Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ်ဝူနှင့် တိုက်ပွဲ (အပိုင်း ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးကိရိန်းကြီး ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် မိုးသီးမိုးပေါက်အလား ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်များကို ၎င်း၏ ကျန်ရှိနေသော ဦးခေါင်းတစ်ခြမ်းဆီသို့ တရစပ် ပစ်လွှတ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ထိုကြီးမားလှသော ကိရိန်းဦးခေါင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ်ဖြစ်ကာ သွေးမြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး.........”</p> <p>ယွမ်ဝူသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ထောင်မတ်နေပြီး မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များမှာ သားကောင်ကို ဝါးမြိုတော့မည့် သားရဲတစ်ကောင်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>သူ၏ သွေးရေတံခွန်များနှင့် ဆက်သွယ်မှုမှာ တစ်စထက်တစ်စ အားနည်းလာနေသည်ကို သူ ခံစားနေရ၏။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ထိုအဆက်အသွယ်များမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပေတော့မည်။</p> <p>သူ ဆက်လက်၍ စောင့်ဆိုင်းမနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ မျက်ဝန်းများမှ သွေးရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားပေသည်။ ထို့နောက် ပျက်စီးနေသော ကိရိန်းသွေးတံဆိပ်ကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်၏။</p> <p>သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခဲရာခဲဆစ် ကျင့်ကြံခဲ့ရသော ဤထူးခြားသည့် စွမ်းရည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရဦးတော့မည်... ချုပ်နှောင်ခံထားရသော သွေးရေတံခွန်များကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် သူသည် ဤမျှအထိ ရင်းနှီးလိုက်ပေသည်။</p> <p>“ဝုန်း .....”</p> <p>အလွန်တရာ ခိုင်မာလှသော ကိရိန်းသွေးတံဆိပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးလှိုင်းတံပိုးများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားတော့ပေသည်။ ပေါက်ကွဲမှု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသော မုန့်ဝမ်သည် ထိုဒဏ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော သွေးလှိုင်းများက သူမကို ဝါးမြိုသွားပြီး အဆုံးမရှိသော ဖျက်ဆီးမှုများအောက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ပြတ်သွား၏။</p> <p>သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော သွေးရောင်ဝတ်ရုံကို ဖောက်ထွက်၍ ရက်စက်လှသော ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားများက မုန့်ဝမ်၏ အသားအရေကို တိုက်စားဖျက်ဆီးနေပေသည်။</p> <p>သူမ၏ အသားအရေမှာ ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ကဲ့သို့ အက်ကွဲသွားပြီး ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ တဒဟုန်တည်း စီးကျလာ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးလူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရပေသည်။</p> <p>သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်း</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စီးကျနေသော သွေးများမှာ လေထဲ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အခြားသော စွမ်းအင်ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ သွေးရေတံခွန်များကို တိုက်စားနေသည့် အရှိန်မှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာပေသည်။ ဤမျှအရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမသည် မိမိရရှိထားသော ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရင်းအမြစ်များကိုသာ အသည်းအသန် လုယူနေတော့ပေသည်။</p> <p>“နင်... သေထိုက်တယ်.........”</p> <p>ယွမ်ဝူသည် မုန့်ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုခက်ထန်လာ၏။ လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ချိတ်ကောက်ဓားရှည်တစ်လက်မှာ သူ၏ လက်အတွင်း၌ ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာပေသည်။</p> <p>အချိန်မရှိတော့ချေ... သူမကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်နိုင်မှသာ သူ၏ သွေးရေတံခွန်များကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ မုန့်ဝမ်ကို သတ်ပြီးနောက်တွင်မှ နတ်သားတော်ထံ သွားရောက်၍ အပြစ်ပေးခံကာ တောင်းပန်ရလိမ့်မည်ဖြစ်၏။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် သူ၏ အရှိန်ကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်၏။ ခဏချင်းမှာပင် ချွန်ထက်လှသော ချိတ်ကောက်ဓားမှာ မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပေသည်။ ဓားဦးမှာ မုန့်ဝမ်၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာအတိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်... ဓား၏အောက်၌ စက္ကူဖြူတစ်ရွက်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပေသည်။</p> <p>ထိုစက္ကူဖြူမှာ သာမန်စက္ကူနှင့် မည်သို့မျှ မခြားနားလှပေ။ သို့သော် ထိုချိတ်ကောက်ဓားဖြင့် မည်သို့ပင် ထိုးနှက်ပါစေ ပါးလွှာလှသော ထိုစက္ကူဖြူကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် မည်သည့် အမှတ်အသားမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှု ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ပြောင်းလဲခဲ့သော်လည်း ထိုစက္ကူဖြူက အသာအယာပင် တားဆီးထားနိုင်ပေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ စတင်လာရပေသည်။</p> <p>သွေးရေတံခွန်နှင့် သူ၏ ဆက်သွယ်မှုမှာ အလွန်သေးငယ်သော အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြတ်တောက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် ဓားကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်တိုက်ကွက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်၏။ ထို့နောက် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အားကုန်ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများအားလုံး ကြေမွသွားရချေပြီ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး မြေကျင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်ကာ သွေးများ အန်ထုတ်နေပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် ကြေမွသွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယွမ်ဝူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ ဤအချိန်တွင် ယွမ်ဝူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မြင့်မားလှသော သွေးရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ တရိပ်ရိပ် တက်လာတော့ပေသည်။</p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၂) မှသည် အဆင့် (၃) သို့ တိုက်ရိုက် တိုးတက်သွားချေပြီ။ ထို့နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ယွမ်ဝူ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ အနှစ်သာရများ ဝါးမြိုခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ပြန်လည်ကျဆင်းသွားတော့၏။</p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် ညှိုးနွမ်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၆) မှ အဆင့် (၅) သို့ ကျဆင်းသွားရပေသည်။</p> <p>“မဖြစ်ဘူး... မလုပ်နဲ့.........”</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားမိပေသည်။</p> <p>သို့သော် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသော သွေးရေတံခွန်များမှာ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ယွမ်ဝူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဆက်လက် ကျဆင်းနေပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၄) သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မှ ရပ်တန့်သွားတော့ပေသည်။</p> <p>“အခုတော့ ကျွန်မအလှည့်ရောက်ပြီနော်... စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူ”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ဒဏ်ရာများမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မသိရချေ။ သူမသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ယွမ်ဝူဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပေသည်။</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>သူသည် အဆင့် (၆) တွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်ကို မနိုင်ခဲ့ချေ။ ယခုကဲ့သို့ အဆင့် (၄) သာ ကျန်ရှိတော့ချိန်တွင် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်သွားသော မုန့်ဝမ်ကို သူ မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေးရာသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးတော့လေသည်။ သူ၏ အနှစ်သာရသွေးများကို လောင်ကျွမ်းစေ၍ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထွက်ပြေးသွားသော ယွမ်ဝူကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းမှ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွား၏။ ယွမ်ဝူသည် သူမကို သတ်ရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမ ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>သူမသည် သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဒဏ်ရာများကို အပေါ်ယံမျှသာ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ယွမ်ဝူသာ အနည်းငယ် ပို၍ သတိထားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအားနည်းချက်ကို သေချာပေါက် သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် မုန့်ဝမ်၏ ဖန်တီးမှုကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံမှုများပါ ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေသင်္ဘောတစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ရုပ်သေးကို ထိုလှေကို ထိန်းချုပ်ရန် ခိုင်းစေလိုက်ပြီး လှေအတွင်းခန်းသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားတော့ပေသည်။</p> <p>သူမ၏ အရိုးများအားလုံးမှာ ကြေမွနေပြီ ဖြစ်၏။ ယွမ်ဝူကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက် သူမသည် သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ အသားနှင့် အရိုးများကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ထားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>များစွာသော အဆစ်အမြစ်များမှာလည်း လွဲချော်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ချိုး၍ စနစ်တကျ ပြုပြင်ရပေဦးမည်။</p> <p>သို့သော် ဤတိုက်ပွဲတွင် သူမသည် အဆင့် (၆) ရှိသော ယွမ်ဝူ၏ စွမ်းအင်အမြောက်အမြားကို လုယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် ခြုံငုံကြည့်လျှင် အမြတ်ထွက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယွမ်ဝူသည် ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူသို့ပင် မပြန်ရဲတော့ဘဲ ပုန်းကွယ်နေနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ပေသည်။</p> <p>သူသည် ဘေးကင်းပြီဟု ယူဆရချိန်တွင်မှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>ဒါ... မဟုတ်သေးဘူး.........</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သေလုမျောပါး ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပါလျက် သူ၏ စွမ်းအားများကို လောဘတကြီး ဝါးမြိုနေခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးစရာ အကြောင်းမရှိချေ။ သူမ တမင်သက်သက် လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နီမြန်းနေပြီး အချို့သော လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝမကျသည်ကို သူ ပြန်လည်သတိရလိုက်ပေသည်။</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်သွားရ၏။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးဘဲ သူမသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမ၏ လှည့်ကွက်ကို သူ ခံလိုက်ရချေပြီ။ အကယ်၍ သူသာ ထိုအချိန်တွင် ထွက်မပြေးဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုများကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ကောင်း ရယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် ပုန်းကွယ်နေရာမှ အပြင်းအထန် ထွက်လာခဲ့ပြီး ယခင်တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သော နေရာသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားခဲ့သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ချေ။</p> <p>သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင် လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး.........”</p> <p>သူမ၏ ဒဏ်ရာများ မသက်သာမီ သူမကို သူ သေချာပေါက် ပြန်ရှာရပေမည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save