Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက်ရတနာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် ယွင်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတစ်ဦးတည်းသာ မြင့်မြတ်လက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူတစ်ဦးတည်းသာ ၎င်းက ပေးစွမ်းသော ထိန်းချုပ်မှု ခံစားချက်ကို နားလည်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို ငါ စိုးရိမ်နေတာပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူက ဒီလေဟာနယ်ရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်ခဲ့လောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ လေဟာနယ် လွှဲပြောင်းမှုက ဘာလို့ ရပ်တန့်သွားလဲ ငါ မသိဘူး...</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ သူက ဟော့သိုသားရဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူပြီး အဲဒီအချိန်ကတည်းက အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ။</p> <p> </p> <p> မူလဆန်းကြယ်ကျင့်စဉ် ပေါင်းထည့်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက သေချာပေါက် ပိုကြီးမားလာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဓားကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ယူလို့ မရတော့ဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလောကမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်...</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ငါကလည်း အထင်သေးခံရမယ့် လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါ ယုံကြည်မှု မရှိရင် တိုက်ခိုက်ဖို့ မစွန့်စားချင်ရုံ သက်သက်ပါ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ပတ်လည်ရှိ ဤမိတ်ဆွေများသည် ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သူ၏အဖော်များ ဖြစ်ကြပြီး အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် သူ၏အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို အသက်အန္တရာယ် မစွန့်စေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် ၎င်းမှာ သေလုမြောပါး အတွေ့အကြုံ တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းရဲ့ ဓား မရှိတော့တဲ့ အခုအချိန်မှာ မင်း ဘာသုံးမလဲ။ အဲဒီ ကြယ်ဖျက်ဆီးခြင်းဓားကိုလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းဆီမှာ အဆင့်အတန်းမီတဲ့ ဓားနှစ်လက် ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ငါ့ကို တစ်လက် ပေးလေ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လစ်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ဆုတ်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဆိုမှတော့ ထွက်သွားကြစို့။ ဒီလူက ရည်မှန်းချက် ကြီးမားတယ်... အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ သူ့ကို သေချာပေါက် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားဆီ ပြန်သွားကြပါ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး နယ်မြေစွမ်းအားက သူတို့ကို အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းသွားစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်ကြသော်လည်း မူကျန့် တစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ သူတို့ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ယွင်ရှောင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူကျန့်... ကျွန်တော့်ကို အပြင်ကို ပို့ပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် နှလုံးသားမဲ့ ခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မှန်ကန်တဲ့ ကိစ္စပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒေါင်"</p> <p> </p> <p>"ဒေါင်"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်းသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး အထီးကျန်ဆန်သော ရေလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မြည်ဟည်းသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များသည် မြစ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ခဏအကြာတွင် မြောက်ပင်လယ်၏ ကောင်းကင်ယံ အထက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ထိုဧရိယာကို စူးစမ်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရေနက်လမ်းကြောင်း၏ ပင်လယ် ဧရိယာ မဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသော်လည်း လေဟာနယ် ကူးပြောင်းခြင်းသည် မကြာခဏ လမ်းလွဲတတ်သဖြင့် အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူကျန့်... ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အရမ်း ပျော်ဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကျုပ်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေတွေပဲ ဖြစ်နေဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် ယွင်ရှောင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>သခင်လေးယွင်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ ခွန်အား... ပြီးတော့ မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်... မင်းက အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာကျော် အစွမ်းထက်သူ တစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က '<strong>လီ</strong>' ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို အရမ်း သဘောကျတယ်... ဒါကြောင့် ပြောင်းဖို့ မလိုပါဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ဖက်လူကို နောက်ထပ် ဘာမှ ပြောရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နေပါဦး။ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ပြောင်းဖို့ မလိုပါဘူး။ တကယ်လို့ သခင်လေးယွင်က ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့ကို ကူညီပေးနိုင်ရင် ငါတို့က မင်းကို သေချာပေါက် ရက်ရက်ရောရော ဆုချမှာပါ။</p> <p> </p> <p>မသွားပါနဲ့... မသွားပါနဲ့ဦး... သခင်လေးယွင်...  ထာဝရအသက်နယ်မြေ အကြောင်း မင်း အရင်က ကြားဖူးလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ပေတစ်ရာခန့် ထွက်ပြေးသွားပြီးမှ ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထာဝရအသက်နယ်မြေက ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>သူ ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မူကျန့် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်က တကယ်ပဲ ကြားဖူးတယ်ထင်တယ်။ မင်းက ငါတို့ မူမျိုးနွယ်စုကို ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမဆု ရအောင် ကူညီပေးနိုင်သရွေ့ လန်ယာကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့် တစ်နေရာ ရအောင် ငါ အာမခံနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် သူ့လက်ကို လှန်လိုက်ရာ ကောင်းကင်အတားအဆီးအမိန့်ပြား သူ့လက်ဝါးထဲတွင် ပေါ်လာ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ဆိုလိုတာ ဒါလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လို ရလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် သံတံဆိပ်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား အဲဒါကို သိဖို့ မလိုပါဘူး။ အရှင်မူကျန့်က ထာဝရအသက်နယ်မြေ အကြောင်း ဘယ်လောက် သိထားလဲလို့ ငါ သိချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ အချိန်အကြာကြီး မှင်တက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ စွမ်းရည်များမှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထာဝရအသက်နယ်မြေက လန်ယာကောင်းကင်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်ပြီး ယနေ့ လောကမှာ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းလို့ ဆိုကြတယ်။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ပွင့်မယ့် အချိန်က ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး... ပြီးတော့ အဲဒါက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ မပွင့်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့ ကိစ္စကို ငါ မေ့ထားလိုက်ပါမယ်။ အဲဒါက နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ပွင့်ရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်က တကယ် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်ရင်... နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီက ဒီလောကကနေ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထာဝရအသက်နယ်မြေထဲမှာ ကောင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ သခင်လေးယွင်က ဒီတစ်ကြိမ် ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရင်... ငါတို့ မူမျိုးနွယ်စုက မင်း ထာဝရအသက်နယ်မြေထဲ ဝင်တဲ့အခါ သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ကျုပ် လိုလို့လား…”</p> <p> </p> <p>"အာ... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည်လည်း မှင်တက်သွား၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွင်ရှောင် ပြသခဲ့သော ခွန်အားအရ... ထို့အပြင် မြင့်မြတ်လက်နက် အတွင်း၌ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိနေသဖြင့် သူတို့၏ ဂရုစိုက်မှုကို သူ သေချာပေါက် မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်က ဓားတစ်လက် လိုနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အိုး... ခင်ဗျားတို့ မူမျိုးနွယ်စုက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားတစ်လက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့များလား။ သာမန် အရာတွေကို ကျုပ် လှည့်တောင် မကြည့်ဘူး ဆိုတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ငါ ပြောနေတဲ့ ဓားက သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါရဲ့ မူလအစကို ပြန်ခြေရာခံကြည့်ရင် အဲဒါက မြင့်မြတ်လက်နက်နဲ့သာ ယှဉ်နိုင်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အိုး... ဟယ်ကျန့်လား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်ရဲ့ ဓား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ အတွေးတစ်ခု ယွင်ရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... သူ့ဆီမှာ နဂါးစစ်ဓား ရှိတယ် ဟုတ်လား။ မြန်မြန်... သူ့ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သဘောတူလိုက်"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ယွင်ရှောင်သည်လည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်ဓား အကြောင်း ကျုပ်လည်း ကြားဖူးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မူမျိုးနွယ်စုမှာ တစ်လက် ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ကျုပ်ကို လှည့်စားနေတာလား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ မူမျိုးနွယ်စုမှာ မရှိပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲဆိုတာ ငါတို့ သိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျပန်း အခြေအမြစ် မရှိတဲ့ ကောလာဟလ တစ်ခုနဲ့ ခင်ဗျားအတွက် ကျုပ်အသက်ကို စွန့်ဖို့ လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ယုံကြည်မှု မရှိဘူးလို့ မင်း ဘယ်လိုများ ပြောနိုင်ရတာလဲ။ ငါ အရမ်းကို ယုံကြည်မှု ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ကို ‌ောက်ရူး ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားသာ ယုံကြည်မှု ရှိရင်... ခင်ဗျားတို့ မူမျိုးနွယ်စုက သွားမယူဘူးလား။ မူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အားလုံးက အသက်ရှင်နေတဲ့ ‌ောက်ရူးတွေလား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်ဓားက အဲဒီတုန်းက နဂါးစစ်အရှင် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတာ... ပြီးတော့ ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲရဲ့ ရလဒ်က ဒီရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ရတနာ ဖွင့်လှစ်မှုနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှေးဟောင်း ရတနာ တစ်ခုလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ဝမ်ယိချန်းကို ဖျတ်ခနဲ သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းသည်လည်း လျှို့ဝှက်ရတနာ တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ ထိုရတနာမှာ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဤရတနာမှာ ဝမ်ယိချန်း၏ ရတနာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နိုင်မည်လော။</p> <p> </p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီရှေးဟောင်း ရတနာက ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာများလား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လို သိတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီး အလွန် ဆိုးရွားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြိုးကြိုးစားစား ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ရတနာမှာ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲစေပြီး ကုန်သည်မဟာမိတ် အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းမှ လူများက သစ္စာဖောက်ကာ သိုင်းပြိုင်ပွဲအတွက် အရင်းအနှီးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်က ရှေးဟောင်းရတနာ အကြောင်းကိုလည်း သိထားမှတော့ ကိစ္စတွေက ပိုလွယ်သွားပြီ။ ငါ့မူမျိုးနွယ်စု ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဝေစုထဲကနေ နဂါးစစ်ဓားကို သေချာပေါက် ယူပြီး သခင်လေးယွင်ကို ပေးမယ်လို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကိုယ်စား ငါ ကတိပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က… "ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ရတနာ အကြောင်း ကျုပ် ဘာမှ မသိဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလျှို့ဝှက်ရတနာနဲ့ သိုင်းပြိုင်ပွဲ အကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြပါ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။ မူလက သိုင်းပြိုင်ပွဲတွေက သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။ အဲဒါတွေက တံခါးပိတ် မိသားစုတွေ အချင်းချင်း သိကျွမ်းဖို့ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ တခြား ဂိုဏ်းတွေနဲ့ အင်အားစုတွေရဲ့ အခြေအနေကို လေ့လာဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခု သက်သက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက အတော်လေး အရေးကြီးတဲ့ ဖလှယ်မှု ပုံစံ တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဖလှယ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အကျိုးအမြတ် သိပ်မပါဝင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်ကတော့ ကွာခြားတယ်။ ၎င်းက အဓိက ဖြစ်ရပ် နှစ်ခုနဲ့ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေတယ်... လန်ယာကောင်းကင်ထဲ ဝင်ခွင့် ရမယ့် နေရာ အရေအတွက်နဲ့ ရှေးဟောင်း ရတနာတွေ ခွဲဝေမှုပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လန်ယာကောင်းကင် ဖွင့်တဲ့ နည်းလမ်းက ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ လက်ထဲမှာ အမြဲ ရှိနေတာ...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တံခါးပိတ် မိသားစုတွေက အဲဒါကို စိတ်ဝင်စားပုံ မရဘူး။ အဲဒီထဲကို တစ်ယောက်မှ ဝင်တာ ငါ မမြင်ဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်လုံးများတွင် နာကြည်းမှုများ လင်းလက်သွားပြီး နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးက ငါတို့ကို ဝင်ခွင့် မပေးလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"အိုး... ဘာလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်... ငါ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကြည်းမှုမှာ ခေတ္တမျှ ကျန်ရစ်နေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားကာ သူသည် နက်ရှိုင်းသော နာကြည်းမှုကို မြိုသိပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာပြီး ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါး၏ လုပ်ရပ်များ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခင်ဗျားတို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အတိအကျပဲ။ ထာဝရအသက်နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်တာက အဓိက ဖြစ်ရပ် တစ်ခုပဲ။ တကယ်လို့ ငါတို့ကို ခွင့်မပြုရင်... ဟမ့်... တံခါးပိတ် မိသားစု တစ်ခုလုံး ဆူပူအုံကြွလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နေရာတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပထမ... ဂိုဏ်းတစ်ခုစီမှာ အနည်းဆုံး နေရာ တစ်နေရာ ရှိရမယ်။ ဒုတိယ... သိုင်းပြိုင်ပွဲ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေအရ နေရာတွေကို ခွဲဝေပေးမယ်။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ယောက်က ပထမဆု ရရင်... နေရာ သုံးဆယ်ကို ဆုအဖြစ် ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"သုံးဆယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ တော်တော် ကြီးမားတဲ့ ဆုပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သုံးဆယ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုတာလား။ ခွန်အားအရဆိုရင်... ငါ့မူမျိုးနွယ်စုမှာ ဝင်ရောက်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတဲ့သူ သုံးဆယ်ထက် အများကြီး ပိုရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်ဝင်နယ်မြေ နှစ်ခုကလွဲရင် ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးက ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးကို ခွဲဝေပေးတဲ့ နေရာ အရေအတွက်က ဘယ်ဂိုဏ်းအတွက်မဆို သုံးဆယ် ပြည့်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p> သုံးနေရာ ဆိုတာက အများဆုံး ဖြစ်ပြီး သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ အပြင်လောကကသာ ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စုမှာ နေရာ သုံးဆယ် ရှိတယ် ဆိုတာ သိရင်... ဟီးဟီး..."</p> <p> </p> <p>မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် မူကျန့်က ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်... သိတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ့ဆီက လာလုရဲတဲ့ကောင် ရှိလို့လား…. မူမျိုးနွယ်စုက တံခါးတွေကို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်ထားရင်တောင် ဘယ်သူမှ လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် သူ့လက်ကို အားနည်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ စွမ်းအား အကြောင်း ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ အဓိက အကြောင်းအရာကို ပြန်သွားကြစို့။ ရှေးဟောင်း ရတနာ ကိစ္စက ဘယ်လိုလဲ... ပြီးတော့ အဲဒါကို ဘယ်လို ခွဲဝေသင့်လဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အရင်က ဒီလျှို့ဝှက်ရတနာ အကြောင်း မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒါကို မြေကမ္ဘာမဟာမိတ်ရဲ့ မြေကမ္ဘာအရှင်က ထုတ်ဖော်ခဲ့တာ...</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း နဂါးစစ် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာ တစ်ခု တကယ် ရှိတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒါက ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားပြီး လူတွေက ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကို လျှို့ဝှက်ရတနာ ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်... အဲဒါကို တွေ့တဲ့ သူတိုင်းက ဝေစု တစ်ခု ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"မြေကမ္ဘာအရှင်လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေအရ မြေကမ္ဘာအရှင်က အောင်းချန်ခုံး ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အများဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ အောင်းချန်ခုံးနဲ့ ဝမ်ယိချန်းက..."</p> <p> </p> <p>အောင်းချန်ခုံး၏ အာဏာရှင်နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် မူလအစကို သူ သိသောကြောင့် မြေကမ္ဘာအရှင်၏ အထောက်အထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အောင်းချန်ခုံး ဖြစ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်မှာ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းပေါ်တွင် ပုန်းကွယ်နေကြောင်း လူနည်းစုသာ သိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က အောင်းချန်ခုံးသည် အာဏာရှင်နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ယိချန်း၏ လျှို့ဝှက်ရတနာကို မျက်စိကျနေခဲ့လောက်ပြီး မကြာသေးမီကမှ ၎င်း၏ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အောင်းချန်ခုံး၏ စွမ်းရည်များအရ သူ သိနေမှတော့ အဘယ်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် သွားမယူခဲ့သနည်း။ ယင်းအစား သူသည် ၎င်းကို ကြေညာခဲ့ပြီး တံခါးပိတ် မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးထံမှတစ်ဆင့် ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းအပေါ် ဖိအားပေးခဲ့လေသည်။ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်း၏ စွမ်းအားက သူ့ကို သတိထားစေခဲ့လေသလော…</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းများ ဆက်တိုက် သူ့စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး သူ့အား လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် မှင်တက်သွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ကော"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာ သတင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် မြေကမ္ဘာမဟာမိတ် သာမက ကောင်းကင်မဟာမိတ်ကပါ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကို ဖိအားပေးလာကြတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီအခြေအနေမှာ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းမှာ လျှို့ဝှက်ရတနာကို ထုတ်ပေးရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီလျှို့ဝှက်ရတနာမှာ သော့ မရှိဘူး...</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းက အဲဒါကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မဖွင့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါကို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာမဟာမိတ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဖွင့်တာက အတိအကျပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p><strong>ဝမ်ယိချန်း ဒီအချိန်မှာ ရွက်တစ်ထောင်ကျွန်းကို ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒါက ထောင်ချောက်ထဲ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပြီး မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးကို သော့သွားပို့ပေးသလို ဖြစ်မနေဘူးလား။</strong></p> <p> </p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ မစသေးဘူးလေ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က အဲဒါကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲ ဆိုတာကို တွေးနေကြပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save