Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အတင်းအကျပ် ထွက်ပေါ်လာစေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ် စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် ဒဏ်ရာရရှိထားသော နေရာများအနီးရှိ သွေးစွမ်းအင်များမှာ လျှင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး သွေးအနှစ်သာရ အမျှင်တန်းကလေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဒဏ်ရာများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပေသည်။ ကြေမွနေသော အရိုးများမှာ ပြန်လည်ဆက်သွားပြီး ပျက်စီးနေသော အသားစများမှာလည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ကြေမွသွားခဲ့သော သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>သူမသည် သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြု၍ အခြားသော ဒဏ်ရာများကိုလည်း ဆက်လက်ကုသနေတော့၏။</p> <p>တစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမှတ်အသားပြားမှ အရေးပေါ် အချက်ပေးသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပေသည်။ ၎င်းနောက်တွင် နီဖေလန်၏ အသံမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“အရှင်... မကောင်းတော့ပါဘူး။ လင်းကျူက ကျားဟိန်းတောင်နဲ့ သမင်အော်တောင်တွေကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့နောက် အားမရသေးဘဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ချင်းရှာတောင်ထိပ် ဆီကို ဦးတည်လာနေပါတယ်.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားပေသည်။ တစ်ဖက်လူက အသာစီးရသွားသဖြင့် ဇွတ်အတင်း တိုးဝင်လာခြင်းမှာ သူမအနေဖြင့် ကိုယ်မလွတ်နိုင်သည်ကို သေချာပေါက် သိနေ၍လော သို့မဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်လောဟူ၍ တွေးတောမိသော်လည်း သူမအနေဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အမှတ်အသားပြားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာပင် ညွှန်ကြားလိုက်၏။ “အကယ်၍ လင်းကျူ ရောက်လာရင် နင်တို့ လက်နက်ချလိုက်ကြ။ အလွန်ဆုံးရှိရင် သူက ဖျော်ဖြေရေးအနေနဲ့ သာမန်တပည့်အချို့ကိုပဲ သတ်လိမ့်မယ်။</p> <p>နင်တို့လို လူတွေအပေါ်ကိုတော့ သူရဲ့ဓားက ကျရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အမှောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့အခါကျမှ လင်းကျူနဲ့ အကြွေးဟောင်းတွေကို အကုန်ရှင်းပစ်မယ်”</p> <p>နီဖေလန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အရှင်... အရှင်က ကျားဟိန်းတောင်နဲ့ သမင်အော်တောင်တွေကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီးပြီလေ။ အခု ထပ်ပြီး နောက်ဆုတ်ဦးမယ်ဆိုရင် ဒါက နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူမ၏စကားကို ချက်ချင်းဖြတ်လိုက်၏။ “မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်ရင်တော့... နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပြီး လင်းကျူကို သတ်လိုက်တော့”</p> <p>နီဖေလန်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားရပေသည်။ သူမတွင်သာ ထိုအရည်အချင်းရှိပါက ယခုကဲ့သို့ အသည်းအသန် အကူအညီတောင်းနေပါမည်လော။ လင်းကျူ၏ စွမ်းအားမှာ ကျူးယုံထက်ပင် သာလွန်ပေသည်။ ထိုသူ၏ အနားသို့ မရောက်မီမှာပင် သူမ ရိုက်သတ်ခံရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နီဖေလန်မှာ ချမ်းစိမ့်သွားပြီး သူမ၏စကားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်တော့၏။ “သင့်တော်ပါတယ် ..... အလွန်ပဲ သင့်တော်ပါတယ် ..... မသင့်တော်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး ..... အရှင်က တကယ်ကို ထက်မြက်လှပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အခု ဟန်ဆောင်လက်နက်ချထားလိုက်မယ်... အရှင်ပြန်လာတဲ့အခါကျမှ လင်းကျူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပညာပေးရမှာပေါ့ .....”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။ “နင် ငါ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီဆိုတော့ ကျန်တဲ့ တောင်ထိပ်သခင်တွေကိုလည်း ငါ့စကားအတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါ။ လင်းကျူရဲ့ လက်အောက်မှာ ခဏလောက် သည်းခံနေကြဖို့ သတိပေးလိုက်။ ငါ ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာတဲ့အခါ နင်တို့အတွက် ဒီအကြွေးကို သေချာပေါက် ပြန်တောင်းပေးမယ် .....”</p> <p>ပြောပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ဆက်သွယ်မှုကို တစ်ဖက်သတ် ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် အမှတ်အသားပြားပေါ်သို့ တားမြစ်ချက် အချို့ တင်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပေသည်။ ထိုနှောင့်ယှက်တတ်သော အရာ မရှိတော့မှသာ သူမ စိတ်အေးလက်အေး ကျင့်ကြံနိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် နီဖေလန်မှာ ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သူမသည် ဤအရှင်မုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် အားကိုးမရဟု ခံစားနေရပေသည်။ မိမိလက်ထဲတွင် ရှိနေသော အကျိုးအမြတ်များကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ စွန့်လွှတ်လိုက်ရသနည်း။ ပြီးမှ ပြန်ယူမည်ဟူသော အချက်မှာလည်း လင်းကျူကဲ့သို့သော သူနှင့်ဆိုလျှင် မလွယ်ကူလှချေ။</p> <p>ဤနတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများမှာ တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ပိုမိုထက်မြက်သည့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူတို့ ဝါးမြိုထားသော အရာများကို ပြန်ရရန်မှာ သူတို့၏ ဗိုက်ကို ခွဲကြည့်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>နီဖေလန်အနေဖြင့် အခြားသော အရှင်သခင်ကောင်းတစ်ဦးကိုသာ ရှာဖွေချင်မိတော့၏။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အားကိုးမရသော အရှင်အောက်တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ လင်းကျူရောက်လာချိန်တွင် သူမကို ပစ်မှတ်မထားရန်သာ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေရပေတော့သည်။</p> <p>နီဖေလန်တစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ယွမ်ဝူသည် ချင်းရှာတောင်ထိပ်အနီးတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး မုန့်ဝမ် ထွက်လာမည့်အချိန်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပေသည်။ သို့သော် သူ အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာ လုံးဝ ပေါ်မလာသဖြင့် သူသည် စတင်၍ ပျာယာခတ်လာရ၏။</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ......... ချင်းရှာတောင်ထိပ်က လူတွေ အကုန်သေကုန်ကြပြီလား။ လင်းကျူက သူ့လူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရောက်နေပြီကို မုန့်ဝမ်ကို သတင်းမပို့ကြဘူးလား.........</p> <p>မုန့်ဝမ်အနေဖြင့် ကျားဟိန်းတောင်နှင့် သမင်အော်တောင်တို့ကို ပြန်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ နားလည်နိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းကျူသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် နတ်သမီး၏ လက်အောက်မှ ထိပ်တန်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မုန့်ဝမ်မှာမူ ဒဏ်ရာကုသနေရသဖြင့် အကျိုးစီးပွားအချို့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းကျူက သူမ၏ အိမ်ကဲ့သလိုဖြစ်သော ချင်းရှာတောင်အထိ တိုက်ခိုက်လာနေပြီ ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့် တည်ငြိမ်နေနိုင်သေးသနည်း။</p> <p>ကျားဟိန်းတောင်နှင့် သမင်အော်တောင်တို့မှာ မူလက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားလျှင်ပင် နတ်သားတော်က အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ချင်းရှာတောင်ထိပ်မှာမူ မတူညီချေ။ ၎င်းမှာ သွေးငန်းတောင်ကဲ့သို့ပင် မူလကတည်းက သွေးလမ်းစဉ်၏ နယ်မြေဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို လက်လွှတ်လိုက်ရပါက နတ်သားတော်မှာ သေချာပေါက် စိတ်ဆိုးပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤကိစ္စကို အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးပါက မုန့်ဝမ်က သူ့ကိုပါ ဆွဲထည့်သွားနိုင်ပြီး နတ်သားတော်၏ အမျက်ဒေါသမှာ သူ့အပေါ်သို့ပါ ကျရောက်လာနိုင်ပေသည်။ ယွမ်ဝူမှာ အကျပ်ရိုက်သွားရ၏။</p> <p> နတ်သားတော်၏ စည်းကမ်းမှာ မိမိတို့အချင်းချင်း မည်မျှပင် ပြဿနာရှာနိုင်သော်လည်း အခြားသော လမ်းစဉ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ စည်းလုံးရမည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဤအစွမ်းထက်သော ပြင်ပရန်သူ လင်းကျူကို သူကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မူလက ယွမ်ဝူ၏ အစီအစဉ်မှာ မုန့်ဝမ် ထွက်လာချိန်တွင် သူက ကြားဝင်ကူညီ၍ လင်းကျူကို မောင်းထုတ်ပေးရန်ဖြစ်၏။ ထိုသို့ ကူညီပြီးမှသာ မုန့်ဝမ် လုယူသွားသော သူ၏ ကျင့်ကြံမှုများကို အတိုးနှင့်တကွ ပြန်တောင်းရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ မုန့်ဝမ်မှာ လိပ်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုန်းအောင်းနေပြီး ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုလည်း ခုခံမှုမပြုရန်နှင့် ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးထားသေး၏။</p> <p>လင်းကျူသည် မုန့်ဝမ်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ့အိမ်သူ့ရာသို့ ရောက်လာသကဲ့သို့ပင် တောင်ထိပ်များစွာကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်သွားတော့ပေသည်။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အမှတ်အသားပြားကို ထုတ်ယူကာ လင်းကျူ၏ ကျူးကျော်မှုမှာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်း၏ အကျိုးဆက်များကို မုန့်ဝမ်သိအောင် အသေးစိတ် သတင်းပို့လိုက်၏။ သူ စကားများစွာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း မုန့်ဝမ်ထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>ယွမ်ဝူမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရပြီး အမှတ်အသားပြားကိုပင် ကြေမွသွားအောင် ညှစ်မိမတတ် ဖြစ်သွားပေသည်။ မုန့်ဝမ်၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ မည်မျှအထိ ရှိမည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ကြားဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ လင်းကျူတစ်ယောက် ချင်းရှာတောင်ထိပ်ကို သိမ်းပိုက်ကာ သွေးလမ်းစဉ် တပည့်များကို ဖမ်းဆီးပြီး သွေးငန်းတောင်ဆီသို့ ခန့်ခန့်ကြီး ချီတက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>သွေးငန်းတောင်ရှိ သွေးလမ်းစဉ် တပည့်အားလုံးမှာလည်း သွေးမြေမကျဘဲ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ် တပည့်များက တောင်ထိပ်ကို အလျင်အမြန် သိမ်းပိုက်လိုက်ကြပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် မုန့်ဝမ် ပိုင်ဆိုင်သော တောင်ထိပ် ရှစ်ခုအနက် ငါးခုမှာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ဤအချိန်တွင်မှ ယွမ်ဝူသည် မုန့်ဝမ်မှာ လုံးဝ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်တော့ပေသည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အခြေအနေကို ဆက်လက် လွှတ်ထား၍ မရတော့ချေ။ အကယ်၍ ဤကိစ္စမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာပါက နတ်သားတော်၏ နားထဲသို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လင်းကျူ နောက်ထပ် တောင်ထိပ်တစ်ခုဆီသို့ ချီတက်ရန် ပြင်နေချိန်တွင်မှ သူ၏ရှေ့သို့ ခုန်ဆင်းကာ လမ်းပိတ်လိုက်တော့ပေသည်။</p> <p>“လင်းကျူ... ငါတို့ သွေးလမ်းစဉ်မှာ လူမရှိဘူးလို့ နင် တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား.........”</p> <p>ယွမ်ဝူသည် ရှေ့မှ အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစမ်း .....”</p> <p>လင်းကျူသည် ယွမ်ဝူက လမ်းပိတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ဝင်စားဟန်များ ပေါ်လာပေသည်။ “ညီအစ်ကို ယွမ်ဝူ... နောက်ဆုံးတစ်ခါ တွေ့တုန်းက မင်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၅) မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်လား။ တစ်လကျော်ကျော်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ကျဆင်းသွားရတာလဲ.........”</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအကြောင်းကို မင်းကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်” ယွမ်ဝူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ဆက်မပြောလိုတော့ချေ။ “စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့။ လူမဟုတ် မိစ္ဆာမဟုတ်တဲ့ အုပ်စုကို ခေါ်ပြီး ငါတို့ သွေးလမ်းစဉ် နယ်မြေထဲကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း .....”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save