Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင့်ရဲ့ ဦးနှောက်ကို တွားသွားကောင် စားသွားတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဂိမ်းအချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ အစပြုမြို့ငယ်လေးများထဲရှိ ကစားသမားများစွာမှာ ပိုမိုခက်ခဲကျပ်တည်းသော အခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်လာကြရ၏။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားထောင်ပေါင်းများစွာ စုဝေးနေကြသော ရှဲလ်မြို့ငယ်လေးထဲ၌ပင် လူများစွာက သူတို့၏ ဘဝကို သံသယဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ရှောင်ယွဲ့လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်အပါအဝင်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမက မြို့ငယ်ရင်ပြင်အလယ်ဗဟို၌ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကစားသမားများ၏ ဆူညံနေသော ဆွေးနွေးသံများကို ကြားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ ထပ်သေပြန်ပြီ။ ဒီအစပြုမြို့ငယ်လေးထဲမှာ ဘော့စ်တွေက ဘယ်ကနေဘယ်လို ဒီလောက်အများကြီး ရောက်လာကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က ပြောတယ်၊ မိစ္ဆာတွေက ငါတို့ရဲ့ သက်တမ်းတွေကို စုပ်ယူပြီးတော့ အဆင့်တက်သွားကြတာတဲ့။ သူတို့ အားလုံးက မိစ္ဆာအသေးလေးတွေကနေ အဆင့်တက်လာကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့အဖွဲ့က ငွေအဆင့်ဘော့စ်တစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဘော့စ်က ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားတယ်။ သူက ထွက်ပြေးသွားရုံတင်မကဘူး၊ တခြားငွေအဆင့်ဘော့စ်နှစ်ကောင်ကိုပါ ခေါ်လာပြီး ငါတို့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို အသေပြန်သတ်သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... ကျွန်မကို ကူညီနိုင်မယ့် ဂုရုကြီးတွေ ရှိလား။ ကျွန်မဆီမှာ သက်တမ်းတစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့လို့ပါ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်သေရင် ကျွန်မ တကယ်သေရတော့မှာ၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်တက်ဖို့က အတွေ့အကြုံအမှတ် ၂၀ ပဲ လိုတော့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>“သူဌေးဝမ်... ကျွန်တော် အိုင်းယွန်းမန်းလေ။ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ အရင်တုန်းက သူဌေးအတွက် အလုပ်တွေ လုပ်ပေးခဲ့တယ်လေ... အခု ကျွန်တော့်ဆီမှာ သက်တမ်းတွေ ဘာမှမကျန်တော့လို့ပါ။ သူဌေးက သက်တမ်းတွေ အများကြီး ဝယ်ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ရက်နည်းနည်းလောက် ချေးပေးလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>“အထက်တန်းလွှာ အဖွဲ့ဝင်များ အလိုရှိတယ်။ ၁၂ နာရီထိုးတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အနောက်ဘက်က မြို့ငယ်သစ်ဆီကို အခမဲ့နေရာပြောင်းရွှေ့ပြီး မိစ္ဆာအသေးလေးတွေကို သွားသတ်ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မြို့ငယ်လေးထဲတွင် ကစားသမားများစွာက ဝင်ထွက်သွားလာနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းနီးပါးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာများက မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များသဖွယ် ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရှဲလ်မြို့ငယ်လေးထဲတွင် ကစားသမားအများအပြား ရှိနေကာ မိစ္ဆာအသေးလေးများစွာ အသတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ငွေအဆင့်နှင့် ရွှေအဆင့်ဘော့စ်များစွာပင် ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဘော့စ်များက သာမန်ကစားသမားများ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သာမန် တွားသွားကောင်တစ်ကောင်ကို သတ်လျှင် သက်တမ်း ၃ ရက် ရရှိမည် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ဤဂိမ်းကြီးမှ ကစားသမားများကို သက်တမ်းများ ပေးကမ်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တကယ်တမ်း၌မူ...</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများက ထပ်ခါတလဲလဲ သေဆုံးခဲ့ကြရကာ သူတို့၏ မူလကတည်းက ရှိနေသော လဲလှယ်၍ မရသည့် ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီသော သက်တမ်းအများစုကိုပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ရှောင်ယွဲ့လည်း ထို့အတူပင်။</p> <p> </p> <p>သူမလည်း ထပ်သေပြန်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လဲလှယ်၍ရသော သက်တမ်းမှာ သုည ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လဲလှယ်၍မရသော သက်တမ်းမှာလည်း နှစ်နှစ်ခွဲသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် သေဆုံးပြီးပါလျှင် သူမက သေချာပေါက် သေရတော့မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး၌ ရွေးချယ်စရာမရှိသည့်အဆုံး သူမက ယခုလေးတင် တစ်ကြိမ် လိုင်းအောက်လိုက်ကာ ဗွီအက်ပလီကေးရှင်းပေါ်ရှိ သူမ၏ ယခင်က ချစ်ကြိုက်ဖူးခဲ့ကြသူများစွာကို ဆက်သွယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ... အရင်တုန်းကတော့ ငါမင်းကို လိုက်တုန်းက မင်းမှ လက်မခံခဲ့တာ၊ အခုတော့ မင်းကို အဆင့်လာတင်ပေးစေချင်တယ်ပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>“မင်းကို အဆင့်တင်ပေးဖို့လား။ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါနဲ့ တစ်ညအိပ်ပေးရင် မင်းကို တစ်နာရီ ကူညီပေးမယ်။ အခု ငါ့ဆီ လာခဲ့လေ၊ လိပ်စာက...”</p> <p> </p> <p>“ရယ်ရတယ်၊ ငါက ပလက်တီနမ်အဆင့် ပါရမီရှင်ကွ၊ ငါက အခု အမြင့်ကို ရောက်နေပြီ။ နောင်ကျရင် ငါ့အတွက် ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးကိုမှ မရနိုင်စရာ မရှိဘူး။ သွားစမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုချစ်ကြိုက်ဖူးခဲ့ကြသူများက သူမကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြရုံသာမက ဆဲပင် ဆဲဆိုခဲ့ကြသေး၏။</p> <p> </p> <p>တချို့မှာမူ ပြန်စာမပို့ကြချေ။ ဂိမ်းထဲ၌ ရှိနေကြသည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာက ချင်ရှောင်ယွဲ့ကို သူမ၏ ဘဝအား သံသယဝင်သွားစေခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ သူမထံတွင် လျှို့ဝှက်အလုပ်အကိုင်တစ်ခုနှင့် ရွှေအဆင့် ပါရမီတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် အသက်ရှင်သန်ရန်မှာ ပြဿနာ မရှိသင့်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ စွမ်းရည်များက လုံးဝ ညံ့ဖျင်းလွန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော ချင်ဖုန်းမှလွဲ၍ မည်သူက သူမနှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် ဆန္ဒရှိပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤဂိမ်းက ပုံမှန်အွန်လိုင်းဂိမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူမကို ချစ်ကြိုက်ဖူးခဲ့ကြသူများစွာက ကူညီပေးရန်အတွက် သေချာပေါက် နောက်ကနေ လိုက်နေကြမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနတ်ဘုရားစွန့်ပစ်ဂိမ်းက သက်တမ်းများနှင့် ဆက်စပ်နေကာ စွမ်းရည်များကို လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ပင် ထုတ်ယူနိုင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ခေါ်သွားချင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤသို့သော အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်၌ သူမအတွက် အားကိုးစရာ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ကြောင်း ချင်ရှောင်ယွဲ့က သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူမကို ကူညီပေးခဲ့သော ကျန်းဝေမှာလည်း အခြားအဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ချူယန်ပင်လျှင် ထပ်မသေချင်တော့သဖြင့် အရင်ဆုံး လိုင်းအောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကာ ၁၂ နာရီထိုးပြီးနောက် မိဘများရှိရာ မြို့ငယ်ဆီသို့ နေရာပြောင်းရွှေ့၍ မိစ္ဆာအသေးလေးများကိုသာ လုံခြုံစွာ ရှာဖွေသတ်ဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရှဲလ်မြို့ငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်ရှိ တောရိုင်းနယ်မြေများက သာမန်လူများ သွားလာနိုင်သည့် နေရာများ မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ချင်ဖုန်း...”</p> <p> </p> <p>“သူရော ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျမှသာ ချင်ရှောင်ယွဲ့က သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို နောက်ဆုံး၌ သတိရသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ ငါ့ကို သေချာပေါက် စွန့်ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါ သူ့ကို ပြန်သွားရှာမှပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် သူမထံ၌ အခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော လဲလှယ်၍မရသည့်သက်တမ်း နှစ်နှစ်ခွဲကို ကြည့်ကာ ချင်ဖုန်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရှုခင်းအလှအိမ်ရာရှိ သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကစားသမား အများစုက ငရဲကို ဖြတ်သန်းနေရချိန်တွင် ချင်ဖုန်းကမူ တားဆီး၍မရလောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>‘နာကြည်းမှု သင်္ချိုင်းဂူ’ ထဲတွင် သူက သင်္ချိုင်းဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းအထိ တိုက်ခိုက်သွားနေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် မိစ္ဆာအသေးလေး အတော်များများ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အရိုးများသာ ကျန်ရှိတော့သည့် ‘အရိုးစု’ များလည်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် ‘ကိုယ်တစ်ပိုင်း တွားသွားကောင်’ များလည်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင်းစပ်ချုပ်လုပ်ထားသော အသားစများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ‘ချုပ်စပ်ကောင်’ များလည်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အဆင့်များက အဆင့် ၁၀ မှ ၁၂ အတွင်း၌သာ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းက တောက်လျှောက်သတ်ဖြတ်သွားခဲ့ရာ သူ၏ အတွေ့အကြုံအမှတ်များမှာလည်း အလျင်အမြန် တိုးတက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက အဆင့် ၁၁ မှ ၁၂ သို့ တက်ရန် အတွေ့အကြုံအမှတ် ပိုမိုလိုအပ်နေသော်လည်း မိစ္ဆာအသေးလေးများ လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေသရွေ့ ချင်ဖုန်း၏ အဆင့်တက်နှုန်းက နှေးကွေးသွားမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူက ဧရိယာတိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ဖြစ်သော ‘ညအမှောင်ခွင်းဓား’ ကိုပါ သင်ယူထားခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအသေးလေးများကို ရှင်းလင်းရာတွင် သူ၏ အမြန်နှုန်းက ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သင်္ချိုင်းဂူ၏ အခန်းသစ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုင်း သူက ကိုယ်ဖျောက်ထားလျက် ကပ်ရောဂါဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခုတ်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ဆိုသလို ရမ်းသန်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အမှောင်ဓားအလင်းတန်းများ ပြန့်ကျဲထွက်သွားကာ ၁၂ မီတာ အချင်းဝက်အတွင်း ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအဆင့် ၁၀ မှ ၁၂ အတွင်းရှိ မိစ္ဆာအသေးလေးများမှာ ခုတ်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုဆိုရင် တစ်ဝက်လောက်တော့ ရောက်နေလောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>“တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို စူးစမ်းဖို့ ကြည်ညိုသူတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် လမ်းခွဲများစွာ ရှိနေပြီး အများစုမှာ လမ်းပိတ်များ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သောအခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရတိုင်း ချင်ဖုန်းက ကြည်ညိုသူကို တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ သွားခိုင်းလိုက်ကာ မိစ္ဆာအသေးလေးများနှင့် တွေ့ပါက ကြည်ညိုသူကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည်ညိုသူက အဆင့် ၈ မိစ္ဆာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက ငွေအဆင့် ဆင့်ခေါ်ခံ သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအသေးလေးအချို့ကို ၎င်းက အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ်ဆယ်မိနစ်လောက်ဆို ဒီသင်္ချိုင်းဂူကို ငါ အပြီးရှင်းလင်းနိုင်လောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“အဆုံးကျရင် ပလက်တီနမ်အဆင့်ဘော့စ်တစ်ကောင် ထွက်လာဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ၊ အဲ့ဒါဆိုရင် ရှင်းလင်းမှု ဆုကြေးရတနာသေတ္တာကလည်း ပလက်တီနမ်အဆင့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ချင်ဖုန်းက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ ချီတက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်း၌ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှဲလ်မြို့ငယ်လေး၏ အပြင်ဘက် ကီလိုမီတာဆယ်ခန့် အကွာတွင် ရွှေအဆင့် ဘော့စ်တစ်ကောင်အဖြစ် အဆင့်တက်ကာ သန်မာလာခဲ့သော ဖောင်းကြွနေသည့် ကြွက်သားများဖြင့် လေးဖက်ထောက် တွားသွားနေသည့် လူပုံစံမိစ္ဆာကြီးဖြစ်သော ‘နတ်ဆိုးကြွက်သား တွားသွားကောင်’ မှာ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု၏ ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဘော့စ်၏ အလောင်းရှေ့တွင် ပုံရိပ်ခြောက်ခု ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ ဝမ်မုန့်၊ အန်းယွီနှင့် သူတို့၏ ခြောက်ယောက်အဖွဲ့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်အန်း ပီသပါပေတယ်၊ ဒီပျက်စီးမှုအားက အရမ်းကို ကြမ်းလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လေးရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားသော လူငယ်ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်လာကာ မျက်နှာချိုသွေးလျက် အန်းယွီကို ချီးမွမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နာမည်မှာ မာနိုင်းလျန်ဖြစ်ကာ သူ၏ဖခင်မှာ ကျန်းဟိုင်မြို့ရှိ ဗျူရိုတစ်ခု၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အန်းယွီကို အမြဲတမ်း ချစ်ကြိုက်နေခဲ့သူတစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားစွန့်ပစ်ဂိမ်းကြီး ဆင်းသက်လာပြီးနောက် မာနိုင်းလျန်က ကျပန်းအလုပ်အကိုင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း လျှို့ဝှက်အလုပ်အကိုင် မရရှိခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူက ‘လေးသမား’ အဖြစ် ကျပန်း ရွေးချယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အန်းယွီမှာမူ လျှို့ဝှက်အလုပ်အကိုင်ဖြစ်သော ‘နဂါးစစ်သည်တော်’ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်၌ မာနိုင်းလျန်မှာ သူမအပေါ် ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ကြိုးစားပမ်းစား ပိုးပန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူ၏ မျက်နှာချိုသွေးစကားများကို ကြားသော်လည်း အန်းယွီက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစား သူမက ဝမ်မုန့်ကို ပြောလိုက်၏။ “ဒီရွှေအဆင့်ဘော့စ်က အဆင့် ၈ ပဲ ရှိသေးတာ၊ အဲ့ဒါတောင် ငါတို့က သတ်ဖို့ ဆယ်မိနစ်ကျော်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။ ဂုရုကြီးက ပလက်တီနမ်အဆင့်ဘော့စ်ကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုများသတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါတကယ် စဉ်းစားလို့တောင် မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်မုန့်က ပြန်မဖြေရသေးခင်၌ပင် မာနိုင်းလျန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ “သူက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဘော့စ်ကို ပုန်းကွယ်ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ဆွဲပြီး သတ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့လိုလူမျိုးက ကြီးကြီးမားမား အောင်မြင်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>အန်းယွီက ခေါင်းပင် မလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာမှ မသိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မာနိုင်းလျန်က မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလာ၏။ “နတ်ဆိုးမြို့တော် ရဲတပ်ဖွဲ့က ‘မုဆိုး’ တစ်ယောက်ဆီမှာ အဆင့် ၃ ကိုယ်ဖျောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီလို့ ငါကြားထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင် အရိပ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာက တကယ့်အထောက်အထားကို ရှာဖွေပြီးတော့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုလူမျိုးကို ငါတို့ အစိုးရဘက်က အသုံးပြုနိုင်မှသာ စိတ်အေးရမှာ။ မဟုတ်ရင်... နောင်ကျ စုန့်ဖေးနဲ့ ကျန်းလီတို့လို ကိစ္စမျိုးတွေ ထပ်ဖြစ်လာဦးမယ်။ ငါတို့က သူ့အတွက် အချိန်တိုင်း လိုက်ရှင်းပေးနေရမှာလား”</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားသည်တွင် အန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ “ရှင် အထင်မှားနေပြီ။ အခု သူက သူ့အတွက် လိုက်ရှင်းပေးဖို့ ငါတို့ကို တောင်းပန်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်က သူနဲ့ တူညီကြောင်း သေချာစေဖို့နဲ့ သူနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခွင့်ရဖို့ ငါတို့က သူ့အတွက် လိုက်ရှင်းပေးနေရတာ”</p> <p> </p> <p>“ရွှေအဆင့်ဘော့စ်ကို ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်မှု၊ ပလက်တီနမ်အဆင့်ဘော့စ်ကို ပထမဆုံးသတ်ဖြတ်မှု၊ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက တစ်ယောက်တည်း သတ်ခဲ့တာချည်းပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးကို ရှင်က ကိုယ့်ဘက်ပါအောင် သိမ်းသွင်းပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ သွားပြီး ရန်စမလို့လား။ ရှင့်ရဲ့ ဦးနှောက်ကို တွားသွားကောင် စားသွားတာလား”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save