Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထန်ထန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာ မြင်းစီးခဲ့ကြတာလား"</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖြစ်သူက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ဦးလေးရဲ့၊ အဲဒီခြံထဲမှာ မြက်ခင်းပြင်တွေရော၊ ပန်းဥယျာဉ်တွေရော ရှိတာ တကယ်ကို စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ နေရာလေးပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ သမီးရော မြင်းစီးတတ်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဦးလေး၏ အမေးကြောင့် မင်မင် တစ်ချက်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေနဲ့ အမေ... ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ခဲ့တယ်၊ လာကြည့်ကြဦး"</p> <p> </p> <p>မင်မင်က သူမ၏ ကင်မရာကို ထုတ်၍ ပြသလိုက်သည်။ ရိုက်ကူးထားသော ပုံရိပ်လွှာများထဲတွင် မြင်းပေါ်၌ ဟန်ပါပါ ထိုင်နေသော မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ အထူးပင် ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ မြင်းစီးနေတာ တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့က တအံ့တဩ ချီးမွမ်းကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ၊ အမိုက်ဆုံး ပုံတွေက နောက်မှာ"</p> <p> </p> <p>မင်မင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာဖြင့် ပုံများကို တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ လှန်ပြသည်။ </p> <p> </p> <p>လေးပစ်နေသည့် ဟန်ပန်မှာလည်း ရဲရင့်ပြတ်သားလွန်းလှရာ ကြည့်ရှုသူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အနားတွင် ပြုံးပြုံးလေး နားထောင်နေသော ဘိုးဘွားအိုထံသို့ ကင်မရာလေး ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ဒါ ကျွန်မရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေလေ၊ လှတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>"လှတာပေါ့... တကယ်ကို လှပါတယ် ငါ့မြေး ယွဲ့ယွဲ့ကလည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ရင် သိပ်ပေါ်တာပဲအားလုံးက လိမ်မာတဲ့ ကလေးတွေချည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော အဘိုးအိုအတွက် ယခုကဲ့သို့ မိသားစုဝင်များ၏ ဆူညံသံမှာ နားငြီးစရာ မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးသော မေတ္တာရိပ်မြုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးရိပ်တို့မှာ အစားအသောက်များကို မြိန်ယှက်စွာ သုံးဆောင်နေစဉ်အထိ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားသောက်ပြီးစ အချိန်တွင်ပင် ဦးလေးဖြစ်သူထံမှ အရေးပေါ် ဖုန်းဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ရှောင်ရှင်း ကလေးမွေးတော့မယ် ဘာလို့ ရက်စောသွားလဲ မသိဘူး၊ အခု ဆေးရုံ ရောက်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ၊ ငါတို့ အခုပဲ လိုက်လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကလေးမွေးဖွားခြင်းဟူသည်မှာ မိခင်တစ်ဦးအတွက် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဦးလေးဖြစ်သူမှာ အလွန်စိုးရိမ်သွားသည်။ သို့သော် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ဦးလေးငယ်က ငြင်းဆန်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"မလာပါနဲ့ဦး အစ်ကိုကြီးရာ၊ မင်ကျောက်တို့လည်း ခရီးက ပြန်ရောက်ကာစဆိုတော့ နားပါစေဦး ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်သေးလို့ မင်ကျောက်ကိုပဲ ခဏလောက် ကြည့်ပေးထားပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေသော မိသားစုဝင်များကို သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရီး ကလေးမွေးခန်းထဲ ရောက်နေပြီတဲ့"</p> <p> </p> <p>"နှစ်ပတ်လောက် လိုသေးတယ် ပြောတာ မဟုတ်လား" </p> <p> </p> <p>ဟု အဘွားဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့် ဖြစ်နေကြစဉ် မင်ယွဲ့ကပင် ဦးဆောင်၍ အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... သမီး မင်ကျောက်ကို ခေါ်ပြီး ဆေးရုံကို လိုက်သွားလိုက်မယ် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အိမ်မှာပဲ သတင်းစောင့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း </p> <p> </p> <p>“ငါလည်း လိုက်မယ် မရီး မွေးခန်းထဲက ထွက်လာရင် ကူညီပေးဖို့ လူလိုလိမ့်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ မင်ယွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကားပေါ်တွင် မင်ကျောက်သည် နောက်ခန်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆေးပညာကို ဝါသနာပါပြီး ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ချင်သော သူ့အတွက် ဤခရီးမှာ ရိုးရှင်းသော ဆေးရုံသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားက နယ်စည်းမခြား တိုက်ပွဲတစ်ခုကို သွားရောက်ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>မိခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို မွေးဖွားစဉ်ကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် အသက်ဘေးနှင့် ရင်းခဲ့ရမည်ကို တွေးမိကာ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ကျောက်... အရမ်း မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အခုခေတ် ဆေးပညာက တိုးတက်နေပြီဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေမှာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မောင်</p> <p>ဖြစ်သူကို အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ မွေးခန်းရှေ့ရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ဦးလေးငယ်မှာ တွေဝေငေးမောစွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ ရောက်လာမှပင် သတိဝင်လာဟန်ရှိသည်။ </p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းတွင် စိုးရိမ်စိတ်များက အချိန်နှင့်အမျှ တိုးပွားနေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မွေးခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာဝန်... ကျွန်တော့်ဇနီး အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဦးလေးငယ်က အပြေးအလွှား မေးလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"မိခင်ရော ကလေးရော ဘေးကင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆရာဝန်က နှာခေါင်းစည်းကို ချွတ်ရင်း ပြောလိုက်မှသာ လူတိုင်း ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ကျောက်သည် သူ၏ ညီမလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ ညီမလေး ရပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p> ဟု သူက မယုံနိုင်စွာ ရေရွတ်ရင်း </p> <p> </p> <p>“နောင်ကျရင် ညီမလေးကို ကျွန်တော် အလိုအလိုက်ဆုံး အစ်ကိုကြီး ဖြစ်စေရမယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု အနာဂတ်အတွက် ရည်မှန်းချက်များ ယခုကတည်းက စတင် ချမှတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်ကာ အဒေါ်ဖြစ်သူထံ သွားရောက် ကြည့်ရှုသည်။ အဒေါ်မှာ ယနေ့တွင် ပို၍ လန်းဆန်းနေပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ လာပြီလား... သမီးကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"အားမနာပါနဲ့ အဒေါ်ရာ... ကျွန်မတို့က မိသားစုတွေပဲဟာ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကလေးငယ်အနားသို့ တိုးကပ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးမလေးမှာ အသားအရေ စိုပြည်ကာ ဖောင်းဖောင်းအိအိလေးနှင့် ချစ်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကလေးအတွက် နာမည် ပေးပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p>"နာမည်ရင်းတော့ မရသေးဘူးသမီး၊ အိမ်ခေါ်</p> <p>နာမည်ကိုတော့ 'ထန်ထန်' လို့ ပေးထားတယ်</p> <p>သကြားလုံးလေးလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ နူးညံ့လှသော ပါးပြင်လေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချစ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ နာမည်လေး သမီးလေးရဲ့ ဘဝကလည်း သကြားလုံးလေးလိုပဲ အမြဲတမ်း ချိုမြိန်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာရိပ်များ လွှမ်းခြုံနေသော အဒေါ်ဖြစ်သူကလည်း မင်ယွဲ့၏ ဆုတောင်းကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save