Book List

<p><img src="file:///C:/Users/ADMIN/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image002.jpg" style="height:864px; width:611px" /></p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အိမ်သို့အပြန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေနဲ့တွေ့ဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လောနေတာလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဤမျှ ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ ဖြေလာလိမ့်မည်ဟု မင်ယွဲ့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p> မိဘများ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များအောက်တွင် မင်ယွဲ့ တစ်ယောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဖုန်းချလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ တကယ်ပဲ သမီးရဲ့ ရည်းစားလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ဖခင်သည် သားဖြစ်သူ မင်ချန် ဖုန်းထဲတွင် ရှာဖွေပြသနေသော လူ၏အကြောင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစု ၏ ဥက္ကဋ္ဌ လူငယ်ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ရော၊ စည်းစိမ်ပါ ပြည့်စုံလွန်းသည့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကုံထံတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပါ အဖေရဲ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ အံ့ဩလွန်း၍သာ ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ဘဝတွင် အမြင်ဖူးဆုံး အာဏာရှိသူဆို၍ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသာ ရှိဖူးသည်။ </p> <p> </p> <p>မိမိတို့ဒေသမှ ပီကင်းတက္ကသိုလ်သို့ ကျောင်းသားနှစ်ဦး တစ်ပြိုင်တည်း အောင်မြင်သည်မှာ အလွန်ရှားပါးလှရာ၊ ထိုစဉ်က မင်ယွဲ့၏ ထူးချွန်မှုကြောင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုယ်တိုင် သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုဆုပေးရင်း တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သမီးသည် မည်သည့်အခါမျှ လိမ်ညာတတ်သူမဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း၊ မင်ယွဲ့၏ ရည်းစားမှာ ဤမျှ အရှိန်အဝါကြီးမားသူ ဖြစ်နေခြင်းက သူတို့ကို မိန်းမောသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> အွန်လိုင်းတွင် ကိုယ်ရေးရာဇဝင်အကျဉ်း ရှာဖွေ၍ရနိုင်သော လူတစ်ယောက်မှာ မည်သို့မျှ သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်သည်မှာ အထင်အရှားပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက တကယ် ချောတာပဲ တို့ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေမှာ ဒီလောက်ချောတဲ့ သမက်မျိုး တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယောက္ခမက သမက်လောင်းကို ကြည့်လေ ကြည့်လေ ပို၍ အသည်းစွဲလေဆိုသကဲ့သို့ မင်ယွဲ့၏ မိခင်မှာ အွန်လိုင်းမှ ဓာတ်ပုံအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ တကယ်ကို လူရည်မွန်ပဲ ဝတ်စုံကိုလည်း သေသေသပ်သပ် ဝတ်ထားတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ကလည်း မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ အဆင့်အတန်းရှိသူမှန်း ခံစားမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိမိသမီး အိမ်ထောင်ပြုလျှင် ကောင်းမွန်သော လက်တွဲဖော်နှင့် ဆုံဆည်းကာ ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်စေလိုသည်မှာ ဖခင်တိုင်း၏ ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ဒါ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခဲအိုကြီးလား"</p> <p> </p> <p>မင်ချန်က မင်ယွဲ့အနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေက အတည်တကျတောင် မဖြစ်သေးဘူး၊ နင်က အခုကတည်းက ခဲအိုလို့ ခေါ်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ် ခဲအိုပဲလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ချန်သည် သူ့မမအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့မှာ တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ချစ်ရေးဆိုကိစ္စတွင် စိတ်ပါဝင်စားလာပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အပျော်အပါးမဟုတ်ဘဲ တစ်သက်တာအတွက် အလေးအနက် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်သည်လည်း တုန်လှုပ်နေမိသည်။ မင်ယွဲ့တွင် ရည်းစားရှိသည်ကို သိထားသော်လည်း ယနေ့မှ သိလိုက်ရသော သတင်းမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ညမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ မိသားစုဝင်အားလုံး အစားအသောက်များကို မြိန်ယှက်စွာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ညအေးအေးတွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲနှင့် ပိုးကောင်လေးများ၏ မြည်သံကို နားထောင်ရင်း တဲလေးများထဲ၌ အိပ်စက်အနားယူကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် လီယာခြံဝန်းအတွင်းရှိ ဆန်းပြားလှပသော အချိန်များကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ပြန်လမ်းသို့ စတင်ခြေဦးလှည့်ချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှုများက မငြိမ်သက်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အဆင်ပြေရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ တသသဖြစ်နေသော ပုံစံကိုကြည့်ကာ မင်ယွဲ့က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ချန်... နင်လည်း မကြာခင် အလယ်တန်း နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်တော့မယ် အထက်တန်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် မမကို မျက်နှာမပျက်စေရပါဘူး မမတောင် ပီကင်းတက္ကသိုလ်ကဆိုတော့၊ ကျွန်တော်လည်း ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုခုက ဖြစ်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ကျောက်ကလည်း ဆေးပညာကို လေ့လာလိုသောကြောင့် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ခိုင်မာပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမကတော့ A တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ်ကို သွားချင်တာ"</p> <p> </p> <p>ရည်မှန်းချက်ရှိလျှင် ထိုအိပ်မက်ကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားရန် မင်ယွဲ့က အားပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခင်က သူမတွင် အိပ်မက်များကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည့် မိသားစုအခြေအနေ မရှိခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိုစဉ်က သူမသည် စာကိုသာ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ရပြီး တိကျသော အိပ်မက်ဟူ၍ပင် မရှိခဲ့။</p> <p> </p> <p>ဆရာများက ၎င်းတို့အား 'တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲသည် ဘဝ၏ ဒုတိယအခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း၊ ပညာရေးသည် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်းနှင့် မျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း' ထပ်ခါတလဲလဲ သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကြိုးစားစာသင်၍ ဘဝကို ပြောင်းလဲမည်ဟူသော စိတ်ကူးသာ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေများမှာ သူမ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မလာခဲ့သော်လည်း၊ ဆရာများ၏ စကားကို နားထောင်၍ ပညာကို အလေးထားခဲ့ခြင်းအတွက် သူမ အလွန်ဝမ်းသာမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ပညာရေးသည် ကံကြမ္မာကို တိုက်ရိုက်မပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ အမြင်များကို ကျယ်ပြောစေကာ ဗဟုသုတများကို တိုးပွားစေပြီး မြင့်မားသော လူမှုအဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမတွင် အခြေအနေကောင်းများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မောင်လေး၊ ညီမလေးများကို ပီကင်းတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့ ကျောင်းမျိုးမှအပ မရရအောင် တက်ရမည်ဟု ဖိအားမပေးလိုတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>A တက္ကသိုလ်၏ ဆေးပညာဌာနမှာ အလွန်ကျော်ကြားလှရာ မင်ယွဲ့ကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ထောက်ခံပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေယာဉ်ဆင်းသက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အိမ်သို့တိုက်ရိုက်ပြန်ရန် ကားတစ်စီး ငှားလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယမြောက်သမီး ပြန်လာပြီလား မိသားစုလိုက် ခရီးထွက်ရာက ပြန်လာကြတာလား"</p> <p> </p> <p>ရွာသားများက မင်ယွဲ့တို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ယွဲ့ယွဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို နိုင်ငံခြားအထိ ခေါ်သွားတာ ဟိုက ရှုခင်းတွေက တကယ်လှတာဗျ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ပြောပြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လမ်းလျှောက်လာသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့ရာ မင်ယွဲ့က </p> <p> </p> <p>“အဖိုး... လမ်းလျှောက်ထွက်တာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဖိုးအိုမှာ မင်ယွဲ့ထက် ဝါစဉ်ကြီးသူဖြစ်၍ 'ဘိုးဘွား' ဟု ခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် သနားစရာကောင်းသူ ဖြစ်ပြီး ခြေထောက်</p> <p>တစ်ဖက်မှာလည်း အနည်းငယ် မသန်စွမ်းပေ။ </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အိမ်ထောင်ကျဖူးသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ရာ ယခုတိုင် တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့ကို မိမိမြေးအရင်းကဲ့သို့ ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာ ချီးမွမ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖိုး... ဒါလေး အိမ်ယူသွားပြီး စားလိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကားနောက်ဖုံးမှ ဒေသထွက် လက်ဆောင်မုန့်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ ပီကင်းတက္ကသိုလ်သို့ ကျောင်းတက်ခါနီးတွင်လည်း ဤအဖိုးအိုက လာရောက်လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူးကွယ်၊ သမီးတို့ပဲ အိမ်ယူသွားစားကြပါ မိသားစုက လူများတာပဲဟာ"</p> <p> </p> <p>အဖိုးအိုက ငြင်းဆန်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော်လည်း မင်ယွဲ့က သူ့ရှေ့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဒါက ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ စေတနာမို့ လက်ခံပေးပါဗျာ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့ဖခင်ကလည်း ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်စများဖြင့် စိုစွတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာပဲ ထမင်းလာစားပါ လူစုံတုန်းလေး စည်စည်ကားကား ရှိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိခင်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အဘိုးအိုမှာ သားသမီးမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း နေရသဖြင့် အထီးကျန်နေမည်ကို သူမ သိသောကြောင့်ပင်။ အဖိုးအိုက အားနာ၍ ငြင်းရန်ပြင်သော်လည်း မင်ယွဲ့ဖခင်က သူ့လက်ကိုဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ရောက်သော် အဒေါ်ဖြစ်သူက ခြံထဲတွင် အဝတ်လှန်းနေရင်း လှမ်းမြင်ကာ </p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကို... ယွဲ့ယွဲ့တို့ ပြန်လာပြီဟေ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ မိသားစုဝင်အားလုံး အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးတို့ ပြန်လာမယ့်အကြောင်း သိလို့ အိမ်မှာ ထမင်းဟင်းတွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ လမ်းခရီးမှာ ဆာလာကြပြီမလား"</p> <p> </p> <p> ဟု အဘွားဖြစ်သူက ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်အားလုံး စုံစုံလင်လင်နှင့် ထမင်းဝိုင်းကြီးမှာ အလွန်စည်ကားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... ပျော်ခဲ့ကြလား ယွဲ့ယွဲ့က နင်တို့ကို ခြံကြီးတစ်ခြံကို ခေါ်သွားတယ်ဆို" </p> <p> </p> <p>ဟု အဒေါ်က စပ်စုမေးမြန်းသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖြစ်သူကလည်း </p> <p> </p> <p>“ခြံထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ငါးတွေ၊ ဝက်တွေလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ရိုးသားစွာ မေးရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတွေလည်း ရှိတာပေါ့ ဦးလေးရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခြံက အရမ်းကျယ်ပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ကျွန်မတို့ ရေပူစမ်းလည်း ချိုးခဲ့တယ်၊ ကြယ်တွေကို မြင်ရတဲ့ အခန်းထဲမှာလည်း အိပ်ခဲ့တယ်၊ စခန်းချပြီး ပျော်ပွဲစားထွက်ရုံတင်မကဘူး၊ မြင်းတောင် စီးခဲ့သေးတယ် သိလား"</p> <p> </p> <p>မင်မင်က သူမ၏ ခရီးသွားအတွေ့အကြုံများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖောက်သည်ချနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save