Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြီးအကဲဟောင်း နာ့လန်ကျဲ၏ အဆိပ်ဖြေပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကွင်းပြင်၌ ရှိနေကြသော မှော်ဆေးဆရာများသည် အချင်းချင်း ခေါင်းခါယမ်းနေကြပြီး သူတို့အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အဖြေမရှိတော့ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပေးနေကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ 'သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်' မှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ အရာမထင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ မိမိ၏ အဘိုးအိုမှာ ဤဘေးဒုက္ခဆိုးကို ခံစားရရန် ကံပါလာပုံရသည်ဟု သူ တွေးမိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ကြွရောက်လာပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ခဏနေရင် ဘဏ္ဍာထိန်းက လူကြီးမင်းတို့အားလုံးအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ ဉာဏ်ပူဇော်ခတွေကို ပြင်ဆင်ပေးပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက ဆက်လက်ကုသရန် အစီအစဉ်မရှိတော့သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချန်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုနာ့လန်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ရတာလဲ" ဟု ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုင်းလှချည်လား၊ မင်းက ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းမို့လို့ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ နာ့လန်ဆုကို 'အစ်ကို' လို့ ခေါ်ဝံ့ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>နာ့လန်မိသားစု၏ အိမ်စေမှာ ထိုသို့ခေါ်ဝေါ်သည်ကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်သော်လည်း နာ့လန်ဆု၏ စူးရှသော အကြည့်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ထို့နောက် နာ့လန်ဆုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ချီ၍ ဂါရဝပြုရင်း "ဒီညီလေးက ငါ့ကို သိနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိတယ်လို့တော့ မပြောလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကိုတော့ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒီနေ့ ဘယ်သူကမှ ဆက်မကြိုးစားချင်တော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် "မင်းရဲ့ လေသံအရဆိုရင် မင်းရဲ့အစွမ်းအပေါ် ယုံကြည်ချက် တော်တော်ရှိပုံရတယ်နော်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေဦးတော့၊ မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်ရယ်... ပြီးတော့..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုအနေဖြင့် ကျန်းချန်ကို မယုံကြည်ချင်‌ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူမှာ အတော်လေး ငယ်လွန်းနေသည့်အပြင် မှော်ဆေးဆရာ အမှတ်တံဆိပ်ကိုလည်း တပ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဤလူငယ်က အဘိုးအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ 'သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်' ကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဟု ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ယုံကြည်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေးလား၊ အဲဒါ တကယ်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အနီးနားမှ ဖီးနစ်ငှက်၏ တွန်ကျူးသံနှင့်တူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းချန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပသော ဝတ်ရုံရှည်ပွပွနှင့် အင်္ကျီလက်ကို ကျပ်ကျပ်‌လေး ဝတ်ထားသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသောခါးတွင် ငွေရောင်ခါးစည်းတစ်ခုကို ပတ်ထားပြီး ထိုခါးလေးမှာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရလောက်အောင် သူမ၏ လှပသေးသွယ်သော ပုံစံကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော လှပသောလက်ကလေးများသည် အညှောက်လေးများသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး လှပသော နဖူး၊ ကွေးညွှတ်နေသော မျက်ခုံးမွှေးများကဲ့သို့ အသားအရေမှာလည်း ချောမွေ့ဝင်းပနေသည်။ သူမ၏ ချစ်စဖွယ် အပြုံးများထဲတွင် သာလွန်မြင့်မြတ်မှုနှင့် အေးစက်စက်နိုင်မှုတို့ တစ်ပြိုင်နက် ရောယှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နားရွက်လေးတွင်မူ စိမ်းမြသော ကျောက်စိမ်း နားဆွဲတစ်စုံ ဆွဲထားသည်။ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ထိုကျောက်စိမ်းများ၏ ထိခတ်သံမှာ တောင်ကျစမ်းရေအေးများ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ သာယာလှပသော တေးသွားတစ်ခုအလား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုသည် မိမိသမီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ရန်ယန်... ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ၊ မင်းအဘိုး အခြေအနေ တော်တော်စိုးရိမ်နေရတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား" ဟု လူပုံအလယ်တွင် ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်၊ ယခု ရောက်ရှိလာသူမှာ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ လူငယ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် နာ့လန်ရန်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်က တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် "ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေက အရမ်းများနေလို့ ပြန်လာဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့တာပါ၊ အဘိုးရဲ့ ရောဂါက ပိုဆိုးလာတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုသည် သက်ပြင်းချရင်း "ရန်ယန်... မင်း ဒီလူငယ်လေးကို သိနေတာလား" ဟု စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်က အလောတကြီးဖြင့် "အဖေ... ရိုင်းရိုင်းပျပျမလုပ်ပါနဲ့၊ ဒါက အကယ်ဒမီကျောင်းက သခင်လေး ကျန်းချန် ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နာ့လန်ဆု၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် ရှေ့မှ လူငယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် ပွတ်ကြည့်မိသည်။ သူ မှားမကြည့်မိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>"ရန်ယန်... အဖေ့ကို လာမလိမ်နဲ့၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေးဆိုတာ အသက်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်က နာ့လန်ဆုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "အဖေ... သခင်လေးက အတော်လေးငယ်ပါသေးတယ်၊ သူ ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ အဘိုးရဲ့ 'သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်' က သေချာပေါက် ပျောက်ကင်းသွားမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုသည်လည်း အကယ်ဒမီကျောင်း၏ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၏ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးနားဝရှိသည်။ ရှေးဆရာကြီးများတောင်ပင် အကယ်၍ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လျှင် သူ့အပေါ် လိုလားမှု ရရှိစေရန် အမြင့်ဆုံးသော ကျင့်ဝတ်ထုံးတမ်းများဖြင့် ဂါရဝပြုရမည်ဟု မှာကြားခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိကို ယနေ့တွင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "ဂျူနီယာ နာ့လန်ဆုက သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ ခုနက ကျွန်တော် သခင်လေးအပေါ် အတော်လေး စော်ကားမိသွားပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က နာ့လန်ဆုကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး "အစ်ကိုနာ့လန်... ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ အဘိုးအိုကြီး နာ့လန်ကျဲကို သွားကြည့်ရအောင်၊ တစ်ခါတည်း 'ခုနစ်ထွေ ပုံရိပ်ယောင် မိုးပြာဝိညာဉ်ရည်' ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပေးပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ဆုသည် အံ့သြသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် လူလွှတ်၍ 'ခုနစ်ထွေ ပုံရိပ်ယောင် မိုးပြာဝိညာဉ်ရည်' ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သခင်လေးမှ အဘိုးအိုကြီးကို ကုသပေးပြီးပါက ဆက်သရန် စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များကြားမှ နာ့လန်ဆုသည် ကျန်းချန်နှင့် နာ့လန်ရန်ယန်ကို အဘိုးအိုကြီးရှိရာ အခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နာ့လန်ဆုက အဘိုးအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆိပ်များ မည်မျှအထိ ပျံ့နှံ့နေကြောင်းနှင့် အကယ်၍ မကုသနိုင်ပါက နောက်နှစ်ရက်ထက် ပိုမရှင်နိုင်တော့ကြောင်းကို စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် သူတို့သုံးယောက် အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အကြီးအကဲဟောင်း နာ့လန်ကျဲမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တက်တက်ကြွကြွမရှိတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မည်းမှောင်နေပြီး ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် သွေးကြောကြီးများက တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ သွေးကြောတိုင်းတွင် အဆုံးမရှိသော အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နာ့လန်ရန်ယန်မှာ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ နာကျင်ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လှည့်၍ "သခင်လေးကို ကျွန်မ အလေးအနက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ အဘိုးကို ကယ်တင်ပေးပါ" ဟု ဆိုကာ ဒူးထောက်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး နာ့လန်ကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပျံ့နှံ့နေသော 'သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်' ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် 'သိုင်းဧကရာဇ်' အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးတောင်မှ ဤအဆိပ်ကို အခက်တွေ့နေရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဆိပ်သည် လူတစ်ယောက်၏ ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်နေသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟောင်း နာ့လန်ကျဲမှာ သတိလစ်မေ့မြောနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချန်က ကုသမှု စတင်ရန်အတွက် လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ညွှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းမှ ထူးခြားသော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစွမ်းအင်၏ ဒဏ်ကြောင့် အဘိုးအိုကြီး နာ့လန်ကျဲမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးလာပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်ကာ အနက်ရောင် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး..." နာ့လန်ကျဲသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီရင်း ကျန်းချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ "ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်မယ့်သူက သခင်လေး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အခု ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးတော့မယ်၊ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်းကို နာကျင်လိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျား တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ ဟဲ... သခင်လေး စိတ်ချပါ၊ ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အသက်က ကယ်ပြီးသားလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ သခင်လေး အဆင်ပြေသလိုသာ လုပ်ပါ" ဟု နာ့လန်ကျဲက ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟောင်း နာ့လန်ကျဲမှာ သေခြင်းတရားကို လက်ခံထားပြီး ဖြစ်သလို 'သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်'၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကိုလည်း နားလည်ထားသည်။ သူသည် အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူသာ တောင့်မခံနိုင်ခဲ့လျှင်လည်း ဤဘေးဒုက္ခဆိုးကြီးမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် သူ၏ 'ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်' များကို ထိန်းချုပ်ကာ အဘိုးအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ မတူညီသော ဂုဏ်သတ္တိရှိသည့် ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက် သုံးမျိုးမှာ နာ့လန်ကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြေခံနှင့်အရိုးများတွင် ကပ်ငြိနေသော အဆိပ်အားလုံးကို စုစည်းကာ အမြစ်ဖြတ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုအောက်တွင် နာ့လန်ကျဲမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ခါနေပြီး အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့်အလား တဂျွတ်ဂျွတ် အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်နှင့် နာ့လန်ဆုတို့မှာ အလွန်စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း သခင်လေး၏ ပြတ်သားပြီး လျင်မြန်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင့်ထားပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က အသက်မပါသော မျက်နှာထားဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ အဘိုးအိုကြီး နာ့လန်ကျဲမှာ 'သိုင်းဘုရင်' အဆင့်သာ ရှိသေးပြီး ကျန်းချန်၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်များမှာမူ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ မတော်တဆ ချွတ်ချော်သွားပါလျှင် နာ့လန်ကျဲမှာ မီးတောက်ကြောင့် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ကျဲက "ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ သခင်လေး... ပြီးပြီလား၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်တော့ဘူး" ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နာ့လန်ကျဲအနေဖြင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်မီးတောက်၏ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့သည်မှာ သိသာလှသည်။ အကယ်၍ ကျန်းချန်သာ အစစအရာရာ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါက နာ့လန်ကျဲမှာ ထိုနာကျင်မှုကြောင့်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆေးပုလင်းတစ်လုံး ချက်ချင်း ပွင့်လာကာ နာ့လန်ကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော 'သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်'အားလုံးကို ထိုပုလင်းထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save