Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်သံတမန် ဟိုင်ပေါ်တုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်သံတမန်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “အမှန်တော့ ဒါက သိပ်ပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ဆုံးရှုံးမှု မဟုတ်ပါဘူး၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိသခင်လေးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ သိကျွမ်းခွင့်ရတာဟာ ဆေးဘုရင် ဂူဟီနဲ့ သိကျွမ်းရတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဘုရင် ဂူဟီသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သူသည် အဆုံးစွန်၌ အဆင့်ခြောက် မှော်ဆေးဆရာတစ်ဦးနှင့် သိုင်းဘုရင်အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိသခင်လေးနှင့် ယှဉ်ပါလျှင် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် သိကျွမ်းခွင့်ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သလို၊ သူတို့ဘဝအတွက် အရေးကြီးဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျရှင်းထျန်းက သူ၏မျက်မှန်ကို အသာပင့်တင်လိုက်ပြီး “ဟဲ ဟဲ... ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်၊ ရေခဲဧကရာဇ်... မင်းအနေနဲ့ အချိန်ရရင် ပညာရှိသခင်လေးဆီကို သွားပြီးတော့ ရင်းနှီးအောင် ပိုလုပ်သင့်တယ်” ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း” ဟိုင်‌ပေါ်တုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ငါလည်း အချိန်ရရင် သွားကြည့်ဦးမယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က သူ ငါ့ကို ကတိပေးထားတဲ့ ပြန်လည်အသက်သွင်း ခရမ်းရောင်ဆေးလုံးက ခုထိ မရသေးဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အဆင့်မြင့်ပညာရှင်များသည် တော်တော်လေး မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိသခင်လေးနှင့် အရင်မဆုံခဲ့ဘဲ ရေခဲဧကရာဇ် ဟိုင်ပေါ်တုန်းနှင့်ကျ....မှော်သားရဲတောင်တန်း၏ အရှေ့ဘက်၊ မက်မွန်တောတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာများအဖြစ် အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရကာ ကျန်းချန်နှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဇီယန်က အစ်ကိုကျန်းချန်အား အံ့အားသင့်စွာ သူမ၏ လက်မကို ထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ သွားလာရာတွင် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီး သွားလာခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သွားပါလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းအလှအပများကို မခံစားနိုင်တော့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူသည် အလိုလို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ကြီးကို စူးစမ်းလေ့လာနေသော ခရီးသွားတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းချန်သည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကို ပိုတန်ဖိုးထားပြီး ယခုကဲ့သို့ ခရီးဝေးကြီးမသွားရဘဲ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားသည့်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် ပျံသန်းလာပြီးနောက် ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းညွှတ်ကာ “သခင်... ပြန်ရောက်လာပြီလား” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း ငါတို့မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဒီမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ခရမ်းတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက “အဲဒီအချိန်တုန်းက ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်၊ သူ့နာမည်က ကောန်းဟာ့စ်တဲ့၊ သူ့ပုံစံက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ပုံ ပေါက်တာကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို နှင်ထုတ်လိုက်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောန်းဟာ့စ်လား"</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စံအိမ်၏ ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်စောင့်ရှောက်သူ ကောန်းဟာ့စ်၏ ပုံရိပ်မှာ ကျန်းချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စံအိမ်မှ ပထမဆုံးပေါ်လာသော ဝိညာဉ်စောင့်ရှောက်သူဖြစ်သည့်အလျောက် ကောန်းဟာ့စ်၏ စွမ်းအားမှာ အနောက်မြောက်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အကောင်းဆုံးများထဲမှ တစ်ယောက်ဟု ယူဆရပြီး သူသည် တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ယွင်ရှန်းကို သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကူညီပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလူမှာ ယုတ်မာကောက်ကျစ်လှသည်။ ယွင်ရှန်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင် ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အသုံးချခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤလူမှာ မည်မျှ စက်ဆုပ်မုန်းတီးဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>မရမ်းစေ့ရောင်အတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက ခေါင်းခါကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် “ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး၊ အဲဒီလူက တောင်တန်းအပြင်ဘက်မှာ ချောင်းမြောင်းနေတာ‌တွေ့တာနဲ့ မသင်္ကာစရာကောင်းနေလို့ ကျွန်တော် မောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောန်းဟာ့စ်သည် သူ့ကို လာရှာရန် ကြိုးစားပုံရသော်လည်း ခရမ်းတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက အရင်တွေ့သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းသည် လက်ရှိတွင် ကြယ်တစ်ပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်းထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအားမှာ ကြယ်သုံးပွင့် သို့မဟုတ် ကြယ်လေးပွင့် သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ထက် မလျော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကောန်းဟာ့စ်သည် ၎င်း၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘဲ အတင်းအကျပ် ထွက်ခွာသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်စံအိမ်၏ စရိုက်အရ ဤလူများသည် ထိုမျှလောက်နှင့် လက်လျှော့ကြမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“နောက်နောင် ပညာရှင်တစ်ယောက်ယောက် ဒီကိုရောက်လာရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ သူ၏ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ခတ်လိုက်ပြီး “အထူးသဖြင့် မင်းအာရုံမခံနိုင်တဲ့ အဆင့်မှာရှိတဲ့ သူတွေဆိုရင် ပိုသတိထားပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လာရောက်သူမှာ ရည်ရွယ်ချက်မကောင်းပါလျှင် ခရမ်းတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းကိုပင် တိုက်ရိုက် အန္တရာယ်ပြုနိုင်သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားဖြင့် အနောက်မြောက်တိုက်ကြီးရှိ လူများကို ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးဒေသမှ ပညာရှင်များနှင့် ထိတွေ့ရပါက သိုင်းဘိုးဘေးအဆင့်ရှိသော မှော်သားရဲတစ်ကောင်နှင့် မလုံလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ သခင်” ခရမ်းတောင်ပံ ခြင်္သေ့မင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် ဟွိုင်မြစ်ဝါးတောအတွင်းရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်၍ ဖတ်လိုက်ရင်း “ရှောင်ရီရှန်နဲ့ ချင်းလင်းတို့ ဘယ်သွားကြပြန်ပြီလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် တရားထိုင်နေကြပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ယွင်ယွင်ကတော့ အခုထိ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာပဲ ရှိနေသေးပြီး ပြန်မလာသေးပါဘူး”</p> <p> </p> <p> ခြင်္သေ့မင်းသည် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သခင်ဖြစ်သူအတွက်  လက်ဖက်ရည်နွေးနွေးလေးတစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်ကာ “သူမ ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲဆိုတာ မသိရသေးပေမဲ့ သုံးနှစ်ကတိကဝတ် အချိန်နီးကပ်လာတာကြောင့် အဲဒီကိစ္စအတွက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးနှစ်ကတိကဝတ်အတွက် လအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ ဤအတောအတွင်း မှော်ဆေးဆရာ ညီလာခံလည်း ကျင်းပမည်ဖြစ်ရာ သူသည် ကျားမာနိုင်ငံတော်သို့ အပန်းဖြေ လည်ပတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နောက်ရှိ ချိုင်လင်းနှင့် ဇီယန်ကို ကြည့်၍ “ငါ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျားမာနိုင်ငံတော်ကို သွားဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရော စိတ်ဝင်စားလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇီယန်၏ မျက်လုံးတစ်ချက် ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်ယမ်းပြကာာ အစ်မချိုင်လင်းကို ခေါင်းငုံ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုင်လင်းကလည်း အလိုက်သင့် ခေါင်းငုံ့ပေးလိုက်ရာ ဇီယန်က သူမ၏နားထဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ချိုင်လင်းက မသေမျိုးလိုဏ်ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်ပင် ဇီယန်နှင့် အတူရှိနေပါက သူမ အလိုရှိသမျှကို ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကျန်းချန်... အစ်ကိုပဲ တစ်ယောက်တည်းသွားပါ။ အစ်မချိုင်လင်းနဲ့ ကျွန်မမှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စလား” ကျန်းချန်က သူ၏ယပ်တောင်ကို ချလိုက်ပြီး “ကောင်းပါပြီ၊ မင်းတို့ သွားကစားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဂရုစိုက်ကြဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် အချက်ပြ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချိုင်လင်း၏လက်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး “တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို ခွဲချလိုက်ပါ၊ ငါ ချက်ချင်းရောက်လာခဲ့မယ်၊ ဒီနေရာက သိပ်ပြီးတော့ အေးချမ်းတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းချန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်တိုင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ သတိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒိုချီစွမ်းအင်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤအတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ချိုင်လင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို မော့ကြည့်ကာ “ရှင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အတားအဆီးတစ်ခု လုပ်လိုက်တာပါ၊ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဒီကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဤနေရာ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ဖြစ်သည်။ သူ ခရီးသွားစဉ်အခါက မိတ်ဆွေအပေါင်းအဖော်များစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း လူများစွာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသူများက သူ၏ တည်နေရာကို သိသွားပါလျှင် အရာအားလုံးကို လာရောက်ဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်ဟု မည်သူမျှ အာမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများမဖြစ်ရန် သတိထားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာကို ငါ မင်းတို့လုပ်ပိုင်ခွင့်အပြည့် ပေးထားတယ်၊ မင်းတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်သွားလာလို့ရပေမဲ့ ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ သူစိမ်းတွေကိုတော့ ခေါ်မလာပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ဇီယန်က တခစ်ခစ်ရယ်ကာ “စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကျန်းချန်၊ ဒီနေရာက ကျွန်မတို့နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မသိပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇီယန်၏ ကတိကို ကြားရသည့်အခါ ကျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းလင်းမှာ သိုင်းသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရီရှန်၏ စွမ်းအားမှာလည်း သိုင်းမြင့်မြတ်သခင်အဆင့်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ ပေါများလှသော ဒိုချီစွမ်းအင်များကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိသိသာသာ ထိရောက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရီရှန်သည် အစပိုင်းတွင် သိုင်းတပည့်အဆင့်မှာသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သိုင်းမြင့်မြတ်သခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူမ၏ ပါရမီမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရီရှန်အနေဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အန္တရာယ်ရှိသည့် အဆိပ်မိခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် ကျန်းချန်သည် သူမအား အဆိပ်မိခန္ဓာကိုယ် ဖောက်ပြန်လာချိန်ဖြစ်သည့် တစ်လလျှင် အဆိပ်ဆေးလုံး တစ်လုံး ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနည်းလမ်းသည် အဆိပ်ကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည့် အာနိသင်ကို ရရှိစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save