Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟမ့်... ဘာအံ့သြစရာလဲ... သောက်ကျိုးနည်း"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က နေစရာ ဧရာမလိပ်ကြီး တစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့ရုံ သက်သက်ပဲလေ။ ငါ့မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်းကတော့ အစစ်အမှန် လူလုပ်ကျွန်း တစ်ကျွန်း ဖြစ်ပြီး ငါ့မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဘိုးဘေးတွေက တစ်စစီ တည်ဆောက်ခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မှင်တက်သွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကျွန်းကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက လူလုပ်ကျွန်း တစ်ကျွန်းလား"</p> <p> </p> <p>သူ၏အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မူကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် ညွှန်းဖွဲ့မမှီသော ဂုဏ်ယူမှု တစ်ခု ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခုပဲ ရှိလောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် အရှေ့ပင်လယ် စစ်ပွဲအတွင်း လော့ထျန်း ယူဆောင်လာခဲ့သော ဧရာမမြို့ကြီးကဲ့သို့သော အလားတူ ကြီးမားလှသည့် ဗိသုကာ လက်ရာများကို အရင်က မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုဧရာမ မြို့ကြီးများမှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော်လည်း ရိုးရှင်းသော တည်ဆောက်ပုံများ ရှိပြီး လုပ်ဆောင်ချက် အလွန် နည်းပါးကာ ယာယီ နေထိုင်ရာအဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်းကို ကွဲပြားသော ဧရိယာများအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားပြီး စနစ်ကျသော အပြင်အဆင် ရှိကာ တောင်များ မြစ်များနှင့် ရေကန်များ အပြည့်အစုံ ပါဝင်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် လှပနေသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ... ၎င်းမှာ လက်ရာမြောက် ဗိသုကာပညာရှင် တစ်ဦး၏ လက်ရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူမျိုးနွယ်စုက တကယ်ကို တော်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက အရမ်း မောက်မာတာကလွဲရင်... ရုပ်သေးပညာရပ်နဲ့ ခွန်အား တစ်ခုတည်းမှာတင် သူတို့က အင်အားကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းကို တကယ် ယှဉ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အခုလေးတင် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ မြူခိုး ကာကွယ်ရေး အပြင် ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်းရဲ့ ခံတပ်တွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။ ဒါကြောင့် မူမျိုးနွယ်စုက အပြင်ဘက်မှာ အစောင့်တွေ မလိုဘူး။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"</p> <p> </p> <p>သူသည် အရင် အောက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တံဆိပ်ပြားကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သတ္တုပြားသည် လေထဲတွင် လည်ပတ်ကာ ကျဆင်းသွားပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်သော အလင်းကွင်းများကို ပစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသော လေဟာနယ် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သက်တန့်ရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကာ အလွန် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းသွားရာ လူဆယ်ဦး သူတို့ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ ရုပ်ရည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရပြီးမှသာ ထိုလူဆယ်ဦးသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။ တာဝန်ခံ ခေါင်းဆောင်က ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရိုအသေပေးပါတယ်... အကြီးအကဲကျန့်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲရိထုံနဲ့ ယိကျွင်း ပြန်လာတာ မြင်လိုက်လား"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲနှစ်ယောက်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ပြန်ရောက်လာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ယွင်ရှောင်ကို သံသယ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ ဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် တစ်ယောက်ပဲ။ ကောင်းကင်အဆင့် စံနှုန်းရှိတဲ့ အခန်း တစ်ခန်းကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်။</p> <p> </p> <p>ငါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို အရင် သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ယွင်ရှောင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်... ကောင်းကင်အဆင့်လား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... ငါ့အမိန့်ကို မင်းက မေးခွန်းထုတ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"မဝံ့ရဲပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ့ပတ်လည်ရှိ အစောင့်များကို ညွှန်ကြားချက် အချို့ အလျင်အမြန် ပေးပြီးနောက် ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ပြုံးကာ ဦးဆောင်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်... ဒီဘက်ကို ကြွပါ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို သွားတွေ့ဖို့ မင်းကို အခု ငါ ခေါ်သွားမယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ပတ်လည်ရှိ အစောင့်များ အားလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ဤမျှ ယဉ်ကျေးနေသည်ကို သူတို့ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။ သူက ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးရဲ့ တော်ဝင်နယ်မြေ နှစ်ခုထဲက တစ်ခုခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်နေမလား။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင် တော်ဝင်နယ်မြေ နှစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် မူမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများထံမှ ဤကဲ့သို့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ရရှိရန် မထိုက်တန်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အဆင့် ဧည့်ခံမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထျန်းချန်ချောက်ကမ်းပါးမှ နန်ချိုးယွီ တစ်ဦးတည်းသာ ခံစားရသည်ကို မြင်ဖူးခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မူကျန့်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်သွား၏။ မူကျန့်သည် ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်း၏ တည်ဆောက်မှုနှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုကို ကြွားလုံးထုတ်ချင်ပုံ ရသဖြင့် သူသည် သူ့အား တမင်တကာ လမ်းလွှဲကာ ကျွန်းတစ်ခုလုံး နီးပါးကို လှည့်ပတ်ခေါ်သွားပြီးမှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အဖြူရောင်နန်းတော် တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ကျွန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် တစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြောင်း သိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမူကျန့် ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးနိုင်သော ဧည့်သည်မျိုးကို သူတို့ ဘဝတွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ ယွင်ရှောင်၏ အထောက်အထားကို သူတို့ မခန့်မှန်းဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် နန်းတော်၏ရှေ့ ပေတစ်ရာခန့် အကွာတွင် မူကျန့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏရပ်ပါ။ ငါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို အရင် အသိပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ချပ်ကို ထုတ်၍ မန္တာန်အချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းပြားသည် နန်းတော်ထဲသို့ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း တည့်တည့် ပျံသန်းသွားပြီး အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းပြားသည် ပြန်လည် ပျံသန်းထွက်လာပြီး မူကျန့်၏ လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် ၎င်းကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ဖတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ငါတို့ ရောက်လာတာကို သိနေပြီ... ပြီးတော့ ခန်းမထဲမှာ ငါတို့ကို စောင့်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည်လည်း မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ မည်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်မည်ကို အလွန် သိချင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သေချာပေါက် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ဦး သို့မဟုတ် သူတော်စင်တစ်ပါးပင် ဖြစ်နိုင်လေသည်။ မဟုတ်ပါက အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ကျင်းချီနှင့် ထိုနတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးရုပ်ကို သူ ဖိနှိပ်နိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းမျက်နှာပြင်ကို အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းများဖြင့် လုံးဝ ခင်းထားသဖြင့် ၎င်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်း မြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ခန်းမထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြ၏။ ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမ၏ အထက်တွင် အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် ရောယှက်နေသော ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏မြှောက်ထားသော ခြေထောက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အကြည့်မှာ အလွန် စူးရှပြီး သူ့အား ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လန့်ဖြတ်သွား၏။ မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ဆန်းကြယ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးကို ကျင့်ကြံထားသည်လော…။ သို့သော် မူကျန့်သည် ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ကျင့်ကြံရန် သူ၏ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်တွင်လည်း မျက်လုံးတု တစ်စုံ ရှိနေသလော။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ညာဘက်ခြေထောက်ကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ထိုအကြည့်ကို မည်သည့် သာယာမှုမျှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရင်ထဲရှိ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မဟာကျယ်ပြန့်ခြင်းနတ်ဘုရားကျမ်းကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ကာ မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ သူတို့သည် မူမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ အသွင်အပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက် လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ အချိန်အကြာကြီး ရာထူးမြင့်မြင့်တွင် နေခဲ့သူ တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆုံးအစမဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တက်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရိုအသေပေးပါတယ်... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်။ ယွင်ရှောင်ကို ငါ ခေါ်လာခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သည် ယွင်ရှောင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းဆီမှာ နတ်ဘုရားရုပ်သေးရုပ်နဲ့ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း သတိဝီရိယ ရှိသွားကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့... မူကျန့်က မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူပြီးပြီပဲ။ မူမျိုးနွယ်စုက မင်းဆီက ရတနာတွေကို နောက်ထပ် လိုချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...</p> <p> </p> <p> ဒါကြောင့် အဲဒါက သဘာဝအတိုင်း အကျုံးဝင်ပါတယ်။ ငါက အရမ်း သိချင်ရုံ သက်သက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ အားလုံး မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြား ပဋိပက္ခ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ တင်းမာမှု တစ်ခု တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကတိစကားက ရွှေလို တန်ဖိုးရှိပါတယ်... သခင်လေးယွင် စိတ်ချလို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်က ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုကို ကြည့်ခွင့်ပြုမလားလို့ ငါ သိချင်ပါတယ်။ ငါ့မှာ အဲဒါတွေကို လိုချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပါဘူး... ငါက အဲဒါတွေကို ကြည့်ရှု အကဲခတ်ဖို့ သက်သက်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျုပ် မလုပ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ဒေါသထွက်မသွားဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလို ဆိုမှတော့... ထားလိုက်ပါတော့။ ရိထုံနဲ့ ယိကျွင်းဆီက သခင်လေးယွင် အကြောင်း ငါ အရင်က ကြားဖူးတယ်။ မင်းက တော်တော် စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်။ ကျင်းချီတောင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ကျုပ်ကို မြှောက်ပြောနေတာပါ"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... မူမျိုးနွယ်စုက လူတွေကို ဘယ်တော့မှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မချီးကျူးဘူး။ အကြီးအကဲကျန့်ကလည်း မင်းကို အထင်ကြီးတယ်ဆိုတော့... ဒါက သေချာပေါက် တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>သခင်လေးယွင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ ငါ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သခင်လေးယွင်က ငါ့မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်းကို သေချာ လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>မင်း အချိန်မရွေး ဘာမဆို တောင်းဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေရာကို မင်းရဲ့ အိမ်လို သဘောထားပြီး အားမနာပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်အပေါ် ဖိအား အရမ်း မပေးပါနဲ့။ ကျုပ် ရှုံးရင် ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား…"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်... နှိမ့်ချမနေပါနဲ့။ သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်မယ့် သူတွေက ဂိုဏ်းအသီးသီးက လူငယ် တပည့်တွေ ဖြစ်ရမယ်... အရိုးအသက် ကန့်သတ်ချက်က သုံးဆယ် အောက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ မင်းတောင် ရှုံးသွားရင်... ငါ့မူမျိုးနွယ်စုကလည်း ယုံကြည်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ညည်းညူစရာ မရှိတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် နှင်းအင်ပါယာတို့ ပါဝင်သော ဖြစ်ရပ်များ အပြီးတွင် ယွင်ရှောင်အပေါ် သူ၏ယုံကြည်မှုမှာ အကြွင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော သူတော်စင်များမှလွဲ၍ တံခါးပိတ် ဂိုဏ်းများနှင့် မျိုးနွယ်စုများတွင် သူ့အား အနိုင်ယူနိုင်သူ မရှိနိုင်ဟု သူ ယုံကြည်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျုပ်ရဲ့ အထောက်အထား ကိစ္စကကော..."</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး。 သခင်လေးယွင်က နဝမအဆင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်လို့ ငါ ကြားတယ်။</p> <p> </p> <p>ငါ့မူမျိုးနွယ်စုကလည်း လက်မှုပညာရပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတော်လေး ဗဟုသုတ ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p> မင်း ဆန္ဒရှိရင် ငါတို့ အကြံဉာဏ်တွေ ဖလှယ်ပြီး အတူတကွ တိုးတက်အောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင် အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒါက ဒီခုနစ်ရက် အချိန်ဖြုန်းဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် မူမျိုးနွယ်စု၏ ရုပ်သေးပညာရပ်ကိုလည်း အလွန် အထင်ကြီးပြီး အလွန် စိတ်ဝင်စားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင် သုံးရက်နေရင် လုပ်ကြတာပေါ့။ ဟောပြောပွဲကို လာနားထောင်ဖို့ အကြီးအကဲအားလုံးကို ငါ ခေါ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် တရားဝင်ကြီးလား။ ကျုပ်ကို ဖိအား အရမ်း မပေးပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်အပေါ်မှာ ဘာဖိအားမှ မရှိပါဘူး။ မူမျိုးနွယ်စုက လူတွေအပေါ် ဖိအားပေးတာကို ဘယ်တော့မှ မနှစ်သက်ဘူး။</p> <p> </p> <p>သခင်လေးယွင်... မင်း သေချာ ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။ လက်နက် ဖန်တီးခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အပြင်လောကနဲ့ မဆက်သွယ်ရတာ အတော်ကြာပြီလေ။ ငါလည်း အဲဒါကို မျှော်လင့်နေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မျှော်လင့်နေတာ ပိုကောင်းတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... သခင်လေးယွင်ကို ငါ မေးချင်တဲ့ နောက်ထပ် မေးခွန်း တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင်... ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ မင်းက အဆင့် ဘယ်လောက်လောက် ရှိမလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း ခန်းမ တစ်ခုလုံးရှိ လေထုမှာ လေးလံသွားပြီး သူတို့သုံးဦးသာ တိုးတိုးနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ခေါင်းကို စောင်းကာ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် ထိပ်ဆုံး တစ်ရာလောက်ထဲတော့ ဝင်နိုင်မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်က နောက်နေတာပဲ။ ကျင်းချီကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ အရှင်သခင်တစ်ယောက်က ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ အဆင့် တစ်ရာ ဝန်းကျင်လောက်မှာ ရှိတယ် ဟုတ်လား... ဟီးဟီး..."</p> <p> </p> <p>သူ၏လေသံမှာ ခနဲ့တဲ့တဲ့နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ပြုံးနေသော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... ငါ့ရဲ့ အပြုံးက မသင့်တော်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ဝန်းတယ်... ပင်လယ်လေးစင်းထက်တောင် ပိုကျယ်ဝန်းသေးတယ်...</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေကလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတာ။</p> <p> </p> <p>ထိပ်ဆုံး တစ်ရာထဲဝင်တယ် ဆိုတာကတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းရာ ကျနေသေးတယ်လို့ ကျုပ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် မူကျန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲ ကျဆင်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ သူတို့သည် ကုန်းမြေကြီးကို ကြီးစိုးရန် စိုးရိမ်နေကြကြောင်း သူ သိသည်။ သူတို့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားအချို့ ပေးခြင်းက ကောင်းလိမ့်မည်။ ထို့မှသာ ဤကောင်းကင်မဟာမိတ် ဆိုသည့် အဖွဲ့သည် မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့်... ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်လေးယွင်ကို အနားယူဖို့ ခေါ်သွားပေးပါ။ ပြီးတော့ သုံးရက်နေရင် လုပ်မယ့် ဖလှယ်ရေး ညီလာခံအတွက် ပြင်ဆင်ပါ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ယွင်ရှောင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် နန်းတော် တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ နာမည်ကို ငါ အခုထိ မသိသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့နာမည်က '<strong>ကျွမ်း</strong>' လို့ ခေါ်တယ်"</p> <p> </p> <p>"<strong>ကျွမ်း</strong>... ကျုပ် မှတ်ထားလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ပြုံးကာ မူကျန့်နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းသည် အဓိက ခန်းမထဲတွင် အထီးကျန်စွာ ထိုင်နေပြီး ပလ္လင်၏ ညာဘက်သို့ မှီကာ သူ၏မျက်နှာကို လက်ပေါ် တင်၍ တွေးတောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တစ်ရာ ဟုတ်လား... ဟက်"</p> <p> </p> <p>ပလ္လင်ပေါ်တွင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မူကျွမ်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဓိက ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူကျန့်၏ တင်းမာနေသော စိတ်ခံစားမှုများ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွား၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အခုလေးတင် တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် မေးရဲတယ်နော်။</p> <p> </p> <p>မင်းကို အရင် မိတ်မဆက်ပေးမိတာ ငါ့အမှားပါ။ ကံကောင်းလို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ဒေါသမထွက်တာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒေါသထွက်တယ် ဟုတ်လား။ နာမည်ကို မေးရုံနဲ့ ဒေါသထွက်ရင်... စကားပြောနေရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါကာ သူ့ကို အနီရောင် ပန်းများနှင့် အစိမ်းရောင် အရွက်များ ရှိသော ခြံဝင်း တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်မှာ ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်း၏။ ပို၍ပင် အံ့ဖွယ် ကောင်းသည်မှာ ၎င်းက ရာသီလေးပါး၏ ရှုခင်းကို တင်ဆက်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save