Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျူးယုံနှင့် တိုက်ပွဲ (အပိုင်း ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရိုးများ ကြေမွသွားသည့်အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားချေသည်။ ကျိန်စာသင့်နေသော ဟောက်ယန်ငှက် မှာ မုန့်ဝမ်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲ၌ ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ရွှေရောင်မီးလျှံများမှာလည်း ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဟောက်ယန်ငှက် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကျူးယုံ၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေချေပြီ။ သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်များ မရှိတော့ဘဲ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုနှင့် အကဲခတ်လိုသည့် အကြည့်များဖြင့်သာ အစားထိုးသွားရလေသည်။</p> <p>“နင့်မှာ အစွမ်းအစ အတော်ရှိတာပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ ကျိကျိကွမ်း တစ်ယောက် နင့်လက်ထဲမှာ သေသွားတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ နင် ငါနဲ့ တွေ့သွားတာပဲ။ နင်ကတော့ သေဖို့ ကံပါလာပြီ”</p> <p>ကျူးယုံသည် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိတော့ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံ ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အရိုးထဲထိ အေးစက်စေသော အအေးဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အပြာရောင် ရေခဲဖားပြုပ် တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>“အေးခဲသွားစမ်း”</p> <p>ကျူးယုံက တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ အပြာရောင် ရေခဲအအေးလှိုင်းများကို မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ အအေးလှိုင်းများမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ ရှောင်ကွင်းရန် နေရာမရှိဘဲ အအေးလှိုင်းများနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးသွားရတော့သည်။</p> <p>“ကရက်... ကရက်...”</p> <p>ရေခဲများ ပျံ့နှံ့သွားသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားရကာ သူမ၏ သွေးပင်လယ်မှာပင် ခဲယဉ်းစပြုလာချေသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးယုံက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“ဟက်... သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား။ ဒီလောက်ပဲလား။ ငါ့မှာ နင်တို့လို သွေးလမ်းစဉ်သမားတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်”</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အောင်နိုင်ပြီဟု ယုံကြည်နေသဖြင့် မျက်နှာထက်တွင် ဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ အမြင်တွင် မုန့်ဝမ်မှာ သွေးစွမ်းအားနှင့် သွေးပင်လယ် အေးခဲသွားပြီဖြစ်ရာ အသားစဉ်ပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ သတ်ချင်သလို သတ်နိုင်မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ပြီးဆုံးသွားပြီ...”</p> <p>ကျူးယုံသည် ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု အသာအယာ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ “ဖောက်” ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ရေခဲများ ကွဲအက်သံမှာ ပိုမို စိပ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွမ်းအင်များ လှိုင်းထန်လာပြီး သူမ၏ သွေးပင်လယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရေခဲလွှာပါးလေးမှာ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားချေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ရေခဲဖားပြုပ်၏ အအေးလှိုင်းမှာ သွေးပင်လယ်၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အလွှာကိုသာ အေးခဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မုန့်ဝမ်အတွက်မူ ထိုရေခဲများကို ခွဲထွက်ရန်မှာ စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>“ဒီလောက်ပဲလား ဟုတ်လား”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျူးယုံ ပြောခဲ့သော စကားကိုပင် ပြန်လည် အသုံးပြုလိုက်သည်။ “နင့်မှာ ငါ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ တခြား ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ ရှိသေးလဲဆိုတာ မြင်ကြည့်ချင်သေးတယ်”</p> <p>စကားပင် မဆုံးသေးမီ မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်၏။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ရေခဲဖားပြုပ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ချိတ်များကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ ဖားပြုပ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ရက်စက်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဖောက်” ခနဲ အသံနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်၏ လက်ချောင်းများသည် ရေခဲဖားပြုပ်၏ အရေပြားကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွား၏။ ရေခဲဖားပြုပ်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်ကမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဝါးမှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားလေသည်။ ဤစွမ်းအင်မှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖားပြုပ်၏ အတွင်းပိုင်း တည်ဆောက်ပုံများကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့သည်။</p> <p>ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖောင်းကြွလာပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာရာ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။</p> <p>ကျူးယုံသည် မကြုံစဖူး  အန္တရာယ်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသည်။ သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ လက်ဝါးမှာ သံညှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖားပြုပ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေချေသည်။</p> <p>“ဒါကို နင်က နှိမ်နင်းတာလို့ ခေါ်တာလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး စွမ်းအင်များကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ စီးဝင်စေရာ ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း... မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မုန့်ဝမ်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ဤမျှအထိ ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ မုန့်ဝမ်ကမူ စကားအရှည်ကြီး မပြောတော့ဘဲ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ ပိုမိုအားကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီး “ဘုန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ အပြာရောင် အစိပ်အပိုင်းများအဖြစ် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>ရေခဲဖားပြုပ် ပျက်စီးသွားသည်နှင့်အတူ ကျူးယုံ၏ လူသားပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ကျူးယုံ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါ မှာလည်း အလွန်ပင် အားနည်းနေသဖြင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားပုံ ပေါ်ပေသည်။</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ထိတ်လန့်တကြားနှင့် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ “နင်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နင့်ရဲ့ သွေးပင်လယ်ကို ငါ သေချာပေါက် ခဲလိုက်တာလေ...”</p> <p>ကျူးယုံ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပေသည်။ သူ ဤမျှအထိ အရှုံးကြီး ရှုံးသွားသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေ၏။</p> <p>“နားလည်ရ ခက်နေလို့လား”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး စေတနာပါပါဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ “နင့်ရဲ့ ခွန်အားက သိပ်ပြီး အားနည်းလွန်းနေလို့ပါ”</p> <p>“နင်... နင် သေသင့်တယ်”</p> <p>ကျူးယုံက အက်ကွဲစူးရှသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ အားနည်းတယ် ဟုတ်လား သူမက သူ့ကို အားနည်းတယ်လို့ ဘယ်လိုတောင် ပြောရဲတာလဲ။ မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်မှာ တောရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်လှပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ များမှာလည်း ပုံဆောင်ခဲ ဖြစ်လုနီးပါး ပြင်းထန်နေသည်။</p> <p>“အားးးးး”</p> <p>ကျူးယုံသည် ကောင်းကင်သို့ မော့၍ အားတက်သရော အော်ဟစ်လိုက်ရာ စွမ်းအားများ စုစည်းနေပုံ ရပေသည်။ “ငါ့ကို  သေစေရမယ် ဟုတ်လား ငါ့ရဲ့ တကယ့် စွမ်းအားကို ပြရတာပေါ့  ဒူးထောက်စမ်း”</p> <p>ခဏတွင်းမှာပင် ကျူးယုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးထွားလာပြန်သည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် အမှတ်အသားများ ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းမိုးသွားရာ လေထုမှာပင် လေးလံသွားရ၏။</p> <p>“ကျူးယုံ...”</p> <p>သူသည် ငရဲမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ထွက်လာခဲ့စမ်း”</p> <p>နက်ရှိုင်းပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကျူးယုံ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံထား၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုအလင်းမှာ အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင် အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် မုန့်ဝမ်ကို ဝါးမျိုလိုက်တော့သည်။ အလင်းလုံးကြီး၏ အတွင်း၌ လုံးဝ မှောင်မည်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပင်လယ်နက်အတွင်း ရောက်နေသကဲ့သို့ ဝေဝါးသော အလင်းတန်းများ ရှိနေပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုယ်သူမ ထူးဆန်းသော လွင်ပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အက်ကွဲနေသော မြေပြင်များ ရှိနေပြီး ကောင်းကင်မှာမူ ဝေဝါးသော မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေကာ နေ၊ လ၊ ကြယ်များကို မတွေ့ရချေ။</p> <p>ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာလဲ။ ဒါက... ပုံရိပ်ယောင် လား။ ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးပဲ။</p> <p>မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ ဤထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ကို အကဲခတ်နေ၏။</p> <p>“ဟဲဟဲဟဲ...”</p> <p>ယုတ်မာသော ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါက နင့်ရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းပဲ”</p> <p>ကျူးယုံ၏ အသံမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေသည်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှပေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မြေပြင်မှာ တုန်ခါလာပြီး အောက်ခြေမမြင်ရသော ကြီးမားသည့် အက်ကြောင်းကြီးများ အလိုအလျောက် ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ အက်ကြောင်းများအတွင်းမှ အနက်ရောင် ရေဘဝဲလက်တံကဲ့သို့ အရာများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်ကို ဝိုင်းရံလာတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လက်တံများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သူမ၏ လက်ထဲ၌ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သွေးရောင်ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်တံအချို့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း ပိုမိုများပြားသော လက်တံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေသဖြင့် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p>“အလကားပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ငါကသာ အရှင်သခင် ပဲ” ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ “နင့်ရဲ့ ခုခံမှုတွေအားလုံးက အချည်းနှီးပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ကျူးယုံ၏ လှောင်ပြောင်မှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လက်တံများကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်ရင်း အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေနေတော့သည်။</p> <p>“ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မလွယ်ဘူး”</p> <p>ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာ ပိုမို စိပ်လာပြီး လက်တံများမှာလည်း မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပိုမို ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာ၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လက်တံများကို ခုတ်ထစ်ရင်း ရှောင်တိမ်းနေကာ ဤဟင်းလင်းပြင်ကို အဆက်မပြတ် စစ်ဆေးနေရင်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်ရှိ နေရာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်လိုက်မိသည်။</p> <p>“နင် ထွက်မပြေးနိုင်ပါဘူး” ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ဝင့်ကြွားနေဆဲ ဖြစ်၏။ “ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ အသေခံလိုက်စမ်းပါ”</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဝေဝါးသော အလင်းတန်းများအတွင်းမှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာ၏။ မုန့်ဝမ်သည် ဗီဇအရ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း ထိုအနက်ရောင်အရိပ်မှာ လှည့်စားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ အခြားအရပ်မျက်နှာမှ လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အနက်ရောင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ဦးတည်၍ လာနေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save