Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ပွဲ၏ အနိမ့်အမြင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ ကို အသုံးပြုခြင်းက အသုံးပြုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ပြင်းထန်သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေချေသည်။ ကျိကျိကွမ်းသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မုန့်ဝမ်ကို အမြန်ဆုံး အပြတ်ရှင်းပစ်ရန်သာ အာရုံရောက်နေ၏။</p> <p>ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာသည်လည်း ပို၍ လေးနက်သွားလေသည်။ ကျိကျိကွမ်း တစ်ကယ် အတည်တိုက်တော့မည်ကို သူမ သိလိုက်ရခြင်းပင်။</p> <p>“ကျွန်မလည်း နည်းနည်းတော့ အတည်တိုက်ရတော့မှာပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ဓားရှည်သည် တုန်ခါသွားပြီး ပို၍ တောက်ပသော သွေးနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“သွေးမိစ္ဆာ ဆင်းသက်ခြင်း”</p> <p>ကျိကျိကွမ်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့သည် တောက်ပသော သွေးနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော သွေးရောင် မိစ္ဆာရိပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ခုန်အုပ်သွား၏။ မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်သည် ဝေဝါးသွားပြီး သွေးရောင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိစ္ဆာရိပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ မိစ္ဆာရိပ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကျရောက်သွားရာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။</p> <p>စောင့်ကြည့်နေသော တပည့်များသည် တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်ကြောင့် ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကို လွဲချော်ရန်လည်း ဝန်လေးနေကြပြန်သည်။</p> <p>(မုန့်ဝမ်က သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တကယ်ပဲ ရှောင်နိုင်တာပါလား။ သူမက အစွမ်းထက်လွန်းနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။ သို့သော် သူမ အကြာကြီး ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား။ ‘သွေးမိစ္ဆာ ဆင်းသက်ခြင်း’ မှာ ဟာသ မဟုတ်ပေ။ ကျိကျိကွမ်းက ထိုအကွက်ကို သုံးပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်ကိုတောင် နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးပေသည်။</p> <p>တပည့်များ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံ၌ ဆန်းပြားသော လေသင်္ဘော တစ်စင်း ဝဲပျံနေ၏။ ထိုလှေပေါ်တွင် လူသုံးဦး ထိုင်နေကြပြီး ဝိုင်သောက်ရင်း တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“ဒီ မုန့်ဝမ် က အစွမ်းအစ ရှိသားပဲ။ ကျိကျိကွမ်းကို သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ သုံးတဲ့အထိ ဖိအားပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့” ဟု တစ်ဦးက ဆိုသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူမက ကျိကျိကွမ်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး” အခြားတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှေးစပြုလာ၏။ “သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ ထွက်လာပြီဆိုမှတော့ ရလဒ်က ထွက်သွားပါပြီ။ သူမက အဲဒီ မိစ္ဆာရိပ်ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်‌ေလာက်ဘူး”</p> <p>“ကျွန်မကတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး”</p> <p>ထိုသုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်သူ ယွဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီ မုန့်ဝမ် က ကျွန်တော်တို့ကို အံ့ဩစရာတွေ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p>“အို... နင်က သူမဘက်က လောင်းချင်တာလား” ဒုတိယမြောက်လူက သူမကို မျက်ခုံးပင့်ကြည့်၏။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ သူမ နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ လောင်းကြေးအနေနဲ့ တောင်တစ်လုံး ထားမလား။ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြမလား”</p> <p>“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ငါ နင်နဲ့ ကစားမယ်” ဒုတိယလူက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သည့်လူကို ကြည့်လိုက်၏။ “ယွီချီ... မင်းကော လောင်းမလား”</p> <p>ယွီချီက ပြုံးပြီး ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကစားကြပါ၊ ငါကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်တော့မယ်”</p> <p>မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ မုန့်ဝမ်နှင့် ကျိကျိကွမ်းတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာ၏။ ကျိကျိကွမ်းသည် မိစ္ဆာရိပ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူမက အကြိမ်တိုင်း သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျိကျိကွမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာရ၏။ သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့မှ ဖန်တီးထားသော မိစ္ဆာရိပ်သည် သူ၏ အနှစ်သာရ သွေးများကို အမြောက်အမြား သုံးစွဲရရုံသာမက သူ၏ ဝိညာဉ်ခွဲ ကိုပါ တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤသို့သာ အချိန်ဆွဲနေပါက သူ့အတွက် အခြေအနေ မဟန်တော့ချေ။</p> <p>ကျိကျိကွမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခဲသွားပြီး သူသည် သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့အတွင်းသို့ သူ၏ အနှစ်သာရ သွေးများကို အတင်းအဓမ္မ ထပ်မံလောင်းထည့်လိုက်ရာ ဒုတိယမြောက် သွေးမိစ္ဆာရိပ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ဒုတိယ မိစ္ဆာရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ခုန်အုပ်ပြီး သူမကို လက်ဝါးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မုန့်ဝမ်သည် မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ထဲတွင် အနင်းချေခံရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ စောင့်ကြည့်နေသူ သုံးဦးသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို လွတ်မသွားပေ။ မုန့်ဝမ် ရှုံးလိမ့်မည်ဟု လောင်းထားသူက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “အနိုင်အရှုံးကတော့ ထွက်သွားပြီ ထင်တယ်။ ယွဲ့ချန်... တောင်တစ်လုံး ဆုံးရှုံးသွားတာကို စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့ဦး”</p> <p>ယွဲ့ချန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ “ဘာလို့ လောနေတာလဲ။ မုန့်ဝမ် က မသေသေးပါဘူး။ သူမ နောက်ဆုံးအလောင်းကို မြင်မှ ပြောလည်း ရပါတယ်”</p> <p>ယွီချီကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ဝိုင်ကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသည်။ သူက လောင်းကြေးထဲတွင် မပါဝင်သဖြင့် မည်သူနိုင်နိုင်၊ ရှုံးရှုံး သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။</p> <p>တိုက်ပွဲအတွင်းတွင် ကျိကျိကွမ်းသည် မုန့်ဝမ် မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သို့သော် အတော်ကြာသွားသော်လည်း မုန့်ဝမ်သည် မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ထဲတွင် အရှင်လတ်လတ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုမိစ္ဆာရိပ်သည် သူမကို ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။</p> <p>ကျိကျိကွမ်မှာ တဒိတ်ဒိတ် ရင်ခုန်လာရသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို မုန့်ဝမ်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။ သူသည် အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်များကို ထုတ်သုံးနေသော်လည်း မုန့်ဝမ်က လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>(ဒီလိုဆို ဘယ်လို ဆက်တိုက်ရတော့မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ကွက်တွေက  ဘာလို့ ဒဏ်ရာ မရစေတာလဲ)</p> <p>ကျိကျိကွမ်းမှာ ခေါင်းကိုက်လာပြီး မိစ္ဆာရိပ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသင့်၊ မရုပ်သိမ်းသင့် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လွတ်မြောက်လာပြီး သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျိကျိကွမ်းသည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်လိုက်၏။ သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်က ပို၍ မြန်လှပေသည်။</p> <p>“ဘုန်း”</p> <p>ကျိကျိကွမ်း ဘာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို မုန့်ဝမ်၏ လက်သီးချက်က ထိမှန်သွားပြီး သူသည် မူးဝေသွားရသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ လက်သီးချက်များ၊ ကန်ချက်များမှာ မိုးသီးမိုးပေါက်ကဲ့သို့ ကျရောက်လာပါတော့သည်။</p> <p>ကျိကျိကွမ်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးများ ကျိုးကြေကာ သွေးများ လျှံထွက်လာသည်အထိ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အင်အားအားလုံးကို အသုံးချကာ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှ လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်ပြီး ဘေးသို့ ကစဉ်းကလျား ပြေးထွက်လိုက်ရ၏။</p> <p>ကျိကျိကွမ်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်သွေးရေများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးသည်။ အစွမ်း ကြီးမားလှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အနောက်၌ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သွေးပင်လယ်၏ စွမ်းအားကို အတင်းအဓမ္မ စုပ်ယူလိုက်ရာ အသက်ရှူ လေးငါးကြိမ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဒဏ်ရာအားလုံးမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “နင်...”</p> <p>မုန့်ဝမ်ကမူ သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ “ဖျောက်... ဖျောက်” ဟု မြည်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် သွေးဆာနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူမသည် ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျိကျိကွမ်းထံသို့ ထပ်မံ ခုန်အုပ်သွားသည်။</p> <p>ကျိကျိကွမ်း၏ မျက်ဆန်များမှာ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ ဘဝတွင် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ သူ လုံးဝ ရှောင်၍ မရတော့ချေ။ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသော ကျိကျိကွမ်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားရပြန်သည်။</p> <p>သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကို အနားယူရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းကာ မြေပြင်ပေါ်၌ မြဲမြဲမြံမြံ ဖိထားလိုက်သည်။</p> <p>“နင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူကျပ်စေသည့် ဖိအားနှင့် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသော သွေးနီရောင် အလင်းကို ခံစားမိသောအခါ ကျိကျိကွမ်းသည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးများ ပြူးသွားရ၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူ၏ မေးခွန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ညာလက်ကို ထက်မြက်သော လက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သူ၏ ချက်အောက် သုံးလက်မ နေရာသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှု အရှိန်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျိကျိကွမ်း၏ သွေးများသည် တာကျိုးသွားသကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“အား”</p> <p>ကျိကျိကွမ်းမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သွေးထွက်ခြင်းကို တားဆီးရန် သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို အတင်းအဓမ္မ လည်ပတ်စေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၏။ ဤစုပ်ယူမှု အရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်က မခုခံနိုင်ပေ။</p> <p>“ရပ်... ရပ်လိုက်ပါတော့...”</p> <p>ကျိကျိကွမ်း၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။ သူ၏ သွေးများသာမက သူ၏ သွေးပင်လယ်ပါ မုန့်ဝမ်၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရသည်ကို သူ ထိတ်လန့်တကြား သိရှိလိုက်ရ၏။ သူ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သွေးရေများနှင့် သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျင့်ကြံထားသမျှမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ဆုံးရှုံးနေရသည်။</p> <p>သေဘေးမှ ကြောက်ရွံ့မှုက ကျိကျိကွမ်းကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။  အတင်းရုန်းကန်သော်လည်း ကျောက်တုံးကြီးဖြင့် အဖိခံထားရသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်ချေ။</p> <p>“ရပ်ပေးပါ... ငါ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာနဲ့ ငါ့လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ တောင်ခြောက်လုံးကို နင့်ကို ပေးပါ့မယ်။ ငါ့အသက်ကိုပဲ ချမ်းသာပေးပါ”</p> <p>သူက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အသည်းအသန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save