Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှယ်လျန်ကျိ၏ မျက်နှာချိုသွေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ပြောဆိုနေကြသော နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာမှာ သူမ၏ တပည့်ဟောင်းကလေး ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ရွှယ်လျန်ကျိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်လကျော်က မုန့်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းစကား တစ်စောင် ရရှိခဲ့သည်ကို သူမ ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်၏။ ထိုစဉ်က သူမသည် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ခါစ ဖြစ်ပြီး မုန့်ဝမ် ပြန်လာကြောင်း တစ်ဦးက သတင်းပို့ခဲ့ပေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် မုန့်ဝမ်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (အစောပိုင်း) ရှိ ဒင်ကွေ့ဟယ်ကို ပြစ်မှားထားသဖြင့် ဒုက္ခရောက်နိုင်ကြောင်းလည်း ပါရှိ၏။</p> <p>ထိုစဉ်က သူမသည် ထိုသတင်းကို ဖတ်ရှုရန်ပင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ တွက်ချက်မှုအရ မုန့်ဝမ်သည် အဆိပ်ကြောင့် မကြာမီ သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသူတစ်ဦးအတွက် သူမအနေဖြင့် အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားနေစရာ မလိုဟု ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ရွှယ်လျန်ကျိသည် မုန့်ဝမ်ကို မရှိသကဲ့သို့သာ သဘောထားပြီး ကျင့်ကြံခြင်း၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် လူသစ်ရှာဖွေခြင်း အလုပ်များကိုသာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခု ကြားလိုက်ရသည် ……….. သူမ လျစ်လျူရှုခဲ့သော ထိုကလေးမလေးသည် အဆိပ်ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရုံသာမက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ ကျိကျိကွမ်းကို သတ်ကာ သူ၏ ရာထူးကိုပင် ဆက်ခံလိုက်ပြီတဲ့လား။</p> <p>တစ်ချိန်က သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရှိခဲ့သော ထိုကလေးမလေးသည် ယခုအခါ သူမ မော့ကြည့်ရုံပင် မတတ်နိုင်သော အမြင့်သို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။</p> <p>သူမကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသော အမည်းစက်များကို ထိုသူက ခွင့်လွှတ်ပါ့မလား။ ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ရွှယ်လျန်ကျိသည် ခြေဖျားမှ ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူမ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရပေမည်၊ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရွှယ်လျန်ကျိ ရပ်တန့်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဘယ်ကို ပြေးရမှာလဲ။ သွေးလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး အခြားလမ်းစဉ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ လုံးဝ ထွက်ခွာခြင်း မပြုဘဲ မုန့်ဝမ်၏ စကားတစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် သူမ ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>သွေးလမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အပင်ပန်းခံ ကျင့်ကြံခဲ့သမျှ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရပေမည်။ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာ၍ တစ်ကိုယ်တည်း ရှင်သန်ရန်မှာလည်း ပို၍ပင် ခက်ခဲလှ၏။</p> <p>ဤသို့ တွေးတောရင်း ရွှယ်လျန်ကျိသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သွားကြိတ်လျက် ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>သူမ ထွက်ပြေး၍ မဖြစ်ချေ။ ထိုင်ပြီး အသေခံနေမည့်အစား မုန့်ဝမ်ထံသို့ အစပြု၍ မျက်နှာချိုသွေးခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့လုပ်မှသာ ရှင်သန်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကလေး ရှိပေမည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် တပည့်ကလေး ဘဝတုန်းက သူမအနေဖြင့် မုန့်ဝမ်အပေါ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ထူးခြားသော မျက်နှာသာပင် ပေးခဲ့ဖူးသည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေ၏။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်အချို့မှာ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်က မုန့်ဝမ်မှာ ဘာမှမသိသော ကလေးတစ်ဦးသာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နီဖေလန်သည် ဖီးနစ်တောင်ကြား သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေစဉ် ရွှယ်လျန်ကျိ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>“နင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ”</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖော်လံဖားသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် လုပ်ယူလိုက်ပေသည်။ “တောင်ထိပ်သခင်... ကျွန်မမှာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာကို ဆက်သချင်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ရှိလို့ပါ”</p> <p>နီဖေလန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ “အိုး... ဘာရတနာလဲ။ ထုတ်ပြစမ်းပါဦး”</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိသည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ လက်ရာမြောက်လှသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များမှာ လေထုအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>သေတ္တာအတွင်း၌ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေပြီး နှလုံးခုန်မြန်စေလောက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သော သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖြစ်ပြီး သွေးစွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်၏။</p> <p>“ဒါက... အဆင့်မြင့် သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံးပဲ ” နီဖေလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရ၏။ ရွှယ်လျန်ကျိထံတွင် ဤမျှ တန်ဖိုးရှိသော ဆေးလုံး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>“တောင်ထိပ်သခင်... ဒီဆေးလုံးက နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာအတွက် ကျွန်မရဲ့ ဂါရဝပြု လက်ဆောင်ပါ” ရွှယ်လျန်ကျိက နှမြောတသမှုကို အောင့်အည်းလျက် ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်ပေသည်။</p> <p>နီဖေလန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သေတ္တာကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ “စိတ်မပူပါနဲ့... နင့်ရဲ့ အလိုက်သိမှုကို ငါ သေချာပေါက် ပြောပေးပါ့မယ်” ထို့နောက် သူမ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိမှာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။ “တောင်ထိပ်သခင်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး...”</p> <p>နီဖေလန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ “ဘာကျန်သေးလို့လဲ”</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အားတင်းကာ ပြောလိုက်ပေသည်။ “တောင်ထိပ်သခင်... ကျွန်မ... ကျွန်မ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ဂါရဝပြုပြီး ဒါကို ပေးချင်လို့ပါ”</p> <p>နီဖေလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “မဖြစ်နိုင်တာ  နတ်သားတော်က အလုပ်များနေတာ။ နင်က ကြိုက်တဲ့အချိန် သွားတွေ့လို့ ရမယ် ထင်နေတာလား”</p> <p>“တောင်ထိပ်သခင်... တကယ်တော့ ကျွန်မ... ကျွန်မ...” ရွှယ်လျန်ကျိမှာ သွားကြိတ်လျက် နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲကို ထုတ်သုံးလိုက်တော့သည်။ “ကျွန်မက နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ပါ ”</p> <p>နီဖေလန်၏ မျက်လုံးများမှာ အကျိုးအမြတ်ကို တွက်ချက်ရင်း ဝေ့ဝဲသွား၏။ ရွှယ်လျန်ကျိ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ လိမ်ညာနေပုံ မရချေ။</p> <p>သူမ သွားချင်နေမှတော့ ခေါ်သွားပေးခြင်းက ဘာမှ မနစ်နာပေ။ အကယ်၍ နတ်သားတော်က အပြစ်တင်လျှင်လည်း ရွှယ်လျန်ကျိ တစ်ယောက်တည်းသာ ခံရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ” နီဖေလန်က နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ပေသည်။ “နင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားဦး... စကားကို ဆင်ခြင်ပြောရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ နင် ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ပဲ”</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိက တရစပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ်ကို တွေ့ခွင့်ရရုံနှင့် သူမအနေဖြင့် ရှင်းပြခွင့် ရနိုင်ပြီး အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပေမည်။</p> <p>သွေးနီဥတောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နီဖေလန်က သူတို့ လာရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပြီးနောက် ရွှယ်လျန်ကျိကို မုန့်ဝမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p>နီဖေလန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ထိတ်လန့်တကြား ရပ်နေသော ရွှယ်လျန်ကျိကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြောင်ချော်ချော် အလင်းတစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် နှစ်လိုဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>သူမသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ကတည်းက တိုက်ပွဲများ၊ နယ်မြေသိမ်းပိုက်မှုများနှင့် ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံခြင်းများဖြင့် အလွန် အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် ရွှယ်လျန်ကျိကို ဒုက္ခပေးရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤသူကတော့ သူမအကြောင်း ကြားသိသွားပြီးနောက် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိသည် မုန့်ဝမ်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလျက် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဂါရဝပြုပါတယ်... ဂါရဝပြုပါတယ် နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ  ဒီတပည့်က... ဒီတပည့်က အရင်တုန်းက ဘာမှမသိဘဲ ပြစ်မှားမိခဲ့တာတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ နတ်သားတော်အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ”</p> <p>ပြောရင်းနှင့် သူမသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်၍ ဆက်သလိုက်၏။</p> <p>“ဒါက ဒီတပည့်ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဂါရဝ လက်ဆောင်ပါ။ နတ်သားတော်အနေနဲ့ လက်ခံပေးဖို့နဲ့ ဒီတပည့်ရဲ့ အရင်က အမှားတွေကို စိတ်ထဲ မထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ”</p> <p>သေတ္တာထဲတွင်မူ ထိုသွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံး ရှိနေပေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သေတ္တာကို ယူလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>သာမန်တပည့်များအတွက် ဤဆေးလုံးမှာ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူမကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူအတွက်မူ ထူးခြားမှု မရှိချေ။ သို့သော် ရွှယ်လျန်ကျိက ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဆက်သသည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် လက်ခံထားလိုက်ပြီး ရွှယ်လျန်ကျိ၏ အသက်ကို လောလောဆယ် ချန်ထားပေးလိုက်ပေမည်။</p> <p>ထို့ပြင် သူမ၏ ရုပ်သေး ဖြစ်သော ဇီလင် သည်လည်း ရွှယ်လျန်ကျိ၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေဆဲ မဟုတ်ပါလား။ ရွှယ်လျန်ကျိ သေဆုံးသွားပါက ဇီလင်အတွက် နေရာသစ် ရှာဖွေရသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဆေးလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး သာမန်ကာလျှံကာ လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ထပါ... ငါတို့က အသိဟောင်းတွေပဲလေ။ အရင်တုန်းကလည်း နင့်ဆီကနေ စောင့်ရှောက်မှုတချို့ ရခဲ့တာပဲ။ အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ အရာအားလုံးက အရင်အတိုင်းပါပဲ”</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိသည် ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ထရပ်လိုက်၏။ သူမ၏ လောင်းကြေး ထပ်မှုမှာ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားရပေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အရင်က အကြံအစည်ဆိုးများကို မသိသေးဟု သူမ ယုံကြည်နေချေပြီ။</p> <p>အလုပ်ပြီးသွားချိန်တွင် နီဖေလန်သည် ရွှယ်လျန်ကျိကို တောင်ကြားမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမကို အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။ ရွှယ်လျန်ကျိမှာ နတ်သားတော်၏ မိတ်ဆွေဟောင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော် ရွှယ်လျန်ကျိ ပြောပုံအရ အရင်က နတ်သားတော်ကို ပြစ်မှားခဲ့ပုံ ရပေသည်။ သို့သော် နတ်သားတော်ကိုယ်တိုင်က အရေးမယူတော့မှတော့ သူမအနေဖြင့်လည်း စွက်ဖက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>နီဖေလန်က ရွှယ်လျန်ကျိကို ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်၏။ “နတ်သားတော်က ကြင်နာတတ်လို့ နင့်ရဲ့ အမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ။ ပြီးခဲ့တာတွေ ပြီးပါစေတော့။ နောက်နောင်မှာတော့ အမူအရာ ဆင်ခြင်ပြီး နတ်သားတော်အတွက် အရင်းအမြစ်တွေကို ကြိုးကြိုးစားစား ရှာဖွေပေးဖို့ပဲ မှတ်ထားပါ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ တောင်ထိပ်သခင်”</p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှယ်လျန်ကျိသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>တစ်ချိန်က သူမ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော ထိုကလေးမလေးသည် ယခုအခါ သူမ မမှီနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မည်နည်း။</p> <p>အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူမသည် တစ်သက်လုံး မုန့်ဝမ်၏ အရိပ်အောက်တွင်သာ နေထိုင်ရပေတော့မည်။ သို့သော် အမြုတေ ဖြစ်တည်ရန်မှာ လွယ်ကူသလား။</p> <p>မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာပင် စစ်သည်တော် ထောင်သောင်းချီ၍ တံတားကျဉ်းကလေးကို ဖြတ်ကူးနေရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေသည်။ အမြုတေအဆင့်မှာမူ ထိုတံတားပေါ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းထက် ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာမက ပို၍ ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>အမှားအယွင်း အနည်းငယ်က သေခြင်းတရားကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်၏။ ရွှယ်လျန်ကျိသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမ၏ ရင်ထဲမှ မကျေနပ်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပေသည်။ လောလောဆယ်တွင်တော့ သူမအနေဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေထိုင်ရင်း သူမ၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန်သာ နည်းလမ်းရှာဖွေရပေတော့မည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save