Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွဲ့ချန်သည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း သူမအပေါ် သံသယဝင်နေကြပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်ပေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှောင်မှောင်သွားသော်လည်း ဘာမှမသိသလိုပင် ဟန်ဆောင်နေလိုက်၏။</p> <p>လက်ရှိတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ အင်အားကြီးသော ရန်သူ ယွမ်ဝူကို အပြတ်ရှင်းရန်သာ ဖြစ်ချေသည်။ ယွိချီနှင့် တွမ်ချန်းရှောင်တို့မှာမူ သူမ အားလပ်သည့်အချိန်မှသာ ရှင်းထုတ်လျှင်လည်း နောက်မကျသေးပေ။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် ဝေးလံသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် တောအုပ်အတွင်းသို့ ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယွဲ့ချန်နှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာလည်း အရှိန်မြှင့်ကာ ယွမ်ဝူ၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေရန် တောထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြတော့၏။</p> <p>ဤတောင်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှားပါးလှသော တောင်ကန္တာရတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မြင်သမျှနေရာတိုင်းတွင် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များမှလွဲ၍ အသိဉာဏ်မရှိသော ငှက်များနှင့် သားရဲအချို့သာ ရှိနေ၏။ သူတို့ သုံးဦးသည် ထိုတောင်ကန္တာရကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ယွမ်ဝူ၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာမတွေ့သေးချေ။</p> <p>“ဒါ တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ......... ငါတို့ မျက်စိရှေ့တင်ပဲ သူ ဒီတောင်ထဲကို ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်တာလေ၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ဝက်လောက် သောက်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပျောက်သွားရတာလဲ” တွမ်ချန်းရှောင်၏ မျက်ဝန်းတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>ယွိချီကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆို၏။ “ငါ ပတ်ဝန်းကျင်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိထားကြည့်နေတာ၊ စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူ ဒီနေရာထဲကို ဝင်သွားပြီးကတည်းက ပြန်ထွက်မသွားဘူးဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် အာမခံနိုင်တယ်”</p> <p>“အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ အခြေအနေက တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်၊ သူ တစ်ခုခုကို သုံးပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ယွဲ့ချန်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်ကို အမြဲမပြတ် စကန်ဖတ်နေပေသည်။ “နင်တို့ ဘယ်လိုထင်လဲ......... စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူကို ဆက်ရှာကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်လျှော့ကြမလား”</p> <p>“သေချာပေါက် ဆက်ရှာရမှာပေါ့ .....” တွမ်ချန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာ၏။ စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူကို စော်ကားမိပြီးမှတော့ အဆုံးအထိ သွားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့ပေသည်။</p> <p>ယွိချီက စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ သဘောတူကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။ ယွမ်ဝူသည် သူ၏ အစွမ်းထက်သော ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ အရင်းအမြစ်များကို အမြဲတမ်း လုယူခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ ယွမ်ဝူကို အားနည်းအောင် လုပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူတို့ သေချာပေါက် လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယွဲ့ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် မြေပြင်ကို သုံးပေလောက်အထိ တူးပြီးတော့ ဒီတောင်ကို မြေလှန်ပစ်ကြတာပေါ့၊ စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို သေချာပေါက် ရှာထုတ်ရမယ် .....”</p> <p>ပြောပြီးနောက် သူမသည် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသော သွေးဝိညာဉ်ကို မေးဆတ်ပြလိုက်၏။ သွေးဝိညာဉ်သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့ခြေသည်း နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်တော့ပေသည်။</p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး သဲများနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကုန်ကြ၏။ သစ်ပင်များမှာ တစ်ဝက်စီ ကျိုးပဲ့ကုန်ကြသလို အမြစ်များပါ ကျွတ်ထွက်ကုန်ကြသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးများ ပေါ်လာရပေသည်။</p> <p>ယွိချီနှင့် တွမ်ချန်းရှောင်တို့သည်လည်း မိမိတို့၏ အတတ်များကို အသုံးပြု၍ ထိုတောအုပ်အတွင်းသို့ ဖျက်ဆီးလိုက်ကြရာ တစ်တောလုံး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကုန်တော့၏။</p> <p>၎င်းကို မြင်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးအဖြစ် ပြင်ပအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပေးနေသော နှလုံးစားပိုးကောင် မှာ စိုးရိမ်လာရပေသည်။</p> <p>“သခင်... အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား......... အပြင်က လူတွေက ဒီတောအုပ်ကို မြေလှန်နေကြပြီ ..... ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်လောက်နေရင် ငါတို့ဆီကို ရောက်လာတော့မှာ .....”</p> <p>“၁၅ မိနစ်.......... ဒါက အရမ်းနှေးလွန်းပါတယ်။ ငါ အရင်ဆုံး ယွမ်ဝူကို ရှင်းပြီးမှ သူတို့ကို သွားရှာလိုက်မယ်” မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ နှိုးဆွကာ ယွမ်ဝူ၏ သွေးပင်လယ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေသည်။</p> <p>ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါမှ ယွမ်ဝူသည် ပုံရိပ်ယောင်အတွင်းမှ ထိတ်လန့်စွာ နိုးထလာတော့၏။</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ......... ငါ ယွဲ့ချန်တို့ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကနေ လွတ်လာပြီးတော့ ပုန်းအောင်းတဲ့နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့လို့ ဒဏ်ရာကုဖို့ ပြင်နေတာ မဟုတ်လား.........</p> <p>အဘယ်ကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မုန့်ဝမ်ကို မြင်နေရသနည်း။ သူ ရက်ပေါင်းများစွာ အသည်းအသန် ရှာဖွေခဲ့သော မုန့်ဝမ်မှာ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော်လည်း ယွမ်ဝူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာခြင်း မရှိဘဲ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုများသာ လွှမ်းမိုးသွားရပေသည်။</p> <p>ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ..... သူ အမှန်တကယ်ပင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ၎င်းက မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်သွားသနည်း။ သူ ဘာကြောင့် လုံးဝ မမှတ်မိရသနည်း။</p> <p>ယွမ်ဝူသည် ထပ်မံစဉ်းစားနေရန် မဝံ့တော့ဘဲ မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် အသည်းအသန် လူးလိမ့်လိုက်၏။ သို့သော် သူ မိန်းမောနေသော အချိန်အတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်က သူ၏ သွေးပင်လယ်ကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး အတွင်းရှိ သွေးဝိညာဉ်ရေများကို ရူးသွပ်စွာ သိမ်းပိုက်နေချေပြီ။</p> <p>“အား—”</p> <p>သွေးပင်လယ် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ယွမ်ဝူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ “ဝေါ” ခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကြီးကို ဆွဲခွာခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုများကို အံတုရင်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးပင်လယ်ကို အသည်းအသန် နှိုးဆွကာ မုန့်ဝမ်၏ သန့်စင်မှုအပေါ် အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ကြိုးစားနေ၏။</p> <p>“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတဲ့သူပဲ.........” မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ယွမ်ဝူ၏ နှလုံးသွေးကြောကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ပြတ်တောက်သွားရပေသည်။</p> <p>နှလုံးသွေးကြော ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် ယွမ်ဝူ၏ အရှိန်အဝါမှာ များစွာ အားနည်းသွားပြီး ခုခံမှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားတော့၏။ ထိုအခါမှသာ မုန့်ဝမ်သည် အောင်ပွဲ၏ အသီးအပွင့်များကို အားရပါးရ ခံစားတော့ပေသည်။</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ ပေါက်ပြဲနေသော သွေးပင်လယ်အတွင်းမှ သွေးဝိညာဉ်ရေ အမြောက်အမြားမှာ ပန်းထွက်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွား၏။ သူမသည် ထိုစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ပြီးနောက် မိမိ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မုန့်ဝမ်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပိုမိုခိုင်မာ၍ အစွမ်းထက်လာတော့၏။</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယွမ်ဝူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာမူ သွေးဝိညာဉ်ရေများ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာရပေသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၄) မှ အဆင့် (၃) သို့ ကျဆင်းသွား၏။</p> <p>ထို့နောက် အဆင့် (၂)၊ အဆင့် (၁)......... ယွမ်ဝူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အောက်ဆုံးအထိ ရောက်ရှိသွားပြီး သွေးပင်လယ်အတွင်း၌လည်း သွေးဝိညာဉ်ရေ တစ်စက်မျှ မကျန်တော့သည်ကို မြင်ရချိန်တွင်မှ မုန့်ဝမ်သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယွမ်ဝူကို သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်တော့ပေသည်။</p> <p>“သခင်ကတော့ တကယ်ကို ပြောင်မြောက်ပြီး အစွမ်းထက်လှပါတယ် ..... ယွမ်ဝူလို လူစားမျိုးက သခင်ကို စိန်ခေါ်ရဲတာ... သေချင်နေတာပဲ ..... သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်တာက သခင်က ကြင်နာလွန်းလို့ပါပဲ။</p> <p>ကျွန်တော့်အမြင်အရဆိုရင် သခင်တစ်ယောက်တည်းသာ သွေးလမ်းစဉ်ရဲ့ နတ်သားတော်ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတာ၊ အဲ့ဒီ ရွှယ်ဝူယာ ဆိုတာက အမှိုက်သက်သက်ပါပဲ ..... သခင်ရဲ့ ခြေဖဝါးကို လျက်ဖို့တောင် မတန်ပါဘူး .....”</p> <p>မုန့်ဝမ်က လှောင်ပြုံးကလေးဖြင့် ဆို၏။ “နင်ပြောတာက တော်တော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ ကျန်တဲ့သူတွေကို ရှင်းပြီးရင် ရွှယ်ဝူယာကို သွားသတ်ရမှာလား”</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပေသည်။ “သခင်... ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ရွှယ်ဝူယာဆိုတာက စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ သူက သွေးလမ်းစဉ်ရဲ့ နတ်သားတော် ဖြစ်နေတာရယ်၊</p> <p>ကျင့်ကြံမှုကလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၇) မှာ ရှိနေတာရယ်ကြောင့်... ဒီကိစ္စကိုတော့ သေချာလေး ပြန်စဉ်းစားသင့်ပါတယ်၊ သေချာ ပြန်စဉ်းစားသင့်ပါတယ် .....”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် နှလုံးစားပိုးကောင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူမ၏ သွေးပင်လယ်ကို အသုံးပြု၍ ပုံရိပ်ယောင် စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ အဝေးရှိ ယွဲ့ချန်၊ ယွိချီနှင့် တွမ်ချန်းရှောင်တို့ဆီသို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ထိုသုံးဦးမှာ ယွမ်ဝူကို ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်၏။ တောင်ကန္တာရတစ်ခုလုံးမှာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် မှတ်မိနိုင်စရာ မရှိတော့ချေ။ ယွဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းတင်းစေ့နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြတ်ပြေးနေပေသည်။</p> <p>သူမ ဆင့်ခေါ်ထားသော သွေးဝိညာဉ်မှာ ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ဝူ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသေးချေ။ ထိုသွေးဝိညာဉ် မရှိတော့ပါက သူမ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် တွမ်ချန်းရှောင်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးအောက်တွင် ခြေရာလက်ရာအချို့ကို တွေ့ရှိသွားပေသည်။ သူသည် ထိုခြေရာများကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလာ၏။</p> <p>“တွေ့ပြီ ..... စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူက ဒီအောက်မှာ ပုန်းနေတာပဲ .....”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ယွဲ့ချန်သည် တွမ်ချန်းရှောင် ညွှန်ပြရာသို့ လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာပေသည်။ “တကယ်ပဲ... ဒါက စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ ..... သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး မြေအောက်ထဲမှာ ပုန်းနေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ .....”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူ ဒီမှာရှိတာ သေချာပြီဆိုမှတော့ ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ......... တိုက်ကြရအောင်” ယွိချီက ပြောပြီးနောက် ကျောက်တုံးကြီးအောက်ရှိ ကျင်းထဲသို့ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ကျန်နှစ်ဦးကလည်း လက်နှေးခြင်း မရှိချေ။ သူတို့ သုံးဦး အတူတကွ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြရာ မကြာမီမှာပင် မြေအောက်အတွင်းမှ ပေါက်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>“အဟွတ်... အဟွတ်.........”</p> <p>အားနည်းစွာ သွေးအန်သံနှင့်အတူ လူပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကျင်းအတွင်းမှ ခုန်ထွက်လာပေသည်။ ထိုသူမှာ လက်မောင်းတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားသော ယွမ်ဝူပင် ဖြစ်ချေ၏ ..... ယွမ်ဝူ ပေါ်လာသည်နှင့် သူသည် ချိတ်ကောက်ဓားကို ကိုင်စွဲ၍ သူနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော တွမ်ချန်းရှောင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save