Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၉</h2> <h2 style="text-align: center;">လောကကြီးကို ပေါင်းစည်းရမည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လျူကျင်း၏ ကတိစကားမှာ အတော်လေး အလေးအနက်ထားစရာ ကောင်းပြီး လီချင်းချိုးသည်လည်း နောက်ထပ် အုပ်စိုးသူထံမှ ဤကဲ့သို့သော အာမခံချက်မျိုးကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>လီချင်းချိုးသည် သူတော်စင် တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် လောကကြီး၏ အကျိုးစီးပွားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဂိုဏ်း၏ အကျိုးစီးပွားပင် ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း၏ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ့ရဲ့ ကြင်နာမှုများကို လောကကြီးအပေါ် ဖြန့်ဝေရန် ဆန္ဒရှိသည်။</p> <p>သေချာပေါက်ပင် သူ့ကို အထိခိုက်ဆုံးအရာမှာ သူတော်စင်နှလုံးသားနှင့် မွန်မြတ်သောစရိုက်ကံကြမ္မာဖြစ်ပြီး ၎င်းက လျူကျင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သီလရှိသော အုပ်စိုးသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။</p> <p>"မင်းကို ငါ ဘာလို့ ယုံကြည်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ... ဒါမှမဟုတ် ဘာလို့ ထောက်ခံသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ... မင်းကို ထောက်ခံမယ့်အစား တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို ဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ ထောက်ခံတာက ငါ့အတွက် အများကြီး ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်..."</p> <p>လီချင်းချိုးက လျူကျင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေတော့ လျူကျင်းက အံကြိတ်ပြီး….</p> <p>"လောကကြီးမှာ ရှိတဲ့ နယ်စားပယ်စားတွေထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွန်တော် မယုံဘူး... ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်ပဲ ယုံကြည်တယ်... ဂိုဏ်းချုပ်က လူတွေကို တကယ်ပဲ ကယ်တင်ခဲ့တယ်လေ... ဂိုဏ်းချူပ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းကလည်း ခိုင်မာတဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခဲ့တယ်... အရင်ကတော့ ကျူရှန်းကို ပညာရှိတဲ့ အုပ်စိုးသူ တစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ... သူက လောကကြီးကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ပြည်သူတွေကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သားသမီးတွေလို ချစ်နိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ သေသွားပြီ... ပြီးတော့ တခြား နယ်စားပယ်စားတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်လို ပျော်ရွှင်အောင် နေရမလဲ ဆိုတာပဲ သိကြတယ်... ဘယ်သူမှ ပညာရှိတဲ့ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းတဲ့ အုပ်စိုးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး..."</p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်လောက် စွမ်းရည်ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာတွေးနေလဲ၊ အကယ်၍ ကျွန်တော် အာဏာရလာရင် ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်..."</p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျူရှန်းရဲ့ သေဆုံးမှုက အရမ်းကို မတရားပါဘူး... သူ စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးသွားနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ရောဂါနဲ့ သေဆုံးသွားနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စစ်သူကြီး လက်ချက်နဲ့တော့ သူ သေလို့ မရဘူးလေ... ဒါက အရမ်းကို ယုတ္တိမရှိလွန်းဘူး... ဒါက ကျူရှန်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲက ဘယ်သူမှ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိဘူးဆိုတာ ပြသဖို့ လုံလောက်တယ်!"</p> <p>ကျူရှန်းအကြောင်း ပြောလိုက်ရင်း လျူကျင်း ငိုကြွေးလေတော့သည်။</p> <p>သူ ရိုးသားမှု ရှိ၊ မရှိကို လီချင်းချိုး မပြောနိုင်သော်လည်း သေချာသည့် အရာတစ်ခုမှာ သူသည် လီချင်းချိုးအပေါ် အလွန်အမင်း သစ္စာရှိကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းက ငါ့ဆီ လာပြီး ဒီလို မောက်မာတဲ့ စကားတွေ ပြောရဲတဲ့ ပထမဆုံး လူပဲ..."</p> <p>လီချင်းချိုးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျူရှန်းကဲ့သို့ ရဲရင့်သူပင်လျှင် ကျန်းယွီချွန်းကိုသာ ချဉ်းကပ်ရဲခဲ့သည်။ ကျန်းယွီချွန်း၏ ရှေ့တွင် ဖေမိသားစုပင် သတင်းအချက်အလက်များကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ရယူရန်သာ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဘာမှ မရှိသော လျူကျင်းက လီချင်းချိုးကို လာရှာရဲခြင်း၊ ဤကဲ့သို့သော သတ္တိမျိုးမှာ လောကရှိ မည်သည့် နယ်စားပယ်စားကမျှ မယှဉ်နိုင်ချေ။</p> <p>သူ့ကို ရဲရင့်သည်ဟု ခေါ်မည်လား သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသည်ဟု ခေါ်မည်လား၊ သူ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရောက်လာခဲ့သည်ကိုတော့ မငြင်းနိုင်ပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ဤလူတွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည် ရှိသည်။ တပည့်များ အားလုံး မြင်တွေ့နိုင်စေရန်နှင့် လူများစွာက သူ့ကို သနားစေရန်အတွက်  မိခင်၏ အခေါင်းကို တောင်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီချင်းချိုးက သူ့ကို သတ်ချင်သည်ဆိုလျှင်ပင် တရားဝင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သတ္တိနှင့် ဗျူဟာ နှစ်ခုစလုံး ရှိခြင်းဟု  သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့...</p> <p>"မင်းရဲ့ အကြံအစည်ကို ငါ မကြိုက်ဘူး... လောကကြီးက အရမ်း ကျယ်ပြောလွန်းတယ်... မင်းဆက် နှစ်ခု အတူယှဉ်တွဲ တည်ရှိနေတာ ဒါမှမဟုတ် မင်းဆက် သုံးခု အတူတကွ ရပ်တည်နေတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်... လီစစ်ဖုန်းအတွက် မင်း စိုးရိမ်နေတာလား..."</p> <p>လီချင်းချိုးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ရာ လျူကျင်းကို ခေါင်းငုံ့သွားစေသည်။</p> <p>လောကကြီး ကျယ်ပြောသည်ဟု သူ အမှန်တကယ် ခံစားရသော်လည်း လီစစ်ဖုန်းကိုလည်း သူ အမှန်တကယ် သတိထားနေမိသည်။ ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ... လီစစ်ဖုန်းက လောကကြီးကို အောင်နိုင်နေတာလေ။ အကယ်၍ လီစစ်ဖုန်းသာ ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ လီချင်းချိုးကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>သူ့ရဲ့ အကြံအစည်က ရိုးရှင်းပါသည်။ ပထမဦးစွာ နိုင်ငံ၏ ထက်ဝက်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင် လုပ်ရပ်များဖြင့် လီချင်းချိုးကို အထင်ကြီးစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လီစစ်ဖုန်းအကြောင်း လေ့လာခဲ့ပြီး ဤသူမှာ ဧကရာဇ် ဖြစ်ရန် လုံးဝ မသင့်တော်ကြောင်း သိထားသည်။ ဧကရာဇ် ဖြစ်ရန် မဆိုထားနှင့် လီစစ်ဖုန်းသည် ခန်းမသခင် တစ်ဦးအနေဖြင့်ပင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မစီမံခန့်ခွဲဖူးပေ။ ပြည်သူများ၏ ဘေးကင်းရေးကို ထိုကဲ့သို့သော သူထံ အပ်နှံခြင်းမှာ အလွန် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နိုင်လွန်းလှသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ အသံထွက် မပြောရဲချေ။</p> <p>လီချင်းချိုးက တရားမျှတသည်ဟု သူ ယုံကြည်သော်လည်း သူတော်စင်များတွင်ပင် ကိုယ်ပိုင် ခံစားချက်များ ရှိကြသည်။</p> <p>"လျူလင်းရဲ့ နေရာကို အစားထိုးဖို့ ငါ မင်းကို တောင်းဆိုနေတာ... ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ မင်း လောကကြီးကို ပေါင်းစည်းရမယ်... အကယ်၍ မင်း မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင် လောကကြီးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လီစစ်ဖုန်းကို ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက အပြည့်အဝ ထောက်ခံဖို့ ငါ လုပ်မယ်... ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက ဒီလို လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်း သိသင့်တယ်..."</p> <p>လီချင်းချိုးက လျူကျင်းကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းယွီချွန်းသည် လောကရှိ နယ်စားပယ်စား အားလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အဓိက နယ်စားပယ်စား သုံးဦးအကြောင်း ပြောသောအခါ ကျန်းယွီချွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤလျူလင်းမှာ မိုက်မဲပြီး ကာမဂုဏ် လိုက်စားသောသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကာ ပြည်နယ် သုံးခုကို အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် ရည်မှန်းချက် အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>လျူကျင်း၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့... အကြီးအကဲ လီစစ်ဖုန်းက..."</p> <p>"သူ့ကို ငါ ပြန်ခေါ်လာမယ်... မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က လောကီနယ်ပယ်ပဲ... လျူလင်းကို အစားထိုးဖို့ မင်းမှာ သုံးနှစ်ပဲ အချိန်ရှိတယ်..."</p> <p>"သုံးနှစ်..."</p> <p>လျူကျင်း၏ နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာချေပြီ။ သုံးနှစ်ဆိုသည်မှာ အလွန် တိုတောင်းသော အချိန် ဖြစ်သည်။ အာဏာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်ပင် အချိန်အနည်းငယ် ယူရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေကို အကူအညီ တောင်းလို့ ရမလား..."</p> <p>လီချင်းချိုးက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်၍ ….</p> <p> "ရပါတယ်... မင်းကို ကူညီဖို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် ဆန္ဒရှိလဲဆိုတာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်အပေါ်မှာပဲ လုံးလုံး မူတည်ပါတယ်... ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက အဲဒါကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"ကျွန်တော် သေချာပေါက် လုပ်ပါ့မယ်!"</p> <p>"မင်းရဲ့ မိခင်ကို အောက်ခေါ်သွားပါ... ဒီလို လှည့်ကွက်မျိုးကို ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး…”</p> <p>လျူကျင်းက အလျင်အမြန် ထကာ လီချင်းချိုးကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အခေါင်းကို သယ်ဆောင်၍ လင်းရှောင်ခြံဝင်း၏ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p>"မှတ်ထားပါ... ငါ လိုချင်တာက လောကကြီး ပေါင်းစည်းဖို့ပဲ... မင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း လက်အောက်ခံ နယ်မြေက ကျယ်ပြန့်လာဖို့ပဲ ရှိရမယ်၊ ကျုံ့ဝင်သွားလို့ မရဘူး..."</p> <p>လီချင်းချိုးက လျူကျင်းကို ကျောခိုင်းလျက် ပြောလိုက်ရာ သူ့ လေသံတွင် ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>"လျူကျင်း သေချာပေါက် မှတ်ထားပါ့မယ်!"</p> <p>လျူကျင်းက ယုံကြည်ချက် ရှိရှိနှင့် မတုန်မလှုပ် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လီချင်းချိုးက  ကျင့်ကြံခြင်းဂူဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားရင်း နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"လီမိသားစု... ဒီလောကကြီးက မင်းတို့ အုပ်ချုပ်လို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>…</p> <p>ထိုနေ့တွင် လျူကျင်း မိခင်၏ အခေါင်းကို တောင်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည့် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံများနှင့် အတိတ်က အကြောင်းများလည်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လျုကျင်း မိခင်၏ ကြေကွဲဖွယ် သေဆုံးမှုမှာ လောကကြီး၏ ပုံရိပ်ငယ် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူများကို နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှု ခံစားချက်ဖြင့် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>လီချင်းချိုးနှင့်  စကားပြောဆိုမှုမှာလည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ချဲ့ကားထားခြင်းတော့ ရှိသည်။</p> <p>မိခင် ကြေကွဲဖွယ် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးက လောကကြီးကို ပြောင်းလဲရန်နှင့် လူသားအားလုံးအတွက် ငြိမ်းချမ်းရေး ယူဆောင်လာရန် ကတိပြုခဲ့သည်။ ဤဇာတ်လမ်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းပြီး ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း တပည့်များအားလုံးကို တာဝန်ယူမှုနှင့် တာဝန်သိစိတ် ခံစားရစေခဲ့သည်။</p> <p>ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းသား တပည့်များအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း လောကကြီးအတွက် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သင့်သည်!</p> <p>လျူကျင်းက မိခင်ကို အနီးအနားရှိ တောအုပ်တစ်ခုတွင် မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက  အဖွဲ့ဝင်များအတွက် အထူး သတ်မှတ်ပေးထားသော သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်သည်။</p> <p>သုံးရက်အကြာတွင် ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လျူကျင်းနှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြရာ ဂိုဏ်းဝင်များအကြား ဆွေးနွေးစရာ များစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ညအချိန် လင်းရှောင်ခြံဝင်းအတွင်း၌..</p> <p> လီချင်းချိုးက လီရှို့ကျန်းနှင့် လီရှို့မင်တို့ကို ပိုက်ထားရင်း ကျန်းယွီချွန်း၏ အစီအစဉ်ကို နားထောင်နေသည်။</p> <p>လျူကျင်း အာဏာရလာစေရန် ကူညီပေးသည့်အပြင် ကျန်းယွီချွန်းက ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ သူကောင်းမျိုးနွယ်များ အားလုံးကို ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက လျူကျင်းအား ထောက်ခံကြောင်း သတင်းဖြန့်ရန် ညွှန်ကြားရန်လည်း စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းယွီချွန်းတွင် သံသယအချို့ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို... လျူကျင်းက ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ယောက် ဆိုပေမဲ့ သူက တကယ်ရော ယုံကြည်ရလို့လား... သူ့မှာ ပါရမီ ရှိလို့လား..."</p> <p>ကျန်းယွီချွန်းကတော့ လျူကျင်းအကြောင်း ဘာမှ မသိချေ။ သာမန် တပည့်တစ်ဦးက ထွက်လာပြီး ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်ကြောင်း ပြောရာ လီချင်းချိုးကလည်း သဘောတူလိုက်သဖြင့် အလွန် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နိုင်လွန်းလှသည်ဟု ထင်ရသည်မှာမဆန်းပေ။</p> <p>လီချင်းချိုးက …</p> <p> "အကယ်၍ သူက ပညာရှိပြီး သီလရှိတဲ့ အုပ်စိုးသူ တစ်ယောက် တကယ် ဖြစ်လာရင် ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မင်းနဲ့ လောကကြီးက ဘယ်လို အကဲဖြတ်မလဲ..."</p> <p>ကျန်းယွီချွန်းက တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် …</p> <p> "အစ်ကိုကြီးကို  နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို သတ်မှတ်မှာပေါ့..."</p> <p>အကယ်၍ ရွေးချယ်ခံရသော မည်သည့် တပည့်မဆို ပညာရှိသော အုပ်စိုးသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဆိုပါက လီချင်းချိုး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သေချာပေါက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းယွီချွန်းက လီချင်းချိုး၏ တပည့်များကို ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိ၏၊ ၎င်းတို့အနက် မည်သူမျှ သာမန် မဟုတ်ကြချေ။ အဆိုးဆုံးမှာ ချင်ယဲ့ ဖြစ်ပြီး သူသည် အစောပိုင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ကာ ချင်မိသားစုကို သိမ်းသွင်းရန်အတွက်သာ သူ့ကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လျူကျင်းတွင် သာမန်လူများ မသိသော စွမ်းရည်များ ရှိနိုင်ကြောင်းနှင့် အစ်က်ုကြီး သူ့ကို ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>"အကြီးဆုံးဦးလေးက အခု နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလား..."</p> <p>အသက် သုံးနှစ်အရွယ် လီရှို့မင်က ခေါင်းစောင်း၍ မေးလိုက်ခြင်းပင်ါ သူက တက်ကြွပြီး လုံးဝ မရှက်တတ်ပေ။</p> <p>သူ့အစ်ကိုကြီး လီရှို့ကျန်းမှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး လူများ စကားပြောသည်ကို နားထောင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီရှို့ကျန်းက ကျန်းယွီချွန်းကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသည်။</p> <p>လီချင်းချိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး…</p> <p>"ငါက မသေမျိုး ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရား မဟုတ်ပါဘူး... မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေနေတုန်းပါပဲ..."</p> <p>လျူကျင်းကို ဧကရာဇ် ဖြစ်လာစေခြင်းက လီစစ်ဖုန်း၊ ဖေမြောင်၊ လီရှို့ကျန်းနှင့် လီရှို့မင်တို့အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိမည်၊ မရှိမည်ကို လီချင်းချိုး စဉ်းစားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့က ကိုးပြည်ထောင်နယ်မြေရဲ့ ဧကရာဇ်တွေပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ…</p> <p>လောကကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ပြောလိုက်သလဲ!</p> <p>အနာဂတ် ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းတွင် ကိုးပြည်ထောင်နယ်မြေထက် ပိုမို များပြားသော နေရာများ သေချာပေါက် ရှိလာမည် ဖြစ်သည်!</p> <p>လီစစ်ဖုန်းနှင့် ဖေမြောင်တို့အတွက်မူ ၎င်းတို့သည် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြရာ ဧကရာဇ်နှင့် ဧကရီ ဖြစ်လာရန် အဘယ်ကြောင့် အလျင်လိုနေမည်နည်း။ ၎င်းတို့သည် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အရင် အခြေချ နေထိုင်နိုင်ပေသည်။</p> <p>လီချင်းချိုးက ကလေးငယ် နှစ်ဦးကို ကြည့်၍  ….</p> <p> "မင်းတို့ ကြီးလာရင် မသေမျိုးတွေ ဖြစ်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်တွေ ဖြစ်ချင်လား..."</p> <p>လီရှို့မင်က ….</p> <p> "ကျွန်တော်ကတော့ အားလုံးထဲက တစ်ခုခု ဖြစ်ချင်တယ်!"</p> <p>လီရှို့ကျန်းက ….</p> <p> "ဒီကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ နှစ်ခုက ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေလို့လား..."</p> <p>ကျန်းယွီချွန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူသည် အခြေအနေကို အထင်လွဲမိသွားကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒီကလေး နှစ်ယောက်က တစ်နေ့ကျရင် တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မလား….</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီချင်းချိုးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး  လီရှို့ကျန်းနှင့် လီရှို့မင်တို့ကို ပိုက်ထားရင်း ကျန်းယွီချွန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ယွီချွန်း... မင်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ တွေးခေါ်မှုက သေမျိုးလောကမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်... ငါတို့မှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အချိန်ရှိတယ်... အကယ်၍ လျူကျင်းက မကောင်းဘူးဆိုရင် ငါတို့ တခြား ဧကရာဇ် ပြောင်းလို့ ရတယ်... အကယ်၍ သူ့ရဲ့ မင်းဆက်က မကောင်းဘူးဆိုရင် ငါတို့ တခြား မင်းဆက်ကို ပြောင်းလို့ ရတယ်... ကိစ္စတွေက မင်း ထင်သလောက် မရှုပ်ထွေးပါဘူး..."</p> <p>ကျန်းယွီချွန်းမှာ လီချင်းချိုး၏ ကြီးစိုးသော အရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသည်။</p> <p>နှစ်တစ်ထောင် ကြာပါစေ!</p> <p>လောကကြီးအပေါ် သူ့ရဲ့ နားလည်မှုများ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် လောကကြီးနှင့် သူကောင်းမျိုးနွယ်များကို ကြံစည်ရန် အလုပ်များနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လီချင်းချိုးကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ သူက လက်ရှိ အချိန်ကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး လီချင်းချိုးကမူ အနာဂတ်နှင့် ခေတ်အဆက်ဆက်၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို ဂရုစိုက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါဆို လျူကျင်းက လောကကြီးကို အောင်နိုင်မလား ဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."</p> <p>ကောင်းကင်အောက်ရှိ လူအားလုံး၏ အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာရန် တာဝန်မှာ သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ သက်ရောက်စေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ အကယ်၍ သူ အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ပါက  စီနီယာအစ်ကိုကြီး စိတ်ပျက်စေမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး လောကကြီးတွင် ဒုက္ခများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>လီချင်းချိုးက ဤကိစ္စအကြောင်း ဆက်မပြောတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို လီစစ်ဖုန်းဘက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>လီစစ်ဖုန်း ရွှမ်ကျီဂိုဏ်းကို အောင်နိုင်ပြီးသည်နှင့် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လီစစ်ဖုန်းတို့ဇနီးမောင်နှံဘက်က သားနှစ်ဦးကို မသေမျိုးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံရာတွင် အဖော်ပြုပေးရန် သူ အလိုရှိသည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် လီစစ်ဖုန်း ပြန်လာရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ….</p> <p>ကျန်းယွီချွန်းတွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ သူလည်း လီစစ်ဖုန်း ပြန်လာသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> မိဘများ ပြန်လာတော့မည်ကို ကြားသောအခါ လီရှို့မင်က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လီရှို့ကျန်းမှာမူ ခေါင်းငယ်လေးထဲတွင် အတွေးများ နစ်မြုပ်နေလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>...</p> <p>နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လီချင်းချိုးက ကျောက်ကျိန်းအပေါ် ထပ်မံ အာရုံစိုက်လာပြီး ကျောက်ကျိန်း၏ မျက်နှာပြင်ကို နေ့စဉ် စစ်ဆေးနေသည်။</p> <p>【လွယ်ကူစွာကျိုးပဲ့နိုင်သော ကံကြမ္မာ - လူတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာမှာ အခက်အခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် မတိုင်မီက စမ်းသပ်မှုများကို အဆက်မပြတ် ကြုံတွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အကြာတွင် ဤကံကြမ္မာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ထိုသူ၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်ဆင့် တိုးလာမည် ဖြစ်သည်။】</p> <p>ယခုနှစ်တွင် ကျောက်ကျိန်းသည် အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကံကြမ္မာမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ လီချင်းချိုးကတော့  နှစ်ကုန်အထိ စောင့်ရမည်ဟု သံသယရှိနေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ နီးကပ်လာလေလေ သူ ပို၍ စိုးရိမ်လာလေလေပင်။</p> <p>စုရှင်းဘိုးဘေးက ကျောက်ကျိန်း၏ ကံကြမ္မာပါ အတိဒုက္ခ မဟုတ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်.</p> <p>လီချင်းချိုးက ကျောက်ကျိန်းကို ထပ်သွားရှာရန် မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ဆရာ. မကြာခဏ လာနေတယ်နော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိဒုက္ခ မပြီးသေးလို့များလား..."</p> <p>"ဒီနှစ်ကုန်လောက်မှ ပြီးမယ်ထင်တယ်..."</p> <p>"ဆရာ.. စိတ်မပူပါနဲ့... ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ တောင်အောက်ကို ထပ်မဆင်းတော့ပါဘူး..."</p> <p>"ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း တောင်ပေါ်က မဆင်းရင်တောင်မှ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ..."</p> <p>နားထောင်ပြီးနောက် ကျောက်ကျိန်းက တစ်ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ….</p> <p> "ဆရာသခင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိကောင်း သိနိုင်တယ်... မကြာသေးခင်က အဲဒီအကြောင်း ကျွန်တော် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု တချို့ ရထားတယ်..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီချင်းချိုးက သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> "မင်း ဘာသိလိုက်ရတာလဲ..."</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ….</p> <p>"ကျွန်တော် နတ်ဘုရားစွမ်းပကားကို နားလည်သဘောပေါက်ထားတယ်... ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းပကားကို ဖန်တီးဖို့အတွက် အတိဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ လိုအပ်ပုံရတယ်... ပြီးတော့ ဒီအတိဒုက္ခကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်... ဒီခံစားချက်က အရမ်း ပြင်းထန်တယ်..."</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save