့်ပစ်ဂိမ်းကြီး ဆင်းသက်လာမှတော့ မည်သူက ထိုကောင်တွေအတွက် လုံခြုံရေး လာလုပ်ပေးနေဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အစောင့်ဆယ်ယောက်ကျော်မှာ တုန်းဖန်မိသားစုက ‘လဲလှယ်၍ရသော သက်တမ်းများ’ ဖြင့် ပေးချေမည်ဟု ကတိပေးထား၍ ကျန်နေရစ်ကြသော အသက်အနည်းငယ်ပိုကြီးသည့် အတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူတို့ အားလုံးက ဂိမ်းထဲတွင် သာမန်အလုပ်အကိုင် ပါရမီရှင်များသာ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ အလုပ်အကိုင်နှင့် ပါရမီမြင့်မားသော သူများက ဂိမ်းထဲဝင်၍ မိစ္ဆာများကို ကိုယ်တိုင် သွားသတ်နေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိသားစုလုပ်ငန်းစုကြီးများ၏ ‘အလှူဒါန’ ကို သူတို့ လိုအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစောင့်ဆယ်ယောက်ကျော် ပြေးတက်လာကြချိန်၌ သူတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ ဓားမများနှင့် သံတုတ်များသာ ဖြစ်ကာ သေနတ်များကဲ့သို့ အဆင့်မမြင့်လှချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့က သီးသန့်ခန်းတံခါးဝသို့ရောက်၍ အထဲသို့ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>သူတို့ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>တချို့ဆိုလျှင် နေရာ၌ပင် အန်ချပစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြေးကြ...”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါကြီးက ဘာမိစ္ဆာကြီးလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ အားလုံး သေကုန်ပြီ၊ တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“နေပါဦး၊ အထဲမှာ သက်တမ်းတွေ ရှိတယ်၊ သက်တမ်းတွေ အများကြီးပဲ၊ အနည်းဆုံး သောင်းဂဏန်းလောက် ရှိမယ်”</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် သွားကြစို့။ အထဲမှာ အဲ့ဒီမိစ္ဆာကြီး ရှိနေတာကို မင်းက သက်တမ်း၊ သက်တမ်းနဲ့ ပြောနေသေးတယ်။ မင်း အသက်ကို မနှမြောဘူးလား”</p> <p> </p> <p>အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်လာကာ သီးသန့်ခန်းထဲမှ အခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်စုမှာ ချက်ချင်းပြန်လှည့်ကာ ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးချင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>လျပ်တပျက် အရိပ်ခုတ်ချက်။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ထောင့်၌ ပုန်းကွယ်နေသော ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်တစ်ခုက လျပ်တပျက် ခုတ်ပိုင်းသွားကာ ဧရိယာတစ်ခုလုံး၌ ဓားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကွဲအက်နေသော ကင်မရာမှန်ပေါ်သို့ပင် နီရဲနေသောသွေးများ လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တိုတောင်းလှသော နှစ်မိနစ်အတွင်း၌ပင်။</p> <p> </p> <p>သပ်ရပ်လှပသော ကျန်းနန်စားသောက်ဆိုင်မှာ ငရဲဘုံတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ကြည်ညိုသူက ချင်ဖုန်း၏ အနီးသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်၌ ချင်ဖုန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ပြန်လည်စေလွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တွန့်လိမ်ပိန်ချုံးနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင် ၏ပုံရိပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံး၌ အနီရဲရဲ ပန်းပွင့်များ ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းက တောင်လိုပုံနေသော အလောင်းများနှင့် သွေးအိုင်များကြားတွင် အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ကိုယ်ဖျောက်ထားလျက် ဖြတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသွားလေရာ နေရာတိုင်း၌ ပန်းပွင့်ခြင်းကျိန်စာများ ပွင့်လန်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသေမင်းတမန်ပန်းပွင့်များက ထိုနေရာတစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံး၏ လဲလှယ်၍ရသောသက်တမ်း အားလုံးကို ဝါးမျိုပစ်ရုံသာမက 'သက်သေဖျောက်ဖျက်ခြင်း' အာနိသင်လည်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပန်းပွင့်ခြင်းကျိန်စာ၏ ဝါးမျိုခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံး၌ ပြန့်ကျဲနေသော သွေးစွန်းမှုများနှင့် အလောင်းများ အားလုံးမှာ အရိုးရောင်အဆင်းရှိသော မီးခိုးငွေ့တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုပဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>တုန်းဖန်ရှန်းထံတွင် လဲလှယ်၍ရသော သက်တမ်း ၂၅,၀၀၀ ရက် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ထက်ဝက်ခန့်သာ ပြုတ်ကျမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်...</p> <p> </p> <p>သူ၏ အလောင်းပေါ်၌ နီရဲသောသွေးပန်းပွင့်များ ပွင့်လန်းလာချိန်၌ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော လဲလှယ်၍ရသည့် သက်တမ်းများအားလုံးကိုပါ ချင်ဖုန်းက ဝါးမျိုပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းက သီးသန့်ခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အရှေ့တိုင်းပညာရှိ (တုန်းဖန်ရှန်း) မှာ ခေါင်းမရှိတော့သည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ကြည်ညိုသူ၏ ဆွဲနုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ကာ ဩစတြေးလကျောက်ပုစွန် တစ်ပန်းကန်ဘေးရှိ ဩစတြေးလျကျောက်ပုစွန်ခေါင်းတစ်ခုနှင့် ယှဉ်လျက် တင်ထားခြင်း ခံထားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေကာ သူက မကျေမချမ်းဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်က ဘာတွေမှားယွင်းသွားမှန်း မသိဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ‘အရိပ်’ က သတ်သွားမှန်းလည်း သူက သိမသွားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကြည်ညိုသူကို မြင်ဖူးသူ အလွန် နည်းပါးလှ၏။</p> <p> </p> <p>‘နှင်းဆီပြာ’ နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များလောက်သာ ၎င်းကို မြင်ဖူးပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်သောလူများ အတွက်မူ...</p> <p> </p> <p>ထိုအကောင်ကြီးက ဘာအကောင်ကြီးမှန်း မည်သူက သိပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးခါနီးအချိန်၌ တုန်းဖန်ရှန်း၏ နောက်ဆုံးတွေးလိုက်မိသော အတွေးမှာ နတ်ဘုရားစွန့်ပစ်ဂိမ်းထဲမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က လက်တွေ့ကမ္ဘာထံ မည်သို့ ကျူးကျော်လာနိုင်ပါသနည်း ဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နှစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနန်စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ပန်းပွင့်ခြင်းကျိန်စာများအားလုံး လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်ဝန်ထမ်းများမှာ မူလက နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှိနေကြပြီး အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ဝေဝါးဝါး ကြားနေရသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ကြချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းက တုန်းဖန်မိသားစု၏ စုဝေးပွဲဖြစ်လေရာ အပြင်လူများဖြစ်သော သူတို့က လျှောက်သွားဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သူတို့ ခံစားလာရ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အပြင်ထွက်လာချိန်၌ အားလုံးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သီးသန့်ခန်းထဲရှိ စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် ပန်းအိုးများအားလုံး ကွဲကြေပျက်စီးကာ ရှုပ်ပွနေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သီးသန့်ခန်းနှင့် အပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အရိုးရောင်အဆင်းရှိသော မြူခိုးများကလည်း ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်လွင့်မျောနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“လူတွေရော ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ”</p> <p> </p> <p>“တုန်းဖန်မိသားစုက လူတွေရော ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ”</p> <p> </p> <p>‘ပန်းပွင့်ခြင်းကျိန်စာ’ ၏ သက်သေဖျောက်ဖျက်မှုအာနိသင်က အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာ၌ အလောင်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်သဲလွန်စကိုမျှ ချန်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>တရားခံဖြစ်သော ချင်ဖုန်းကမူ ကျန်းနန်စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုပဲ”</p> <p> </p> <p>“လူတိုင်းဆီက လဲလှယ်လို့ရတဲ့သက်တမ်းတွေအားလုံးကို ငါဝါးမျိုခဲ့ပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ လဲလှယ်လို့မရတဲ့ သက်တမ်း ၅၀% ကိုတောင်မှ ဝါးမျိုနိုင်ခဲ့သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ပန်းပွင့်ခြင်းကျိန်စာကို ဒဏ္ဍာရီအဆင့်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အမှတ် ၃၀ အသုံးပြုခဲ့ရသည်မှာ တကယ်ကို မှန်ကန်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချင်ဖုန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save