Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒဏ္ဍာရီလာ ပညာထူးချွန်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အနီရောင်လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ထုတ်လိုက်ရာ အတွင်း၌ တောက်ပနေသော ရွှေတုံးလေးများကို တွေ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီအနေဖြင့် ဤထက်ပို၍ တန်ဖိုးကြီးသည့်အရာများကို ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုတွင် အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားမည်စိုး၍ အထိုက်အလျောက်သာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရွှေအစစ်တွေလား"</p> <p> </p> <p>အဒေါ်ဖြစ်သူက ရွှေတုံးလေးကို ဘူးထဲမှထုတ်၍ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။ ရွှေစျေးနှုန်းများ ထိုးတက်နေသည့် ယခုခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့ ရွှေသားအပိန်းတုံးလေးများမှာ သောင်းဂဏန်းချီ တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် အဒေါ်... ထန်ထန်လေးအတွက် လက်ခံထားလိုက်ပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုကာ ဘူးလေးကို ခုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မင်ချန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် မိုဟန်ကျီက မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို စာကူညီပြသပေးနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးရိပ်တို့ ချက်ချင်း ယှက်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီအနားတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... အကိုဟန်ကျီက တကယ့်ကို ပညာရှင်ကြီးပဲပုစ္ဆာတွေကို တွက်ချက်တာ မြန်လိုက်တာမှ လျှပ်စီးလက်သလိုပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ချန်က အားကျမဆုံး ပြောပြရှာသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။ မူလတန်းမှ တက္ကသိုလ်အထိ ပညာရေးလောကတွင် 'ဒဏ္ဍာရီလာ ထူးချွန်သူ' ဟု တင်စားခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ရည်းစားဖြစ်သူ၏ မောင်လေးများရှေ့၌ ထိုကဲ့သို့ ချီးမွမ်းခံရခြင်းက သူ့အတွက်တော့ ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံသစ်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်လား... ငါ့ရဲ့ ဟန်ကျီက အဲဒီလောက်</p> <p>တောင် တော်တာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မျက်ခုံးလေးပင့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒုတိယအတော်ဆုံးပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ပထမက ဘယ်သူလဲဟင်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ချန်တို့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးကြရာ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို မြတ်နိုးကြည့်ကြည့်ရင်း </p> <p> </p> <p>"အဝေးကြီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့မမ မင်ယွဲ့ပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ဖြေလိုက်ရာ မောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ သူတို့ရှေ့၌ မေတ္တာနယ်ချဲ့နေသော စုံတွဲကို ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင်လေး ဖြစ်ကျန်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို သူတည်းခိုရမည့် အခန်းသို့ လိုက်လံပြသသည်။ အခန်းထဲတွင် ပန်းနုရောင် အခင်းအကျင်းများနှင့် ပြင်သစ်စတိုင် ဇာလိုက်ကာများက နေရာယူထားရာ ခန့်ညားထည်ဝါသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် မိုဟန်ကျီနှင့် လားလားမျှ မအပ်စပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ယူလာတဲ့ အဝတ်အစားတွေက အကုန်လုံး အနောက်တိုင်းဝတ်စုံတွေချည်းပဲလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က သူ၏ အဝတ်သေတ္တာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း စနစ်တကျ ရှိနေလိုသူဖြစ်သဖြင့် ခရီးဆောင်အိတ်ထဲတွင် တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံများသာ အပြည့်အနှက် ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ဒီရွာမှာ ဝတ်ဖို့ဆိုရင် အရမ်း အိုက်</p> <p>လိမ့်မယ် လာ... ငါ နင့်ကို အပြင်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားလေးတွေ ဝယ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အိမ်တွင် အနားပေးထားသော G-Class ကားကြီး၏ သော့ကို လှုပ်ယမ်းပြရင်း</p> <p> </p> <p> "ဒီနေ့တော့ ငါက အိမ်ရှင်ဆိုတော့ ငါပဲ ကားမောင်းမယ် နင်ကတော့ ဧည့်သည်ကောင်းတစ်ယောက်လို ငြိမ်ငြိမ်လေး လိုက်ခဲ့ရုံပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကားလေးသည် ကျေးရွာလမ်းမပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း မောင်းထွက်လာစဉ် ရွာသားများက စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့ရဲ့ ရည်းစားက တကယ့်ကို လူချောလေးပဲ မကြာခင် မင်္ဂလာသတင်း ကြားရတော့မှာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ရွာသားတစ်ဦးက မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ကို လှမ်း၍ ကျီစယ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ကမူ ပြုံးရင်း </p> <p> </p> <p>“သမီးလေးကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ အနားမှာ ထားချင်သေးတာပေါ့ဗျာ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းကာ လီအောက်ကျေးရွာ၏ သာယာသော ရှုခင်းများကို လိုက်လံပြသရင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်လေးများကို စတင်ဖြတ်သန်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီမှာလည်း မြို့ပြ၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများမှ ကင်းဝေးကာ မိမိချစ်ရသူ၏ ဇာတိမြေတွင် အေးချမ်းစွာ အနားယူခွင့်ရခြင်းကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save