Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူသားတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုယ်စီအတွေးများ ရှိကြလေသည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h1 style="text-align: center;"> </h1> <p> </p> <p> </p> <p>"ဓားကို လေ့ကျင့်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ 'ဓားရဲ့နှလုံးသား' ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမယ်၊ အကယ်၍ နှလုံးသားထဲမှာ အာရုံပျံ့လွင့်စရာ အတွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ နှလုံးသားဓားဆိုတာ အသုံးမဝင်တော့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားသည် သပ်ရပ်ပြီး မြင့်မြတ်သည့် အငွေ့တွေကို ဆောင်ကျဉ်းပေးနေသလိုပါပဲ။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဒါမှမဟုတ် အသက်ကို နှုတ်ယူလိုသည့် ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ ကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားက လျှောခနဲ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်အေးမြသည့် လေညင်းတစ်ချက်က ဘေးနားကနေ တိုက်ခတ်သွားလေသည်။ ကျန်းချန်က ကြွေကျနေသည့် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို နင်းကာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲကို တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို နောက်ပစ်ထားလိုက်ပါသည်။ ညာဘက်လက်ကို အပေါ်သို့ အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည့်အခါ သူ့လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် ရှေ့တွင် တစ်ပတ်လည်သွားပြီး နာ့လန်ရန်ယန်၏ ခါးမှာရှိသည့်ဓားအိမ်ထဲကို အသာအယာ ပြန်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့၊ တကယ့်တိုက်ပွဲကနေတစ်ဆင့် မင်းရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို မင်းသိလာမှာပါ၊ မင်းမှာရှိတဲ့ ခွန်အားတွေ အကုန်သုံးပြီး ငါ့ကို တိုက်ခိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်က ခဏလောက် ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ အသာအယာ မေးလိုက်တယ် "သခင်လေး... ဓားမယူတော့ဘူးလားဟင်"</p> <p> </p> <p>"ဓား လား" ကျန်းချန်က သစ်ပင်ပေါ်က ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပွင့်လင်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ဓားပဲ၊ ဓားဆိုတာ တခြားသူတွေဆီကနေ မွေးဖွားလာတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့တာက မင်းဆီကနေပဲ မွေးဖွားလာရမှာ"</p> <p> </p> <p>"လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကိုယ်စီအတွေးများ ရှိကြလေသည်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ခြောက်သွေ့နေသည့် သစ်ကိုင်းကို ညာဘက်လက်နှင့် ကိုင်ထားရင်း မြေပြင်ပေါ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ရန်ယန် ရိုင်းပျမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် နာ့လန်ရန်ယန်သည် သူမ၏ခါးမှ ဓားရှည်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချန်ဆီကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ပြင်းထန်လှသည့် တိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်ရင်း တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ နာ့လန်ရန်ယန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းက တကယ်ပဲ ယွင်ယွင်နဲ့ တစ်ထပ်တည်းပါပဲ။ ဆရာတပည့်ပီပီ တိုက်ခိုက်ပုံ ခြေလှမ်းတွေကအစ တကယ့်ကို ဆင်တူလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ပန်းပေါင်းတစ်ရာ ကြွေလွင့်၍၊ ပွင့်ဖတ်များ ပြာအဖြစ်ကျန်ရစ်၏" ကျန်းချန်က သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ခြောက်သွေ့နေသည့် သစ်ကိုင်းသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မာကျောနေခဲ့သည်။ နာ့လန်ရန်ယန်သည် သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ကိုင်လှုပ်လိုက်သလိုခံစားလိုက်ရပြီး လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားက အသားဆိုင်လေးသည် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ကို ခြေလှမ်းတစ်ဝက်လောက် ဆုတ်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲရှိ ဓားသည်လည်း လွတ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ နာ့လန်ရန်ယန်၏ ရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်ရှိသွားသည်။ နှစ်ယောက်သား တစ်လက်မအကွာမှာ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။ ကျန်းချန်က ဘာမှမတွေဝေနေဘဲ သူမကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း... "အား... သခင်လေး နာတယ်" နာ့လန်ရန်ယန်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး "သခင်လေး... နာလိုက်တာ" ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းကို နာအောင် မရိုက်ရင် မင်း မလုပ်သင့်တဲ့အရာကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ" ကျန်းချန်သည် ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူမကို ထပ် ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်ဟာ ရှောင်တိမ်းဖို့ ကြိုးစားရင်း ငိုမဲ့မဲ့နှင့် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ရန်ယန် တကယ်မသိလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ တကယ် နာလွန်းလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချန်က ရိုက်ဖို့ ပြင်နေသည့်လက်ကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ညာဘက်လက်က ယပ်တောင်ကို ခါလိုက်ရင်း "မင်းရဲ့ ဆရာမလည်း အဲဒီတုန်းက ဒီအမှားမျိုးပဲ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က မြန်ဆန်မှု၊ တိကျမှုနဲ့ ပြတ်သားမှုကို အလေးထားတာ၊ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့လုပ်ရပ်တွေကို အလေးမထားဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် ယပ်တောင်ကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုပြီး အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်မိသားစု၏ အထက်ကောင်းကင်တွင် ဓားချီလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်သည် မှင်သေသေနှင့် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ သခင်လေး အခု ပြသွားသည့် ကျင့်စဉ်က သူမတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ပညာရပ်ပဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ အရင်က သိထားသည့် လှုပ်ရှားမှုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ သခင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုက ပိုပြီး ရိုးရှင်းကာ ချောမွေ့လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်သူက မတုံ့ပြန်ခင်မှာပဲ သူက အစွမ်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယပ်တောင်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်လတ်ဆတ်သော လေပြေညင်းလေးတစ်ချက်က ဝေ့ဝဲတိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်သည် သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာကို ခပ်ဖွဖွလေး ဖိကိုက်ထားမိသည်။ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ယခင်ကတည်းက သတိပေးပြောကြားဖူးသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ စရိုက်ဆိုသည်မှာ ပြောရုံမျှဖြင့် မည်သို့လျှင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် "ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ရဲ့ စေတနာကို မင်းနားလည်လောက်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုရင်း "ဒီတပည့် နားလည်ပါပြီ ဆရာ... ဒါပေမဲ့... သမီး အဝတ်အစား သွားလဲဖို့ ခွင့်ပြုပါဦး... ပြီးတော့... တော်တော်လေးလည်း နာနေလို့ပါ..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောနေစဉ် နာ့လန်ရန်ယန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း "ထားလိုက်ပါတော့၊ အရင်သွားနားလိုက်ဦး၊ မနက်ဖြန်ကျမှ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့၊ သုံးနှစ်ကတိကဝတ် အတွက်က လဝက်ပဲ လိုတော့တယ်၊ ငါ မင်းရဲ့ ဆရာနဲ့အတူ မင်းကို စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးသွားမယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>...နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် အကြီးအကဲဟောင်း နာ့လန်ကျဲ၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်မြွေဟောက်များကို ဖယ်ရှားပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို နာ့လန်ကျဲသည် ခုတင်ပေါ်တွင် တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ အလူးအလဲ ခံစားနေရသည်။ ယနေ့ ခံစားရသော ဝေဒနာမှာ မနေ့ကထက် နှစ်ဆမျှ ပိုမိုပြင်းထန်လှပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများမှာလည်း ကြေမွတော့မတတ် တဂျောက်ဂျောက် အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... မပြီးသေးဘူးလား၊ ကျွန်တော် တော်တော်လေး နာကျင်ရလို့ သေတော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်..."</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ကျဲသည် စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းကာ လက်လျှော့ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ချွေးများမှာလည်း အလိုလို စီးကျနေကာ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ အောင့်ထားလိုက်ပါ၊ မကြာခင် ပြီးသွားပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က အချိန်ဆွဲ၍ မရကြောင်း သတိပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ယခုရပ်တန့်လိုက်ပါလျှင် နောက်တစ်နေ့ ထပ်၍ အချိန်ကုန်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အချိန်များကို ဤနေရာတွင် အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် နာ့လန်ကျဲသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် နာ့လန်ဆုနှင့် နာ့လန်ရန်ယန်တို့မှာ အလွန်စိုးရိမ်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကြားဝင်နှောင့်ယှက်၍ မရမှန်း သိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါလျှင် အားထုတ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ လက်ချောင်းလေးမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် အထူးမှော်ဆေးပုလင်း တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်မြွေဟောက် အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ယနေ့မှစ၍ နာ့လန်ကျဲသည် သံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်မြွေဟောက်၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ကျဲသည် တစ်ကိုယ်လုံး နေရထိုင်ရ အလွန်ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟား ဟား ဟား... ငါ နာ့လန်ကျဲတော့ ဒီသံပူတံဆိပ်ခတ် အဆိပ်ဆိုးကြီးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီဟေ့၊ ဟား ဟား ဟား"</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ရန်ယန်က ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာကာ "အဘိုး... အဘိုး ပြန်ကောင်းသွားပြီနော်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>နာ့လန်ကျဲက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ "ဒီကောင်မလေး၊ နင်သာ ငါ့ကို အသိမပေးဘဲ ရှောင်မိသားစုကို သွားပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ဖျက်သိမ်းခဲ့လို့သာ ငါ ဒီလို ဒုက္ခရောက်ရတာ၊ နင်ကတော့ ငါ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး သေအောင် လုပ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဘိုး..." နာ့လန်ရန်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် နီမြန်းလာသည်။ "သမီး ပြောပြီးသားလေ၊ သမီး ရှောင်မိသားစုက ရှောင်ယန်ကို မချစ်ဘူး၊ နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေး ထပ်ပေးရင်တောင် သမီးကတော့ ဒီစေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းမှာပဲ၊ သမီးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အမျိုးသားဟာ ဒီကမ္ဘာမှာ အင်အားအကြီးဆုံးသူပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မြေးမလေး စကားကို ကြားရသောအခါ အဘိုးအို နာ့လန်ကျဲမှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော သခင်လေး ကျန်းချန်နှင့် သူ၏ မြေးမလေး နာ့လန်ရန်ယန်တို့ကို ယှဉ်ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလှနှင့် အတတ် ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် စုံဖက်ညီလှသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းဖက်နိုင်ပါက နာ့လန်မိသားစုသည် ကျားမာနိုင်ငံတော်တွင်သာမက အနောက်မြောက်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင်ပါ အင်အားအကြီးဆုံး မိသားစု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှသာ ရှိသေးပြီး ရန်ယန်ထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးသည့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ ကျန်းချန်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်မျိုးမှာ အသင့်တော်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဘိုးအို နာ့လန်ကျဲသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို ကျော်လွန်၍ မပြောဝံ့ပေ။ ထိုသို့သော အတွေးရှိသော်လည်း ကံကို စမ်းကြည့်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သခင်လေး ကျန်းချန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်မိပါက လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန် ဝေးစွ၊ နာ့လန်မိသားစုပင်လျှင် နောင်တွင် စွန့်ပစ်ခံရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို နာ့လန်ကျဲက လက်အုပ်ချီကာ "သခင်လေး... ဒီနေ့ လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ဒီဂျူနီယာက အမြဲ အောက်မေ့နေမှာပါ၊ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကျွန်ုပ်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လာခဲ့ရင်လည်း ဘယ်တော့မှ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ပြုံးလျက် "ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ၊ ပြီးတော့ ငါ ဒီကို လာတာကလည်း ခုနစ်ထွေ ပုံရိပ်ယောင် မိုးပြာဝိညာဉ်ရည် အတွက်ပဲ၊ အကယ်၍သာ အဲတာသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ ဒီကို ရောက်လာချင်မှ ရောက်လာမှာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို နာ့လန်ကျဲမှာ ကျန်းချန်၏ ပွင့်လင်းသော စကားကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ ရယ်မောနေလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save