Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေသော့ခလောက်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆေးရုံက ဆင်းတော့မယ် ဒီမှာနေရတာ ကြာလေ ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ ကုန်လေပဲ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးငယ်၏ ယောက္ခမဖြစ်သူက စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သားဖွားမိခင်လောင်းလေးမှာမူ မျက်တောင်များ တုန်ယင်နေပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာမူ တစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အမျိုးသမီး၏ မိခင်နှင့် မောင်ဖြစ်သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကလေးမွေးပြီးခါစကို အိမ်ဘယ်လိုပြန်မလဲဆေးရုံမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်နေရဦးမယ်လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိခင်ဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုကာ သမီးဖြစ်သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုနေသေးလဲသမီး... နေလို့ မကောင်းတာမျိုး ရှိလား"</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းပါ အမေ..." </p> <p> </p> <p>ဟု သူမက အားမရှိသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ </p> <p> </p> <p>သမီးလေးမွေးသည်ဟု ကြားကတည်းက သူမကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ပျက်မိသလို၊ ယောက္ခမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မျက်နှာမပြရဲအောင် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယောက္ခမဖြစ်သူကမူ </p> <p> </p> <p>“နေချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးမှာလား အရင်ကဆို ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ခုတင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်ကြတာပဲ အခုတော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေလိုက်တာ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ ဆေးရုံဆင်းရန် အတင်းအကျပ် လုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်မိသားစုမှာ ထိုသူတို့၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ အခြေအနေမှာ တင်းမာနေစဉ် အမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီမှာ ဆက်နေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေက များလာပြီဆိုတော့ အခန်းပြောင်းကြမယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သားဦးလေးရမည်ဟု ယူဆကာ အခန်းကောင်း ငှားပေးခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သမီးလေး ဖြစ်နေသဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်များကို ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်မိသဖြင့် အဒေါ်ဖြစ်သူအတွက် သီးသန့်အခန်း တစ်ခုကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဒေါ်... သမီး အခန်းအသစ် စီစဉ်ပေးထားတယ် ဟိုဘက်မှာ ပိုအေးဆေးတယ်"</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် အဒေါ်ဖြစ်သူ ဆေးရုံမှ ဆင်းခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဦးလေးငယ်မှာ ဟိုတယ်အလုပ်များနှင့် မအားလပ်သဖြင့် သူမကို မင်ယွဲ့တို့အိမ်သို့သာ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း သူမအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းကို ကြိုတင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မရီး... အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားပါ လိုတာရှိရင် ကျွန်မတို့ကို ပြောနော်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့မိခင်က နွေးထွေးစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်းနွမ်းသော အယူအဆများနှင့် ကွဲပြားစွာပင်၊ မင်မိသားစု၏ အိမ်လေးထဲတွင် ဆူညံအေးစက်သော စကားသံများ မရှိဘဲ မေတ္တာရိပ်များသာ လွှမ်းခြုံနေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် ညီမလေးအတွက် အာဟာရဖြစ်စေမည့် ဟင်းလျာများကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ် ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ယွဲ့ယွဲ့ လက်ရာဆိုတော့ ကျွန်တော် ထမင်း နှစ်ပန်းကန် စားရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု ဦးလေးငယ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ မိဘများ ရောက်ရှိလာသောအခါ မိမိတို့ သမီးဖြစ်သူကို မင်မိသားစုက ကိုယ့်သမီးအရင်းကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် ပြုစုထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အလွန် စိတ်အေးသွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ရှောင်ရှင်းကို ဒီလို ဂရုစိုက်ပေးကြတာ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာဗျာ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ညီမလေး ထန်ထန်အတွက် ရွှေသော့ခလောက်လေး တစ်ခုကို လက်ဆောင်</p> <p>ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဒေါ်... ဒါက ထန်ထန်လေးအတွက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှေသော့ခလောက်လေး၏ ရှေ့တွင် 'မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံခြင်း' ဟူသော စာလုံးနှင့် နောက်ကျောဘက်တွင် 'ထန်ထန်' ဟူသော အမည်ကို ထွင်းထုထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့၏ စေတနာနှင့် ညီမလေးအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာတရားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွဲ့ယွဲ့ရယ် ထန်ထန်လေးကတော့ မမတွေရဲ့ အချစ်ကို အပြည့်အဝ ရနေတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု အဒေါ်ဖြစ်သူက ပီတိဖြစ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ကျောက်ကလည်း </p> <p> </p> <p>“ညီမလေးအတွက် ငွေလက်ကောက်လေးတွေလည်း ဝယ်ပေးဦးမှာ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ သူ၏ ညီမလေးအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကို ဖော်ပြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ကျောက်သည် မကြာမီ တက္ကသိုလ်တက်ရန် ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ညီမလေးကို ကာကွယ်ပေးမည့် အစ်ကိုကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ရန် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံခန်းထဲမှ အေးစက်သော လေထုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင်၊ မင်မိသားစု၏ အိမ်လေးအတွင်း၌ ထန်ထန်လေး၏ ငိုသံစပြုသံနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစရာ ကောင်းသော အနာဂတ်</p> <p>သစ်တစ်ခု စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save