Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းကို ဂရုစိုက်လို့ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက အရမ်းတော်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို ချစ်မြတ်နိုးတာမို့လို့ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တိုင်းကို အလေးထား ဂရုစိုက်ချင်</p> <p>ရုံတင်ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ရိုးသားပြတ်သားသော စကားသံကြောင့် မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးမှုတို့ လွှမ်းခြုံသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူ့ကို ခရိုင်မြို့လေးအတွင်းရှိ </p> <p>အကောင်းဆုံး ကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ ခေါ်</p> <p>ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ၏ နေ့စဉ်သုံးစွဲမှုနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ သေးငယ်လှသော်လည်း၊ သူသည် စိတ်ပျက်ဟန်မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို အဝတ်အစားများနှင့် လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပေးရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းရှိ အရုပ်မော်ဒယ်၌ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံကို မိုဟန်ကျီက စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝင်ကြည့်ကြမလား"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ကြည့်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက တိုးတိုးလေး ဖြေကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းဝန်ထမ်းက</p> <p> </p> <p> "ဒါက စုံတွဲဝတ်စုံလေးတွေပါ၊ ဝတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုရာ၊ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့၏ ကိုယ်တိုင်းကို အတိအကျ သိထားသဖြင့် စုံတွဲဝတ်စုံ သုံးစုံကို ချက်ချင်းပင် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က ပိုက်ဆံပေးရန် ပြင်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက ဒုတိယအကြိမ်မှစ၍ သူမကို ပေးခွင့်မပြုတော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင်သာ ပေးချေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မင်ယွဲ့ တည်ထောင်ထားသော 'အန်းရှင်း' မူကြိုကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ကျောင်းအပ်နှံနေသော မိဘများနှင့် ကလေးငယ်များဖြင့် စည်ကားနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကလေးငယ်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြီးပြင်းစေရုံသာမက၊ အရည်အသွေးမြင့် ပညာရေးကိုပါ ပေးစွမ်းရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ကို တော်တာပဲ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကလည်း အရမ်းစနစ်ကျတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လုပ်ငန်းကို အံ့ဩချီးမွမ်းမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် သူတို့သည် အော်တစ်ဇင် ဝေဒနာခံစားနေရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် သူမ၏ မိခင်တို့ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုမိခင်၏ ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးကာ၊ ကျောင်း၏ လက်ခံနိုင်သော ပမာဏအတွင်း၌ ကလေးငယ်အတွက် နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကူညီပေးနိုင်ခြင်းက မင်ယွဲ့ကို ပို၍ ပျော်</p> <p>ရွှင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညနေပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး ဟော့ပေါ့ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ မြို့ပြကဲ့သို့ လူမစည်သော်လည်း လေထုမှာ အေးချမ်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဖုန်းမှတစ်ဆင့် လျှော့စျေးကူပွန်များ ဝယ်ယူကာ ပိုက်ဆံချွေတာတတ်ပုံကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီက ပြုံးမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ချမ်းသာလာသော်လည်း သူမ၏ ရိုးရှင်းသော လူနေမှုပုံစံကို မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အဝတ်များကို ကူညီလျှော်ဖွတ်ပေးကာ သေသပ်စွာ ခေါက်ပေးလေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် စီးပွားရေးလောကတွင် ထက်မြက်သော သူဌေးကြီးဖြစ်သော်လည်း၊ မင်ယွဲ့၏ ရှေ့တွင်မူ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ရေချိုးပြီး ထွက်လာသောအခါ ပန်းနုရောင် ပိုးသားညဝတ်အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မိုဟန်ကျီက တံခါးခေါက်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ပြာလွင်သော စုံတွဲညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး မင်ယွဲ့၏ ဆံပင်များကို ကူညီအခြောက်ခံပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အခြောက်ခံပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ နီးကပ်လာသော ကိုယ်ငွေ့နှင့် အေးမြသော ရနံ့တို့က မင်ယွဲ့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဆံနွယ်များကြားတွင် ညင်သာစွာ ကစားနေစဉ်၊ မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို လုံခြုံနွေးထွေးသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save