Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုပ်သေးခန်းမ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီရှုခင်း အပြင်အဆင်က တီထွင်ဖန်တီးမှု ကောင်းပြီး ထူးခြားတယ်။ အရှင်ကျန့်က အများကြီး တွေးတောခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ဒီနေရာက မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး ဧည့်သည်တွေအတွက် သီးသန့် ထားတာ။ 'နွေဦးလခြံဝင်း' လို့ ခေါ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် တွေးတောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နွေဦးလခြံဝင်း..."</p> <p> </p> <p>သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးရှိ အဆောက်အအုံများပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော နဂါးများနှင့် ဖီးနစ်ငှက်များကို ကဗျာတစ်ပုဒ်နှင့်အတူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>'နွေဦးခြံဝင်းက လမင်းကသာ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်ပြီး ကွဲကွာနေရသူတွေအတွက် ကြွေကျနေတဲ့ ပန်းတွေပေါ်မှာ လင်းလက်နေဆဲပါပဲ'</strong></p> <p> </p> <p>"နာမည်ကောင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နာမည်က ကောင်းသလို ရှုခင်းက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။</p> <p> </p> <p>သခင်လေးယွင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် အစေခံ တစ်ယောက်ကို ငါ့ဆီ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပါ။ သုံးရက်နေရင် ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ထွက်သွားသည်ကို ယွင်ရှောင် စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် နွေဦးလခြံဝင်း အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နွေဦးပန်းများ ဆောင်းဦးလမင်း နွေရာသီ နေရောင်ခြည်နှင့် ဆောင်းရာသီ နှင်းများ... ရာသီလေးခု၏ ရှုခင်းများသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေကာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း မြင်ကွင်း တစ်ခု ကွဲပြားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လန်းဆန်းသော ရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့လာ၏။</p> <p> </p> <p>လှပသော အစေခံမလေး နှစ်တန်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး လက်များကို ဆန့်တန်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်တွားလျက် တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုဆိုပါတယ်... သခင်လေးယွင်"</p> <p> </p> <p>အစေခံမလေးများသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူတို့၏ အလှအပကို သိမ်မွေ့စွာ ဖော်ပြနေပြီး သူတို့၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုမှာ အရက်ကောင်း တစ်ခွက်၏ ရနံ့ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မူမျိုးနွယ်စု၏ တမင်တကာ စီစဉ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး သူ့အား စိတ်ကြိုက် ဆွတ်ခူး ရယူခွင့် ပြုထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏နှာခေါင်းအောက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် လှပတဲ့ ရှုခင်းက ရာသီလေးပါးစလုံးထက် သာလွန်ပေမဲ့ ကံဆိုးတော့ ငါ မခံစားနိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားရာ အမျိုးသမီးများမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြ၏။ သူတို့က တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့အား စွန့်ပစ်သွားသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် နွေဦးလခြံဝင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လေဟာနယ် ကူးပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လျှို့ဝှက်အခန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အစီအရင် တစ်ခုမှ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော လေဟာနယ်တစ်ခုဖြစ်ကာ ရှင်းယန်မြို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်မြေရှိ ခရမ်းရောင် အိမ်တော်နှင့် အယူအဆ တူညီပြီး နောက်ခံကို အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဒုတိယအဆင့် နတ်ဘုရားသံမဏိကို အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားသံမဏိအဖြစ် တိုက်ရိုက် အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းက ရေခဲအနှစ်သာရကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီး ညည်းတွားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အနှစ်သာရကို သန့်စင်ပြီး သံမဏိကို ဖန်တီးတာထက် ဘာက ပိုအရေးကြီးနိုင်လို့လဲ။ အရမ်း ကြာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဧကရာဇ်က မစိုးရိမ်ပေမဲ့ မိန်းမစိုးက စိုးရိမ်နေတာပဲ။ သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်းမုတိ၏ တားမြစ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာကြပြီး ခွင့်ပြုချက် ရပြီးနောက် အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်သည် ဘေးတွင် စောင့်နေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရိုအသေပေးပါတယ်... အရှင်မုတိ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။ ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ယွင်ရှောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စတချို့ကြောင့် ငါ နောက်ကျသွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ မင်းတို့ကို ပိုမြင့်မားတဲ့ ပညာရပ်တွေကို နားလည်အောင် ကူညီပေးဖို့ မလိုဘူးဆိုရင်... ငါ့ဘာသာငါ လုပ်ပြီးလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ယွင်ရှောင်ကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်နေပုံရပြီး ၎င်းမှာ ကောင်းသောအရာဟု သူ ထင်လေသည်။ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ယွင်ရှောင်၌ စွမ်းအား ပိုရှိလေလေ သူကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအား ပိုရှိလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အရှင်မုတိ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကြစို့"</p> <p> </p> <p>သူ၏ဝိညာဉ်သည် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ပုတ်လိုက်ရာ ပုတ်လိုက်တိုင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ တောင်မြစ်မီးပြင်းဖိုကို ထုတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မှင်တက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်က တောင်မြစ်မီးပြင်းဖိုကို သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား"</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ဒုတိယအဆင့် နတ်ဘုရားသံမဏိကို ဖန်တီးစဉ် သူ မည်သည့် မီးပြင်းဖိုကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့သောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ပိုမို လွယ်ကူသင့်သဖြင့် ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု သူ ထင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ မင်း သုံးဖို့... ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ယွမ်ကောင်းဟန်ကို လက်ထောက်အဖြစ် ထားပြီး ဖန်တီးမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို မင်းက တာဝန်ယူရမယ်... ပြီးတော့ ငါက ဘေးကနေ လမ်းညွှန်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားကြ၏။ သူတို့ လုံးဝ ကြိုတင် မပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းက ရေခဲအနှစ်သာရ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိရင် အဲဒါက အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာမို့ ငါ သုံးရလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>အခု ကုန်ကြမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေပြီဆိုတော့ မင်း လေ့ကျင့်ဖို့ ကောင်းတာပေါ့။ ဒီဘူးသီးလေးကင်းကောင် ရုပ်သေးရုပ်နဲ့ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီရုပ်သေးရုပ်ကို ငါ အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ်။ တခြားတစ်ခုကို ရွေးကြမလား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒါကို အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုရင် အဲဒါကို ဖန်တီးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ။ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ပြောင်းဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏လေသံက သံသယဝင်စရာ နေရာ မချန်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် လုံးဝ သနားစရာကောင်းအောင် ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ ကုန်ကြမ်း အဆင့် အဆင့်မြှင့်တင်မှု သက်သက် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျရှုံးပါက... ဘူးသီးလေးကင်းကောင် ပျက်စီးသွားမည် မဟုတ်လော...</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ့စိတ်ကို မထိန်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်... မြန်မြန်... မင်းရဲ့ မီးပြင်းဖိုကို ထုတ်လိုက်။ မင်း ဘာစောင့်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် လင်းမုတိက သူ့ကို ဖန်တီးခွင့် ပြုရဲမှတော့ သူ ယုံကြည်မှု ရှိရမည်ဟု ယွင်ရှောင် တွက်ဆလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်မြစ်မီးပြင်းဖိုကို သူ့လက်ဝါး အထက်တွင် တင်လိုက်ပြီး ၎င်းကို အဆက်မပြတ် တံဆိပ် ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် တောင်မြစ်မီးပြင်းဖိုကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေပုံ ရသော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် နတ်မီးတောက်တစ်ခုနှင့် ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> မီးနှင့် လေ၏ စွမ်းအားအောက်တွင် မီးပြင်းဖိုသည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် အမှတ်အသား နှစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ ယွင်ရှောင်နှင့် ယွမ်ကောင်းဟန်တို့၏ နဖူးထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခု ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲမှာ ပြောထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ လက်ထောက် ဖြစ်ပေးမယ်။ မင်းတို့ကို နိုင်ဖို့ပဲ ခွင့်ပြုတယ်... ရှုံးဖို့ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ ရှုံးရင် သင်ယူဖို့နဲ့ လေ့ကျင့်ဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ငါ ဘယ်တော့မှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လန့်ဖြတ်သွားပြီး အလွန် အာရုံစိုက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန် မစတင်မီကပင် သူ့လက်ဝါးများမှာ ချွေးပြန်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ ချွေးတွေ ရွှဲနေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ကျရှုံးပါက ဘူးသီးလေးကင်းကောင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိထံမှ သတင်းအချက်အလက် အရ... ဆန်းကြယ်လက်နက်ကို နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျရှုံးပါက... ကမ္ဘာဆယ်ခုအဆင့် စည်းမျဉ်းများ၏ ပြုပြင်မှု မရှိဘဲ ရလဒ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး ဘူးသီးလေးကင်းကောင်လည်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် မူလတန်း ကျောင်းသားများကဲ့သို့ ကုန်ကြမ်းများကို အဆင့်ဆင့် စတင် ဖန်တီးကြပြီး ညွှန်ကြားချက်များကို သေချာစွာ လိုက်နာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်အကြာတွင် ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်းပေါ်ရှိ ရုပ်သေးခန်းမ အတွင်း၌...</p> <p> </p> <p>ရံဖန်ရံခါ ပုံရိပ်များ လင်းလက်သွားပြီး ထိုဧရိယာ အတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ လူနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် အတွင်း၌ ထိုင်နေကြလေသည်။ ခန်းမ၏ ဗဟိုတွင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော ခရမ်းရောင် မီးပြင်းဖို တစ်ခု ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့သည် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြပြီး အားလုံးမှာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ပြင်ပလူ တစ်ယောက်ကို အရမ်း အထင်ကြီးလွန်းနေတယ်... အကြီးအကဲနှစ်ဆယ့်ကိုးယောက်စလုံးကို လာကြည့်ဖို့နဲ့ အကြံဉာဏ် ဖလှယ်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပဲ။ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမူဝမ်သည် သူ့ဘေးရှိ အကြီးအကဲမူပိုင်ရုံကို ညည်းတွားလိုက်ပြီး မကျေနပ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ လေ့ကျင့်နေသော လက်ဟန်ကို ချထားကာ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုကို ခံရပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရှေ့မှာ ကောလာဟလတွေ လာဖြန့်တာ... အဲဒါက အံ့ဖွယ် တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏အကြည့်များ အမှတ်တမဲ့ အထက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ညာဘက်အထက်တွင် ထိုင်နေသော မူရိထုံနှင့် မူယိကျွင်း၊ ဘယ်ဘက်အထက်တွင် ထိုင်နေသော မူကျန့်တို့ကို တမင်တကာ ဖြစ်စေ မတော်တဆ ဖြစ်စေ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲအတော်များများကို ခြောက်လှန့်နိုင်ဖို့ အဲဒီကောင်လေးဆီမှာ စွမ်းရည်တချို့ ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>မူဝမ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟက်... အဲဒါ ကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ဘူး... လှည့်စားမှုပဲ။ သနားစရာ ကောင်းတယ်... သနားစရာ ကောင်းတယ်။ လူသုံးလေးယောက်ပဲ အရူးလုပ်ခံရတာကို ငါတို့ အားလုံးက အဲဒီကိစ္စကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေကြပြီ"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မူဝမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ကောင်းပါတယ်... အဲဒါက ဒီလူလိမ်ကောင်ကို လူပုံအလယ်မှာ ဖော်ထုတ်ဖို့ ငါတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဘယ်လို ထိခိုက်စေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူဝမ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင်... လူသုံးလေးယောက်က လုံးဝ အရှက်ကွဲသွားပြီး ခင်ဗျားကို ပြန်တွေ့ဖို့ မျက်နှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... အဲဒီ လူသုံးလေးယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။ ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့ မိသားစုရင်းတွေရှေ့မှာ မျက်နှာပျက်တာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>အဲဒါကို အမှားကနေ သင်ခန်းစာ ယူပြီး အပြင်မှာ ထပ်မရှက်ရအောင် ရှောင်ရှားတာလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းပြီး မူမျိုးနွယ်စုကိုလည်း အရှက်ရစေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်နှင့် အခြား နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများ အေးစက်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ထိန်းမရအောင် တုန်ရီသွားကာ သူတို့ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ အမူအရာများ ကွဲပြားသွား၏။ ပြင်ပလူ တစ်ဦးနှင့် လက်နက် ဖန်တီးခြင်း အတွေ့အကြုံများ ဖလှယ်ရန် သူတို့အားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည့်အတွက် အများစုမှာ မပျော်ရွှင်ကြသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ စကားပြောရာတွင် လွန်ကျူးသွားသည်ဟု သူတို့ ခံစားရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ မူချိုးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... ညည်းတွားနေဖို့ မလိုပါဘူး။ လီယွင်ရှောင်က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မကြာခင် မင်းတို့ သိလာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကြောင့် မင်းတို့ အားလုံးကို ဒီကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပဲ။</p> <p> </p> <p> အကြီးအကဲကျန့်... မင်းက လီယွင်ရှောင်ကို ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်းကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲ။ ငါတို့ အားလုံး ပိုနားလည်နိုင်အောင် သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>မူချိုး၏ အကြံပြုချက်ကို လူတိုင်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကြပြီး သူတို့ အားလုံးသည် မူကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် သူ့လက်များကို ဒူးပေါ်တင်ကာ ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ အများကြီး မပြောချင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သေချာတာ တစ်ခုကတော့... ဒီမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သူကမှ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူချိုး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့်... အဲဒါက နည်းနည်း အရမ်း အဆင်ခြင်မမဲ့လွန်းဘူးလား… လီယွင်ရှောင်က နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေလို့လား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ကိုးပွင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ တစ်ယောက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်သည် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ ရှိတဲ့ လူတွေထဲမှာ ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် ခွန်အားရှိတဲ့သူ ခြောက်ယောက် ရှိတယ်...</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ကြယ်ကိုးပွင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ခွန်အားရှိတဲ့သူ ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p> အကြီးအကဲကျန့်က အဲဒီကောင်လေးရဲ့ အရိုက်ခံရလို့ တုံးအသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ဒေါသကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မူကျန့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် လှစ်ခနဲ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မူဝမ်ကို သူ့လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မူဝမ်... ငါ မင်းကို သည်းခံနေတာ အရမ်း ကြာနေပြီ"</p> <p> </p> <p>အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးလေပြင်းတစ်ခု လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်တိုက်သွားပြီး ဘယ်ဘက်အောက်ပိုင်းသို့ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်... ငါလည်း အတူတူပဲ"</p> <p> </p> <p>မူဝမ် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ သူ့လက်ငါးချောင်းမှာ ရုတ်တရက် ရှည်ထွက်လာပြီး သူ့လက်ဝါး တစ်ခုလုံးမှာ ဝိုင်းစက်သော ဒိုင်းလွှား တစ်ခုကဲ့သို့ ထိုင်ဖုံ တစ်ချပ်စာ အရွယ်အစား ရှိလာလေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ရှစ်ထောင့် အစီအရင် တစ်ခုကို ထွင်းထုထားပြီး ၎င်းထံမှ အစီအရင် အမှတ်အသားများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် သူ့လက်ဝါးကို ဒိုင်းလွှားပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ အစီအရင် အမှတ်အသား အားလုံး ကွဲကြေသွားပြီး မူဝမ်ကို ရုပ်သေးခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူဝမ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေကာ ရန်စလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း သတ္တိ ရှိရင်... အပြင်ထွက်လာပြီး အချီ သုံးရာ တိုက်ကြတာပေါ့။ ငါ မင်းကို မနှစ်သက်တာ ကြာပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့မိသားစုကို ဒီလို ဗြောင်ကျကျ အရှက်ရစေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ မင်းက မူမျိုးနွယ်စုအတွက် အရှက်ရစရာ တစ်ခုပဲကွ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ တိုက်ဖို့ ငါက ဘာလို့ အချီ သုံးရာ လိုရမှာလဲ။ မင်းကို ငါ့ဘိုးဘေးတွေနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ မူမျိုးနွယ်စု သင်္ချိုင်းဆီ လှုပ်ရှားမှု သုံးခုနဲ့ ပို့ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ့လက်များကို ရှေ့တွင် ပူးချည်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော သံမဏိ သံမှိုများ သူ့လက်မောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးရှသော အသံလှိုင်း တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စည်းချက်ကျသော သံစဉ်သည် သူ၏ လက်မောင်းများပေါ်တွင် လှိုင်းထသွားပြီး စည်းချက်ကျကျ စတင် လည်ပတ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဂီတ သံစဉ်နဲ့ ဆက်လုပ်လိုက်... ရွှေကို ရိုက်ခတ်ပြီး ကျောက်တုံးကို ရိုက်ခတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>"ချလပ်... ချလပ်"</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော တုန်ခါသံများ မြည်ဟည်းသွားပြီး ထူထပ်စွာ ထပ်နေကာ လေထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်များအဖြစ် ပွင့်လန်းလာပြီး ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်သွားကာ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အသံလှိုင်းများကို အဓိကအားဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထားသော်လည်း ယန္တရား အတွင်းရှိ အကြီးအကဲများမှာမူ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> သူတို့ အားလုံးသည် သူတို့၏ နားစည်များတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရကာ ၎င်းကို ဖိနှိပ်ရန် သူတို့၏ စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူဝမ်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဂီတနှင့်အတူ တုန်ခါနေ၏။ သူ၏အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သွားကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဒိုင်းလွှားနှင့်တူသော သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် ပြတ်ရှရာ သုံးခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အမည်းရောင် မြွေသုံးကောင် ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လေထဲတွင် တွားသွားပြီး ကိုက်ခဲလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့သည် မူကျန့်နှင့် သုံးကျန်း အကွာတွင် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ရီနေကာ ဂီတနှင့်အတူ အတက်အကျ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆက်လက် မခံနိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save