Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အော်တိုနှင့် ဖရန့်တို့နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“သခင်လေး ကျန်းချန်လား”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မလှမ်းမကမ်းဆီမှ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတုတ်တုတ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းချန်ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “ဪ... မင်းပဲ၊ အော်တိုပါလား၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ရှေ့တွင်ရှိနေသူမှာ ဘလက်ရော့ခ်မြို့မှ မှော်ဆေးဆရာအသင်း၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး အဆင့်လေး မှော်ဆေးဆရာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည့် အော်တိုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျန်းချန်သည် ဘလက်ရော့ခ်မြို့ကို ဖြတ်သွားစဉ် အော်တိုနှင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါသာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ယခုတိုင် မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု ကျန်းချန် မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အော်တိုမှာ အမောတကောဖြစ်နေလျက် “ကြည့်ရတာ မင်းနဲ့ တူလှချည်လားလို့ အောက်မေ့နေတာ၊ တကယ်ပဲ သခင်လေး ကျန်းချန် ဖြစ်နေတာပဲ၊ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ဘယ်လိုနေထိုင်ဖြတ်သန်းခဲ့လဲ” ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နေကောင်းပါတယ် အော်တိုရာ၊ ငါတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်က ကျန်းချန်သည် လူပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အမှတ်ရနေခြင်းမှာ အော်တို၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျန်းချန်သည် မည်မျှအရေးပါကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အော်တိုသည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက ခင်ဗျားက အလျင်စလို ပြန်သွားခဲ့တာလေ၊ ဒီဂျူနီယာကတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်အောင်တောင် မလုပ်လိုက်ရဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ဟိုလူကြီး ဖရန့်လည်း ဒီမှာရှိနေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့တွေ တစ်နေရာရာမှာ သေသေချာချာ စကားစမြည် ပြောကြရင် မကောင်းဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာတွင် သူအလိုရှိသည်မှာ မရှိတော့သည့်အတွက် ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အော်တို၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အေးဆေးငြိမ်သက်သော အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုအခန်းမှာ ကျားမာနိုင်ငံတော်မှ မှော်ဆေးဆရာများအတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဘလက်ရောခ်မြို့ မှော်ဆေးဆရာ အသင်းခွဲ၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌများ ဖြစ်သည့်အတွက် အထူးခံစားခွင့်များကို ရရှိကြသည်။ အင်ပါယာ မြို့တော်သို့ လာရောက်သည့်အခါတွင်ပင် ယခုကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော အခန်းများ၌ တည်းခိုခွင့်ရကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အခန်းဝတွင် သွယ်လျသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ နှင်းတောင်ပေါ်မှ စမ်းရေအေးကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။ ထူးကဲလှပသော မျက်နှာကျ၊ သွယ်လျသော မျက်ခုံးမွှေးနှင့်အတူ အချိုးအစားကျလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ရှိပြီး သူမသည် ကိုယ်ကျပ် ငွေရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုငွေရောင်ဝတ်စုံသည် သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှကာ အမျိုးသမီးထံမှ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အေးစက်စက်ပုံစံက ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးမှာ ထိုငွေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ခါးအထိရှည်သော ငွေရောင်ဆံပင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤငွေရောင်ဆံပင်မှာ ဖျားနာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဖြူဖျော့ဖျော့ ငွေရောင်မျိုးမဟုတ်ဘဲ ငွေချည်မျှင်များကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး စီးဆင်းနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်ကာ ငွေရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးအား ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး အော်တို၊ ပြန်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဆရာ၊ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ၊ ဒါကတော့ ဟိုလူကြီး ဖရန့်ရဲ့ တပည့်မလေး ‘နှင်းပွင့်လေး’ပါ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အော်တိုက ဆက်လက်၍ “နှင်းပွင့်လေး... ဒါကတော့ သခင်လေး ကျန်းချန်ပဲ၊ မင်းရဲ့ ဆရာနဲ့ ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သလို ငါတို့ အလေးစားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်တယ်” ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းပွင့်လေးသည် ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ “ဂျူနီယာက မစ္စတာ ကျန်းချန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး “မိန်းကလေး နှင်းပွင့်လေး၊ လောကဝတ်ပြုဖို့ မလိုပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ဆရာရော ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းပွင့်လေးသည် သူမ၏ နောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အခန်းထဲမှ ဆဲဆိုသံများကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည့်အတွက် ဖရန့်မှာ တစ်ဖန် ဒေါသထွက်နေပြန်ပြီဆိုသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>အော်တိုမှာလည်း မပြောမဆိုနှင့် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး “ဖရန့်... မင်း ဘာတွေ ရူးကြောင်ကြောင် ထဖြစ်နေပြန်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဟိုကအော် ဒီကအော် လုပ်နေရတာလဲ” ဟု ငေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘလက်ရော့ခ်မြို့ မှော်ဆေးဆရာအသင်း၏ အရပ်ရှည်ရှည် ဥက္ကဋ္ဌကြီးသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဖော်မြူလာဆေးနည်းကို ဒေါသတကြီး လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ “ဟုတ်တယ်၊ ငါ စိတ်တိုနေတယ်၊ ဒီကောင်မလေးက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုထားပြီးသားဖြစ်တဲ့ ‘ဝိညာဉ်အာရုံခံ ဖော်မြူလာဆေးနည်း’ကို ဝယ်လာတယ်လေ၊ ငါ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး သေအောင် လုပ်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လိုက်ပြီးနောက်၊ အော်တိုသည် ဗြုန်းစားကြီးဆိုကာ “ကလေးဆိုတာ ပစ္စည်းဝယ်ရတာ ဝါသနာပါတာပဲလေ၊ မင်းကြည့်လိုက်ဦး၊ ငါ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာလဲဆိုတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖရန့်သည် ဆရာကြီး အော်တို၏ နောက်မှ သခင်လေး ကျန်းချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သိသိသာသာ ကျဥ်းသွားသည်။ သူသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး မြေပေါ်တွင် ရိုသေစွာ ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ကြည်ညိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ဒါ သခင်‌လေးပဲလား”</p> <p> </p> <p>အော်တိုက ပြုံးလျက် “ဒါပေါ့ကွ၊ အစကတော့ ငါလည်း သူ့ကို မမှတ်မိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်မှ ဒါဟာ သခင်လေး ကျန်းချန်ဆိုတာ သိလိုက်ရတာ၊ ဟဲ ဟဲ... ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့မျက်လုံးကတော့ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဖရန့်ကို ထူမပေးလိုက်ပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် “ဥက္ကဋ္ဌ ဖရန့်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ ခင်ဗျား တော်တော်လေး အသက်ရနေပြီပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖရန့်နှင့် အော်တိုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များက သိုင်းဧကရာဇ် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို စော်ကားမိခဲ့သည့်အတွက် အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ ကျန်းချန်နှင့် မတွေ့ခဲ့ပါလျှင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခုအချိန်တွင် ပြာဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန်းချန်ကို ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည်တွေ့မြင်ရသည့်အခါ သူတို့မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး မျက်ရည်များပင် စီးကျလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားကို ဒီမှာ တွေ့ရတာဟာ တကယ့်ကို တစ်သက်စာ ကောင်းချီးတစ်ခုလိုပါပဲ” ဖရန့်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်လေးကို ပွတ်ရင်း “နှင်းပွင့်လေး၊ မစ္စတာ ကျန်းချန်အတွက် လက်ဖက်ရည် အမြန်ငှဲ့ပေးလိုက်ဦး၊ အကယ်၍ မင်းသာ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆက်ဆံမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ဆရာက ငါတို့ရဲ့ အရင်က ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်ကို မငဲ့ကွက်ဘူးဆိုတာ မင်းအပြစ်မတင်နဲ့တော့” ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အို... ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p> </p> <p>နှင်းပွင့်လေးသည်လည်း သူမ၏ ဆရာနှင့် သခင်လေး ကျန်းချန်တို့၏ ပတ်သက်မှုကို ရိပ်မိသွားပြီး ကျားမာနိုင်ငံတော်၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး လက်ဖက်ရည်များထဲမှ တစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ဖျော်စပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူတို့နှစ်ဦးအား လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အားတက်သရော ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း နဖူးကို အသာအယာ ပွတ်လိုက်မိသည်။ အချိန်များစွာ ကြာသွားခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ခင်ဗျား မှော်ဆေးဆရာ ညီလာခံအတွက် စာရင်းသွင်းပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>အော်တိုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဂုဏ်သရေရှိလှသော အဆင့်ရှစ် မှော်ဆေးဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမှော်ဆေးဆရာ ညီလာခံတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းမှာ အခြားသူများအပေါ် နည်းနည်း ဝန်ပိလွန်းနေမယ်မထင်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ကျန်းချန်၏ အဆင့်မှာ သိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်၌သာ ရှိသေးပြီး သူ၏ မှော်ဆေးဆရာ အဆင့်ကိုလည်း ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်ကူးပေါက်၍အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့ဖူးရာ ထိုအချက်ကို သူတို့က ယခုတိုင် မှတ်မိနေကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ခင်ဗျား အခုဆိုရင် အဆင့်သုံး ဒါမှမဟုတ် အဆင့်လေး၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အဲ့ဒီထက် ပိုမြင့်တဲ့ မှော်ဆေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား၊ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား၊ အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ ဒီတစ်ခေါက်မှာ အောင်မြင်ပြီး ထင်ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပလာမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဆေးဘုရင် ဂူဟီတောင်မှ အဲ့ဒီတုန်းက ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ပိုအောင်မြင်လာခဲ့တာလေ”</p> <p> </p> <p>အော်တိုက ဆက်လက်၍ “ဒါ့အပြင် မှော်ဆေးဆရာ ညီလာခံရဲ့ ချန်ပီယံ ဖြစ်သွားသူတိုင်းဟာ မှော်ဆေးဆရာအသင်းရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲ ဖြစ်လာမှာပါ၊ အကြီးအကဲတွေလိုပဲ အကျိုးခံစားခွင့်တွေနဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ရရှိမဲ့အပြင် အသင်းရဲ့ ဂိုဒေါင်ထဲက ရှားပါးဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဦးစားပေး လဲလှယ်ခွင့် ရဦးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးလျက် “ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စိတ်မဝင်စားပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဪ... ဆရာရယ်၊ အဲ့လောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကြီး မငြင်းလိုက်ပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် ဆက်ပြောပါရစေဦး” အော်တိုက “ဒီပြိုင်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံအတွက် ပေးမယ့်ဆုက အဆင့်ခြောက်ဆေးလုံးဖြစ်တဲ့ ‘ဝိညာဉ်ပေါင်းစပ်ဆေးလုံး’ ရဲ့ ဖော်မြူလာဆေးနည်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအတွက် အထောက်အကူ အများကြီး ဖြစ်စေမှာ"</p> <p> </p> <p>အော်တို၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသော်လည်း ကျန်းချန်မှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အေးအေးလူလူပင် ရှိနေသည်။ “ကျွန်တော် ပြောမယ်... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်၊ အခု ကျွန်တော်က ဘယ်အဆင့်ရှိတဲ့ မှော်ဆေးဆရာ ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိလို့လား”</p> <p> </p> <p>“အို... အဆင့်က အရေးမကြီးပါဘူး၊ ဝင်ပြိုင်လိုက်ပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်က ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက်ထက် မကျော်သေးပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ခင်ဗျားအတွက် စာရင်းသွင်းပေးမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘလက်ရော့ခ်မြို့ မှော်ဆေးဆရာအသင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ပဲ စာရင်းပေးလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် - “...."</p> <p> </p> <p>ဒီလူနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပဲ ဇွဲကောင်းလိုက်တာ...။ သူ ဒီမှာ တစ်ပတ်လောက် စောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့သော်လည်း ရှောင်ယန်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှောင်ယန်သည် ဤပြိုင်ပွဲသို့ လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း မရှိဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ရှောင်ယန်သည် ဤမှော်ဆေးဆရာ ညီလာခံကို စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှ မိုချန်သည်လည်း ဘာမှလုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မိုချန်သာ ကျဆုံးမသွားခဲ့လျှင် နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်ကွက်များမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ရာ ရှောင်မိသားစု အသတ်ခံရမည့် အရေးကိုလည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save