မင်မိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အိမ်နီးနားချင်းများ စုရုံးကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ်၊ ရွာသားတစ်ဦး၏ မောက်မာစော်ကားသော စကားသံက လေထုကို ပျက်စီးသွားစေသည်။
ထိုသူမှာ ရွာထဲတွင် အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ လောင်းကစားနှင့် ခိုးဝှက်မှုများကြောင့် နာမည်
ပျက်ရှိသူ ပင် ဖြစ်သည်။
"မင်ယွဲ့တို့က ဘယ်သွားကြတာလဲ ဘာလို့ သမီးဖြစ်သူက ကားမောင်းနေရတာလဲ မင်း သမီးရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သေချာထိန်းထားဦးနော်မိန်းကလေးဆိုတာ အပြင်လူဖြစ်သွားမှာ၊ သူ့ပိုက်ဆံတွေ တခြားသူလက်ထဲ ပါမသွားစေနဲ့ဦးပြီးတော့ မင်းသား မင်ချန်ကိုလည်း သေချာကြည့်ထား၊ တို့အရွယ်ရောက်ရင် သားကိုပဲ အားကိုးရမှာ"
သူ၏ စကားများက ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလာရာ မင်ယွဲ့ဖခင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
"သူ့ပိုက်ဆံတွေကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ စီမံမှာပေါ့ဗျာ ကျွန်တော်ကတော့ သမီးလေး အောင်မြင်နေတာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်နေတာ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ခြေထောက်ကို ဆွဲမထားမိရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ"
ဟု မင်ယွဲ့ဖခင်က ခပ်ပြတ်ပြတ် တုံ့ပြန်လိုက်
သည်။
"မင်းက သူ့အဖေပဲလေ မိဘကျေးဇူးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးမားဆုံးပဲ မဟုတ်လား"
ဟု ထိုသူက ဆက်၍ ပြောသော်လည်း မင်ယွဲ့ဖခင်က လက်မခံပေ။
"ကျွန်တော် ကလေးယူခဲ့တာက ကျွန်တော့်ဆန္ဒအရ ယူခဲ့တာပါ သူ့ဆီက ကျေးဇူးဆပ်တာကို ခံချင်လို့ မဟုတ်ဘူး အဲဒီလို စိတ်ကူးမျိုး ရှိနေရင်တော့ ကလေးမယူတာပဲ ကောင်းမယ် ကလေးအတွက် ကုန်ကျမယ့် ပိုက်ဆံကို ဘဏ်မှာ အသေခံအပ်ထားပြီး အိုနာစာအတွက် သုံးလိုက်တာကမှ ပိုသေချာဦးမယ်"
မင်ယွဲ့ဖခင်၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများကြောင့် ထိုသူမှာ မျက်နှာပျက်သွားရသည်။
ထို့ပြင် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများအတွက် အငြိမ်းစားယူချိန်တွင် လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးရရှိမည့် အာမခံများကိုလည်း စီစဉ်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။
ကျေးရွာ၏ ကွေ့ကောက်သော လမ်းကလေးသည် ပင်မလမ်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လမ်းမှာ ပို၍ ချောမွေ့သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောင်တန်းကြီးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေကြသည်။
"မင်း အရင်က ကျေးလက်ဒေသတွေကို ရောက်ဖူးလား"
ဟု မင်ယွဲ့က ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီကို စပ်စုမေးမြန်းလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံမှာ ဤကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာမျိုးနှင့် စိမ်းသက်နေမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရောက်ဖူးပါတယ်... ကုမ္ပဏီရဲ့ သုတေသနအခြေစိုက်စခန်းတွေ လိုက်ကြည့်တုန်းကပေါ့တချို့နေရာတွေဆို ဒီထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းသေးတယ်"
ဟု မိုဟန်ကျီက ညင်သာစွာ ဆိုသည်။
"ဘယ်လိုခံစားရလဲ"
"လီအောက်ရွာကတော့ တကယ်လှပါတယ်တောင်တန်းတွေက စိမ်းစိုပြီး ငှက်သံလေးတွေနဲ့ ပန်းရနံ့တွေက တကယ့်ကို စာအုပ်ထဲကအတိုင်းပဲ"
"နင့်ရဲ့ စကားတွေက စာအုပ်ကြီးအတိုင်းပဲနော်"
ဟု မင်ယွဲ့က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကားလေးသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြို့ပြအဆောက်အဦများ ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ စီးပွားရေး အတွေ့အကြုံများနှင့် ကုမ္ပဏီစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို မင်ယွဲ့အား ပြောပြနေသည်။
မင်ယွဲ့မှာ ဘဏ္ဍာရေးအထူးပြု ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်တွေ့ကျသော ရှင်းလင်းချက်များကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိသည်။
"ကဲ... ကားပေါ်က ဆင်းတော့ 'ဆရာမို' “
ဟု မင်ယွဲ့က နောက်ပြောင်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
မိမိက ဆရာလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၍ မင်ယွဲ့ စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ ဆရာလုပ်မိသလို ဖြစ်သွားလို့လား"
ဟု သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။
မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်
“မဟုတ်ပါဘူး ငါက ငါ့ရည်းစားက ငါ့ကို အလိုလိုက်တာမျိုးထက်၊ ငါ့ကို ဘဝမှာ တိုးတက်အောင် ကူညီပေးပြီး အတူတူ အောင်မြင်မှုတွေ ဆုပ်ကိုင်နိုင်တာကို ပိုသဘောကျတာ နင့်ဆီက သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ"
ဟု ဆိုလိုက်မှသာ မိုဟန်ကျီမှာ သက်ပြင်းချကာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။
မင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။ သူမသည် မိုဟန်ကျီကဲ့သို့ ထက်မြက်သော လက်တွဲဖော်နှင့်အတူ ဘဝကို အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ပြ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အတူတူ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်အတွက် ပိုမိုခိုင်မာသော ယုံကြည်
ချက်များကို တည်ဆောက်နေကြတော့သည်။
***