Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တံဆိပ်ခတ်ထား‌သော အဆိပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။</p> <p> </p> <p>ကျားမာနိုင်ငံတော်၏မြို့တော် အနောက်မြောက်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ နာမည်ကျော် မှော်ဆေးဆရာ အားလုံးနီးပါး ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ ဤ မှော်ဆေးဆရာ ညီလာခံသည် ပါရမီရှင် လူငယ်မှော်ဆေးဆရာများစွာကိုလည်း ကြည့်ရှုလေ့လာရန် ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အတောအတွင်း ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ မြို့တော်တွင် မရေတွက်နိုင်သော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များ စုဝေးနေကြသဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် ဤခရီးစဉ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ခန့်ညားလှသော သွင်ပြင်ကြောင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရပြီး အချို့မှာမူ သူ့ကို ရင်းနှီးခွင့်ရရန်ပင် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အများစုမှာမူ ရင်ဘတ်တွင် မှော်ဆေးဆရာ တံဆိပ်များ တပ်ထားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကိုသာ ဖား၍ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေကြလေသည်။ ကျန်းချန်ကမူ သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် မှော်ဆေးဆရာအသင်းသို့ မသွားချင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် လူသိများနေမည်ကို မလိုလားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းပြူထွက်လာတဲ့ငှက်ဟာ အပစ်ခံရတတ်တယ်" ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်း မှော်ဆေးဆရာ ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို လူတိုင်း မခံယူနိုင်ကြပေ။ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခိုင်းရန်အတွက် မှော်ဆေးဆရာများကို ဖမ်းဆီးပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချလိုသူများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါလျှင် ချက်ချင်းသတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကျဉ်းချခံရပြီး တစ်သက်လုံး ဆေးလုံးဖော်စပ်ပေးရသည့် ကျေးကျွန်ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ ဤလောကတွင် အဆန်းတကြယ်မဟုတ်ဘဲ ပုံမှန် ဖြစ်ပျက်နေကျပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား၊ နာ့လန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲဟောင်း နာ့လန်ကျဲဟာ ထူးဆန်းတဲ့ အဆိပ်မိနေပြီး အခု အခြေအနေ တော်တော် စိုးရိမ်ရနေရတယ်တဲ့၊ အဆင့်မြင့် မှော်ဆေးဆရာတွေကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေတယ်လို့ ကြားတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ကြားတယ်၊ အကယ်၍ အကြီးအကဲဟောင်း နာ့လန်ကျဲကို ကယ်နိုင်မယ်ဆိုလျှင် နာ့လန်မိသားစုက အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ ခုနစ်ထွေ ပုံရိပ်ယောင် မိုးပြာဝိညာဉ်ရည် ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးမယ်လို့ ဆိုတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါ့၊ ဟုတ်ပါ့"</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် စိတ်မဝင်စားသော ကျန်းချန်သည် ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ တန့်လိုက်ပြီး လမ်းပေါ်တွင် ပြောနေသော မှော်ဆေးဆရာများ၏ စကားဝိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခုနစ်ထွေ ပုံရိပ်ယောင် မိုးပြာဝိညာဉ်ရည်... ဒါဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါသိထားတဲ့ အဆင့်ခုနစ်ဆေးလုံးတွေထဲမှာ ခုနစ်ထွေ ပုံရိပ်ယောင် မိုးပြာဝိညာဉ်ရည် လိုအပ်တဲ့ ဆေးလုံးတစ်မျိုး ရှိတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါသွားကြည့်တာပေါ့၊ အကယ်၍ အဲဒါက တကယ်သာ ခုနစ်ထွေ ပုံရိပ်ယောင် မိုးပြာဝိညာဉ်ရည် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် သူ့အသက်ကို ကယ်ပေးရတာ တန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ရတနာသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကျန်းချန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည့် ဆေးလုံးတစ်မျိုးကို ဖော်စပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ပါလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်လောကသည် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်လောကအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနည်းဖြင့် အဆင့်ကိုး ဆေးလုံးများကိုပါ ဖော်စပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နာ့လန်မိသားစု၏ အကြီးအကဲဟောင်းသည် အလွန်အဆိပ်ပြင်းထန်သော အဆင့်ငါး မှော်သားရဲ တစ်မျိုးဖြစ်သည့် 'သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်မြွေဟောက်'နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုသားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် 'တံဆိပ်ခတ်အဆိပ်' ဟု ခေါ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်သင့်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဆိပ်သည် မယုံနိုင်‌လောက်အောင် အလွန် ပြင်းထန်လှသည်ဟု မှတ်တမ်းများအရ သိနိုင်သည်။ အဆင့်နိမ့်သားရဲဖြစ်သည့် သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်မြွေဟောက်ကြောင့် အဆင့်ခြောက် မှော်သားရဲ ပေါင်းများစွာ အဆိပ်မိကာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြွေမျိုးစိတ်သည် အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့်သာ တော်တော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါလျှင် ဤလောကရှိ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာသည်ပင် ဤအဆိပ်ကို ကြားရုံနှင့်တင် ကြောက်လန့်ကာ မျက်နှာဖြူ‌ဖျော့ သွားကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် တစ်ခါက အဆင့်ခုနစ် မှော်သားရဲ တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအချိန်က သူသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဤတံဆိပ်ခတ်အဆိပ်၏ ဒဏ်ကို မခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် နာ့လန်မိသားစု၏ နေအိမ်သို့ ဖြည်းဖြည်းလေး လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် နာ့လန်မိသားစု၌ မှော်ဆေးဆရာ များစွာ စုဝေးနေကြပြီး မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ၏ အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း အားလုံးမှာ မအောင်မြင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများထဲတွင် အိဇုမိုအင်ပါယာမှ မှော်ဆေးဆရာ လေးဦးလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ခက်လိုက်တာ၊ ငါတို့ အဆင့်မြင့်ဆေးလုံး ဆယ်လုံးလောက် ဖော်စပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ တံဆိပ်ခတ်အဆိပ်ဆိုတာ သာမန်လူတွေ နားလည်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် ဝင်ပေါက်သို့ လှမ်းဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးစောင့် သိုင်းသခင်တစ်ဦးက တားဆီးလိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုပါ သခင်လေး၊ ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ"</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ နာ့လန်ကျဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်မိနေတယ်လို့ ကြားပါတယ်၊ အဲဒီအဆိပ်ကို ဖြေပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ" ဟု ကျန်းချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် စီနီယာမှာ ထောက်ခံစာ ပါပါသလား"</p> <p> </p> <p>"မပါဘူး" ဟု ကျန်းချန်က တိုးညှင်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ညီလေး... ထောက်ခံစာမပါရင် ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မှော်ဆေးဆရာ တံဆိပ်ကို ပြနိုင်ရင်တော့ ဝင်လို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်များသည် သူ့ကို သတိပေးရင်း အခြားတစ်ဖက်မှလည်း လူများကို အသင့်ပြင်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ဤအချိန်သည် အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်မတော်တဆမှုကိုမျှ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကောင်းကင်မီးတောက်ကို ထုတ်ဖော်ပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးဝရှိ မှော်ဆေးဆရာ အချို့၏ ရိုင်းပျသော လှောင်ပြောင်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အမှန်ပါပဲ... တောကြီးရင် ငှက်စုံတာပဲ၊ ငါတို့လို အဆင့်မြင့် မှော်ဆေးဆရာ တွေတောင် မကုနိုင်တာကို ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ တောတွင်းဆေးဆရာလေးက လာကုမလို့တဲ့လား၊ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါ့၊ ဆေးဘုရင် ဂူဟီ တောင် မကုနိုင်တာကို မှော်ဆေးဆရာတောင် မဟုတ်တဲ့ကောင်က လာလုပ်နေသေးတယ်၊ အရှက်မရှိလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>"ကလေး... အိမ်ပဲပြန်လိုက်ပါတော့၊ လက်ဆေးကန်ထဲမှာ လိပ်ပဲ ဖမ်းဖို့သင့်‌တော်တယ်၊ ဟား ဟား ဟား"</p> <p> </p> <p>"ကျားမာနိုင်ငံတော်က လူတွေကတော့ ရူးနေကြပြီ၊ ငါတို့ အိဇုမိုအင်ပါယာနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူတို့က အမှိုက်သရိုက်တွေပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ အကြည့်သည် သူ့ကို စော်ကားနေသော မှော်ဆေးဆရာများထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် ပြန်လည်ချေပရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများနှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ လက်ချောင်းလေး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်ဖျားမှ မီးတောက်ကလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးတောက်၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားသည် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည့် မြစ်ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကြောင့် အနားရှိ အစောင့်မှာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက ရိုင်းပျစွာ ပြောဆိုနေသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်ကြသည်။ "ကောင်းကင်မီးတောက်၊ ဒါဟာ တကယ်ကြီး ကောင်းကင်မီးတောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ လက်ချောင်းကို ဆတ်ခနဲ ရွှေ့လိုက်သည်။ အခြားသူများ သတိမထားမိခင်မှာပင် ကောင်းကင်မီးတောက်မှ ထွက်လာသော မီးတောက်များသည် ထိုသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကပ်တွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တခဏချင်းမှာပင် နာ့လန်မိသားစု အိမ်ကြီး၏ပြင်ပ၌ စူးရှသော အော်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေအဝေ့တွင် ထိုပြာမှုန်များမှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်မိသားစုမှ အစောင့်များသည် ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြပြီး အစောင့်တစ်ဦးက ငိုသံပါဖြင့် ပြောရှာသည်။ "ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ရပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် လက်ထဲရှိ ယပ်တောင်ကို ခတ်လိုက်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေး... ကြောက်စရာမလိုပါဘူး၊ ငါ မင်းကို အန္တရာယ်မပြုပါဘူး၊ အခုဆိုရင် ငါ အထဲဝင်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီပြီ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ..." အစောင့်သည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရင်း မဆိုင်းမတွပင် ကျန်းချန်အား နာ့လန်မိသားစု ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကုသရန် ပြင်ဆင်နေကြသည့် မှော်ဆေးဆရာအချို့မှာ ထိုနေရာ၌ စုရုံးနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် တံဆိပ်ခတ်အဆိပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သိမြင်နေကြပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်ကြီးနာ့လန်၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်ပါဘူး၊ ကောင်းကင်မီးတောက် ရှိမှသာ ကုသနိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုသည် အကူအညီမဲ့နေသော မှော်ဆေးဆရာ များကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ် အဖေရဲ့ တံဆိပ်ခတ်အဆိပ်ဟာ အခုဆိုရင် အဆိပ်တက်ဆုံးအခြေအနေကို ရောက်နေပြီဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ နားလည်မှာပါ၊ ဆေးဘုရင် ဂူဟီတောင်မှ ကောင်းကင်မီးတောက်ရှိမှသာ အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်မယ်လို့ ဆိုခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်မီးတောက် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မှော်ဆေးဆရာ ကို ရှာဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် နာ့လန်ဆုသည် အစောင့်နှင့်အတူ ဝင်လာသော ခန့်ညားသည့် လူငယ်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤလူငယ်ကို တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးသလိုလို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် အသေအချာကိုမူ မမှတ်မိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုက မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ထဲမှာ တခြားနည်းလမ်း ရှိကြသေးလား…”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save