Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့်၏ နှိုးဆွမှု….</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီနင်း ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် သတင်းမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခွင်သို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ လီချင်းချိုးက ဂိုဏ်းအား သူမ၏ အောင်မြင်မှုများကို တရားဝင် တင်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့် တည်ရှိကြောင်းကို တပည့်များက လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p>မူလအားဖြည့်နယ်ပယ် နဝမအဆင့် အထက်တွင် ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့် ရှိနေတယ်!</p> <p>ဤအချက်က တပည့်များကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှင့် ဂိုဏ်းတွင်းရှိ ထိပ်တန်း အရှင်သခင်များကြားရှိ ကွာဟချက်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ကာ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်မှာ ၎င်းတို့ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ရှည်လျားကြောင်းကိုလည်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p>အလွန်အမင်း သက်ရောက်မှု ရှိသွားသဖြင့် ကျန်းကျောက်ရှားနှင့် ရှန်ယွဲ့တို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် စတင် အာရုံစိုက်လာကြတော့သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ရှန်ယွဲ့မှာ ပိုမို သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ရွှီနင်းက သူ့ကို အထူးတလည် လာရောက် ရှာဖွေခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထိုနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ရွှီနင်း ပေးစွမ်းသော ဖိအားများက သည်းမခံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်မဟုတ်လော။</p> <p>ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့်ကို မဆိုထားနှင့်၊ သူသည် မူလအားဖြည့်နယ်ပယ် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးချေ။</p> <p> အရင်က မရှိခဲ့ဖူးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရှန်ယွဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှီနင်း၏ နောက်တွင် အဝေးကြီး ပြတ်ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ကို သူ အလိုမရှိပေ။</p> <p>ရွှီနင်း ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းက အုပ်စုအတွင်းရှိ အခြား တပည့်များကိုလည်း နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။</p> <p>ပိုမိုများပြားသော တပည့်များက မှော်ပညာရပ် လေ့ကျင့်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားကာ စွမ်းရည်များ တိုးတက်စေရန် စတင် အာရုံစိုက်လာကြသဖြင့် သိုင်းပညာစင်မြင့်မှာ ယခင်ကထက် စည်ကားမှု နည်းပါးသွားတော့သည်။</p> <p>ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌...</p> <p>ကျန်းဖိန်က ယွမ်ချီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ လက်ထဲရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ကြည့်ကာ အလွန် ခံစားချက်များအလွန် ပြင်းထန်နေသည်။</p> <p>ဤအရာကို လီချင်းချိုးပေးခိုင်းသောကြောင့် ယွမ်ချီ သူ့ထံ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် မှော်ပညာရပ် တစ်ခု ပါဝင်သည်။ လျှို့ဝှက်သိုင်းစာအုပ်တွင် ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပါဝင်နေသည်။  ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့အပေါ် အလွန် တန်ဖိုးထားကြောင်းကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ ကျရောက်စေကာ ဂိုဏ်းချုပ်ကို စိတ်ပျက်စေမည်ကို  စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း  မကြာသေးမီက ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည်ကို တွေးမိသောအခါ  တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့သည်။</p> <p>သူ မူလအားဖြည့်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ!</p> <p>ငှက်နီသွေး၏ အာနိသင်က သူ့ကို အလွန် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သွေးချီလည်း အားကောင်းလာခဲ့၏။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ၏ လမ်းစဉ်ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဟုပင် သံသယရှိလာမိသည်။</p> <p>သူက သိုလှောင်အိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဖြစ်နိုင်တာက... နောက်တစ်ကြိမ် ဓမ္မ တိုက်ပွဲ ညီလာခံမှာ ငါ ပါဝင်နိုင်လောက်တယ်..."</p> <p>ကျန်းဖိန်မှာ သဘာဝအားဖြင့် သတိကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့တွင် ရည်မှန်းချက် မရှိဟု အဓိပ္ပာယ် မရပေ။ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်မှာ အခြား မည်သူထက်မဆို ကြီးမားနေသောကြောင့်ပင် သူ ဤမျှလောက် သတိကြီးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ကြိမ် ဓမ္မတိုက်ပွဲ ညီလာခံတွင် ထိပ်တန်း ဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အကယ်၍ အရင်းအမြစ်များကို ရရှိပါက ပြိုင်ပွဲတွင် သူ ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူသည် နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အလိုမရှိပေ၊ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းထက်လာရန်သာ အလိုရှိပြီး နောင်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် ပိုမို လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ရန် ဖြစ်၏။</p> <p>သူ လှည့်၍ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ခြံဝင်းတံခါးမှ လူရိပ်တစ်ခု လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p>"ကျန်းဖိန်!"</p> <p>ကျန်းဖိန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက သူ့ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>သူ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ပူပန်လာမိသည်။</p> <p>ရောက်လာသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ မုရုံရှီးပင်……</p> <p>...</p> <p>တစ်လ အကြာတွင်...</p> <p>ရွှီနင်း အဆင့်တက်သွားခြင်း၏ သက်ရောက်မှုများ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားပြီး အသစ်အသစ်သော အရာများက ဂိုဏ်းရှိ တပည့်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လာကြသည်။</p> <p>အတွေ့အကြုံရှာဖွေရေးခန်းမအတွင်း...</p> <p>ရွှယ်ကျင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်ထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေ၏။</p> <p>စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ ဓားဆယ့်သုံးလက်အဖွဲ့မှ ဒုတိယမြောက်လူ ဖြစ်သော ကျိန့်ယွင်ချောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျိန့်ယွင်ချောင်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီးလေးနက်သော အသံဖြင့် …..</p> <p>"ရွှမ်ကျီဂိုဏ်းက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး... အတွေ့အကြုံရှာဖွေရေးခန်းမ တစ်ခုတည်းကို အားကိုးဖို့လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ လူလွှတ်ပေးဖို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို တောင်းဆိုသင့်သလား..."</p> <p>ရွှယ်ကျင်းက ပြန်မဖြေပေ။ သူ့လက်ထဲရှိ စာတွင် အသေအပျောက် စာရင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ရွှမ်ကျီဂိုဏ်းနှင့် ဤတိုက်ပွဲတွင် တပည့်များပင် သေဆုံးခဲ့ရရာ သူ့ကို အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေသည်။</p> <p>အတန်ကြာပြီးနောက် ရွှယ်ကျင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး…</p> <p>"မလိုဘူး..ငါ ကိုယ်တိုင် တောင်အောက် ဆင်းမယ်..."</p> <p>"အဲဒီလို လုပ်လို့ မရဘူးလေ... အစ်ကိုက အတွေ့အကြုံရှာဖွေရေးခန်းမကို တာဝန်ယူထားရတာ... ပြီးတော့ အစ်ကို့ရဲ့ လက်ကလည်း..."</p> <p>ကျိန့်ယွင်ချောင်က ရွှယ်ကျင်း၏ ခံစားချက်များကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>ရွှယ်ကျင်းက သူ့ကို ကြည့်ပြီး….</p> <p> "လက်မောင်း ဒဏ်ရာရတာက ငါ လူသတ်တာကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး..."</p> <p>ကျိန့်ယွင်ချောင်က သူ့ကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"လက်တစ်ဖက်တည်း ရှိတာက တကယ်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း တောင်အောက် မဆင်းသင့်ဘူး... မင်းကို တခြားတပည့်တွေအမှီလိုက်နိုင်နေပြီ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ထပ်ပြီး မနှောင့်နှေးစေနဲ့တော့..."</p> <p>ရွှယ်ကျင်းနှင့် ကျိန့်ယွင်ချောင်တို့၏ အမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအသံပိုင်ရှင်ကို ၎င်းတို့ မှတ်မိသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရွှယ်ကျင်းက ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျိန့်ယွင်ချောင်က လှည့်၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းကျောက်ရှားက အခန်းတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာသည်။ သူကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသာလျှင် ကြိုတင် အသိပေးခြင်း မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ဂါရဝပြုပါတယ်... ဆရာ!"</p> <p>ကျန်းကျောက်ရှားက စားပွဲအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ကာ …</p> <p>"ရွှယ်ကျင်း... ဒီမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းပကား ကျင့်ကြံရေး နည်းလမ်း ပါတယ်... အားတဲ့အချိန် လေ့ကျင့်လိုက်ပါ... မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံရှာဖွေရေးခန်းမ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာအတွက်တော့ မင်း ကိုယ်တိုင် တောင်အောက် ဆင်းစရာ မလိုဘူး... ငါ စာတစ်စောင် ရေးထားပြီးပြီ... အဲဒါ ဒီသိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ပါတယ်... မင်းရဲ့ လူတွေကို လီစစ်ဖုန်းဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ... ဒီကောင်လေး ဂိုဏ်းအတွက် သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို လုပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."</p> <p>နတ်ဘုရားစွမ်းပကားလား….</p> <p>ရွှယ်ကျင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဆရာဖြစ်သူ၏ အစီအစဉ်အတွက် သူ သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်းသာသော်လည်း လီစစ်ဖုန်းကို ဒုက္ခပေးရမည်ကိုတော့ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>"ဆဋ္ဌမဂျူနီယာဦးလေးက လောကကြီးကို အောင်နိုင်ဖို့ အလုပ်များနေတာဆိုတော့ အဲဒါက နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူးများ ဖြစ်နေမလား..."ဟု ရွှယ်ကျင်းက ချီတုံချတုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းကျောက်ရှားက မေးခွန်းထုတ်၍ မရနိုင်သော လေသံဖြင့် ….</p> <p> "ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ... မင်း မြန်မြန် ကျင့်ကြံပြီး ဂိုဏ်းမှာ မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ အဆင့်အတန်းကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ပဲ လိုတယ်... ငါ့ကို အရှက်မခွဲနဲ့..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်သွားရာ ထိုနှစ်ဦးက သူ့ကို ချက်ချင်း ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျန်းကျောက်ရှား  ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကျိန့်ယွင်ချောင်က ရွှယ်ကျင်းကို ကြည့်၍ …</p> <p> "ဆရာက ဘဝကို အတော်လေး အလေးထားပုံ ရတယ်နော်..."</p> <p>ရွှယ်ကျင်းက ….</p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ထပ် အဆင့်တက်သွားလို့ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p>ထိုအခါ ကျိန့်ယွင်ချောင်က ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာက တကယ် တစ်ခုခုပဲ... အရမ်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်စိတ် ပြင်းပြတာပဲ... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ ဘယ်သူက ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... သူတောင်မှ..."</p> <p>ရွှယ်ကျင်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ ချက်ချင်း အသိပြန်ဝင်လာပြီး ဆက်လက်၍ အရမ်းကာရော မပြောရဲတော့ချေ။</p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်ကျင်းက ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> သူ သိပ်မပျော်ရွှင်လှပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ့အမြင်တွင် လီစစ်ဖုန်းကို အကူအညီ တောင်းခံခြင်းက အတွေ့အကြုံရှာဖွေရေးခန်းမက ကိစ္စရပ်များကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ခဲ့သည်ဟု သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ သူ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ခဲ့သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ကျိန့်ယွင်ချောင်က သူ၏ စိုးရိမ်မှုများကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သဖြင့် …</p> <p> " ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ဆဋ္ဌမဂျူနီယာဦးလေးက ဒီခန်းမရဲ့သခင်လေ. အကယ်၍ သူ လှုပ်ရှားတယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံရှာဖွေရေးခန်းမအတွက်ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ်ပဲ ခန်းမသခင်လို့ ထင်နေတာလား..."</p> <p>ဤစကားများက ရွှယ်ကျင်းကို အသိတရား ရသွားစေပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိစေသည်။</p> <p>ဟုတ်သားပဲ!</p> <p>သူ အဲဒါကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။</p> <p>ကျိန့်ယွင်ချောင်က စားပွဲပေါ်ရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ကြည့်၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> "နတ်ဘုရားစွမ်းပကားဆိုတာ ဘာလဲ... နောက်မှ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးလို့ ရမလား..."</p> <p>ရွှယ်ကျင်းက သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး…</p> <p>"မင်းရဲ့ အကြံအစည်တွေက ပိုပိုပြီး ရဲတင်းလာတာပဲ... ဆရာ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ..."</p> <p>ကျိန့်ယွင်ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်၏။ ရွှယ်ကျင်းသည် အရာအားလုံးတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း စည်းကမ်းတင်းကျပ်လွန်းသည်ဟု သူ ထင်မြင်မိသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ မနာလိုလည်း ဖြစ်မိသည်။</p> <p>သေအတူ ရှင်မကွာ နေထိုင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော ဓားဆယ့်သုံးလက်အဖွဲ့သည် ရွှယ်ကျင်းအပေါ်နှင့် ၎င်းတို့အပေါ် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော သဘောထားများ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ သဘောထား ကွာခြားချက်မှာ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ တည်ရှိနေသော်လည်း မည်သို့ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။</p> <p>...</p> <p>ညအချိန် ရောက်လာသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းဂူအတွင်း လီချင်းချိုးက ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်ကာ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေစဉ် ချူကျင်းက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လျက် ထောက်လှမ်းရေး သတင်းများကို အစီရင်ခံနေသည်။</p> <p>အမှောင်ခန်းမမှ တပည့်တစ်ဦး၏ အစီရင်ခံစာအရ မုရုံအိမ်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် မဂ်လာသားရဲများကို ဖမ်းဆီးနေကြောင်း သိရသည်။ ကျားဖြူမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး မုရုံအိမ်တော်၏ အရှင်သခင် မုရုံကျစ်လုံ၏ အမိန့်အရ သွေးများ ဖောက်ထုတ်ခံလိုက်ရကြောင်း သတင်းရရှိထားသည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်... အရင်က ရှန်ယွဲ့ ပြောခဲ့တိုင်းဆို ဒီမုရုံကျစ်လုံက လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ... အခု သူက မဂ်လာသားရဲတွေရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်ကို စုဆောင်းနေပြီဆိုတော့ သူက ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက ရန်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကတော့ မုရုံအိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက် ရှင်းပစ်ဖို့ပါပဲ... ဒီကိစ္စကို လုပ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်... သခင်ကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေလို့ ရပါတယ်..."</p> <p>ချူကျင်း၏ စကားများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး ရက်စက်ပြီး ကြမ်းကြုတ်သော လျှို့ဝှက်မြို့စားမင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လီချင်းချိုးက မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ ….</p> <p> "အရမ်း ကောက်ကျစ်မနေစမ်းပါနဲ့... မင်းရဲ့ အကြံအစည်ဟောင်းတွေကို ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းအတွက် အလုပ်လုပ်ရာမှာ အသုံးမချနဲ့... မုရုံအိမ်တော်ကို စုံစမ်းဖို့ အမှောင်ခန်းမကို ငါ လွှတ်လိုက်တာက သူတို့ကို ဖြေရှင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး... ငှက်နီသွေးကို သန့်စင်တဲ့ နည်းလမ်းကို စုံစမ်းဖို့ပဲ..."</p> <p>ကျန်းဖိန်၏ ပါရမီတိုးတက်စေနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းက ငှက်နီသွေးသည် အခြားသူများ၏ ပါရမီကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေပြီး ၎င်းက လီချင်းချိုးကို သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးနှင့် ဂျူနီယာညီမတို့အကြောင်း သတိရစေခဲ့ပေသည်။</p> <p>ဂျူနီယာညီလေးနှင့် ဂျူနီယာညီမတို့၏ ပါရမီကို တိုးတက်စေခြင်းဖြင့်သာ ၎င်းတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်တွင် ပိုမို ဝေးကွာစွာ သွားနိုင်ပြီး ပိုမို ကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချူကျင်းက ….</p> <p> "စုံစမ်းနေတုန်းပါပဲ... မုရုံကျစ်လုံရဲ့ သိုင်းပညာကို အထင်မသေးသင့်ဘူး..." အမှောင်ခန်းမ တပည့်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သိပ်မမြင့်ဘူး... ပြီးတော့ သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ သတိထားဖို့ ကျွန်တော် ပြောထားပါတယ်...</p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ... မင်းကို အချိန် နှစ်နှစ် ပေးမယ်... ငှက်နီသွေးကို သန့်စင်တဲ့ နည်းလမ်းကို မင်း သေချာပေါက် ရှာတွေ့ရမယ်..." ဟု လီချင်းချိုးက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>ငှက်နီသွေးမှာ သာမန် မဂ်လာသားရဲများ၏ သွေးလောက် မရိုးရှင်းပေ။ ကျန်းဖိန်၏ ပြောကြားချက်အရ မုရုံရှီး သူ့ကို ပေးခဲ့သော ငှက်နီသွေးမှာ အနီရောင် ကျောက်စိမ်း တစ်တုံး ဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင် ရှားပါးသော ရတနာများ ပေါင်းထည့်ထားကြောင်း မုရုံရှီးက ပြောခဲ့သည်ဟု ဆို၏။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ..."</p> <p>ချူကျင်းက အမိန့်ကို လက်ခံပြီး ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လီချင်းချိုးက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။</p> <p>...</p> <p>နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင်...</p> <p>ပေါ်ကျောက်နှင့် ဖန်မြို့မှ ကင်းလှည့်အစောင့် နှစ်ဦးတို့ တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမသို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ထိုသုံးဦးမှာ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထိုက်ခွန်းတောင်တန်းတွင် ကင်းလှည့်နေခဲ့ရပြီး အတော်လေး သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း တာဝန်ပြီးသည်နှင့် လေ့ကျင့်ရန် အချိန် ဆယ်ရက် ရရှိမည် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။</p> <p>"ရှန်းရှန်မြို့က တကယ်ကို စည်ကားတာပဲ... အဝေးကကြည့်ရင် စီရင်စုမြို့တော်ရဲ့ အဓိက လမ်းမကြီးနဲ့တောင် တူသေးတယ်..."</p> <p>"ဟုတ်တယ်... နောက်ကျရင် အဲဒီကို သွားလေ့လာဖို့ အချိန်ရှာရမယ်..."</p> <p>"ပေါ်ကျောက်... မင်း သွားမလား..."</p> <p>"သူ သေချာပေါက် သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လေ... သူ့ရဲ့ ပါရမီက ငါတို့ထက် ပိုကောင်းတယ်... သူ့ကို အဟန့်အတား မဖြစ်စေနဲ့..."</p> <p>ပေါ်ကျောက်က အဖော်နှစ်ဦး၏ စကားများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် မှော်ပညာရပ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရန်သာ ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>သူသည် လဆန်းပိုင်းတွင် တာအိုကံကြမ္မာကို အသုံးပြု၍ မှော်ပညာရပ် စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ရွေးယူခဲ့သည်။ ယခု သူ့စိတ်ထဲတွင် မှော်ပညာရပ် လေ့ကျင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အဖော်တစ်ဦးက ပေါ်ကျောက်ကို ဆွဲ၍ ရှေ့သို့ ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ရှေ့ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် ယွင်ချိုင်က အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦးနှင့်အတူ ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အဓိကအားဖြင့် ကလေးနှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားကြခြင်းပင်။</p> <p>ပေါ်ကျောက်နှင့် အဖော်နှစ်ဦးတို့က ယွင်ချိုင်အပါအဝင် မိန်းကလေး ရှစ်ဦးကို ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ယွင်ချိုင်က လီချင်းချိုး၏ အထူး အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိပြီး ဂိုဏ်းတွင် နာမည်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအုပ်စုနှစ်ခုကြား ဆက်ဆံရေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ယွင်ချိုင်က သူတို့နှင့် တမင်တကာ ခပ်ခွာခွာ နေနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယွင်ချိုင်က သူတို့ထံ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ပေးပို့ခဲ့ရာ သူတို့မှာ ထိုကဲ့သို့သော လက်ဆောင်များနှင့် မထိုက်တန်ဟု ခံစားရသဖြင့် ယွင်ချိုင်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မည်ကို ရှက်ရွံ့နေခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့တွေ သူမကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ပင်ပန်းခက်ခဲခဲ့သော်လည်း လီချင်းချိုးက ၎င်းတို့ကို ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း တပည့်များ ဖြစ်လာစေကာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားခွင့် ပြုခြင်းဖြင့် ဆုချပေးပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ချိုင်ကို ထပ်မံ ဒုက္ခမပေးလိုတော့ချေ။</p> <p>"မမြင်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး သွားကြစို့..."</p> <p>ပေါ်ကျောက်က တီးတိုး ပြောလိုက်ရာ ထိုသုံးဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းသွက်သွက် လျှောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>တောင်တက်လမ်းမှာ ကွေ့ကောက်နေသဖြင့် ယွင်ချိုင်နှင့် အခြားသူများ ရှိနေသော တောအုပ်ကို ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့ သိပ်မဝေးသေးမီမှာပင် ယွင်ချိုင် သူတို့ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် အလွန် လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ပုန်းနေကြတာလဲ..."</p> <p>ယွင်ချိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသဖြင့် ထိုသုံးဦးကို ကြောက်လန့်သွားစေသည်။</p> <p>ယခင်က ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း သူမ မည်မျှ ကြမ်းတမ်းကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် သတိမထားမိခဲ့သနည်းဟု အားလုံး တွေးနေမိကြသည်။</p> <p>ပေါ်ကျောက် တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ် ယွင်ချိုင်က တိုက်ရိုက်ပင်…</p> <p> "မကြာသေးခင်က ထျန်းရှန်းဝိညာဉ်ရေကန်အတွက် နောက်ထပ် နေရာတွေ ထပ်ရလာတယ်... ရှင်တို့ သုံးယောက်အတွက် ကျွန်မ လျှောက်ထားပေးပြီးပြီ... ရှင့်ရဲ့ ခန်းမသခင်ကို တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြလိမ့်မယ်... ပြန်သွားပြီး သေချာ ပြင်ဆင်ထားကြ... ငါးရက်နေရင် ကျွန်မတို့ ထွက်ခွာမယ်..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမက တထက်လှည့်၍ တောအုပ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ပေါ်ကျောက်နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူမ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း နှလုံးသားထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save