Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အများပြည်သူဝေဖန်မှု၏ ပစ်မှတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲဝမ်ရဲ့ ပင့်ကူပုံစံ မရဏမြွေက ရှေးဟောင်း ရှားပါးမျိုးစိတ် ဖြစ်ပြီး ဓားတစ်သောင်းကိုတောင် ခံနိုင်ရည် ရှိပေမဲ့ ဒီဂီတကို မခံနိုင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အသံလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှု၏ အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းလိုက်ကြပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း သူတို့၏ နားထဲတွင် အလွန် နေရခက်ကြောင်း ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက် တစ်ခုက သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း သူတို့မှာ တိုက်ခိုက်မှု အကွာအဝေး အတွင်းတွင် မရှိသောကြောင့် အသံလှိုင်း၏ စွမ်းအားကို မခံစားနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံမှာ အံ့အားသင့်ကာ သံသယဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီမရဏမြွေ အမျိုးအစား အကြောင်း ကောလာဟလတွေက ချဲ့ကားထားတာ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက စက်ရုပ်တွေကို သုတေသန လုပ်ဖို့ အာရုံမစိုက်ဘဲ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နေကြတယ်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က လှည်းကို မြင်းရှေ့ ထားပြီး လမ်းလွဲနေကြတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ ဆုတ်ယုတ်သွားတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မူချိုးက အသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မရဏမြွေက အသုံးမကျတာ မဟုတ်ဘူး... အကြီးအကဲကျန့်ရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်"</p> <p> </p> <p>ပင့်ကူပုံစံ မရဏမြွေ သုံးကောင်က သူတို့ရဲ့ လျှာတွေကို ထုတ်လိုက်သောအခါ ပေါက်ကွဲသံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ လူးလှိမ့်သွားကာ တဖြည်းဖြည်း ကွေးကောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူဝမ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ လင်းလက်သွား၏။ သူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူကျန့်... မင်းက ငါ့ရဲ့ မရဏမြွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အထူး ရည်ရွယ်ပြီး ဒီမိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ ငါ မင်းကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ်ကွ"</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ မရဏမြွေ သုံးကောင်မှာ ပိုမို ကွေးကောက်သွားပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရစ်ခွေလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေမှုတ်သွင်းခံထားရသည့်အလား ကြီးထွားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသော ဧရာမ အသားလုံးကြီး သုံးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ငါက မင်းအတွက် အထူး ရည်ရွယ်ပြီး ကျင့်ကြံနေတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်မြတ်နိုးမှုလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းလို အရေးမပါတဲ့ကောင်က မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲဟုတ်လား။ မင်းက မူမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ စံနှုန်းတွေကို တကယ် လျှော့ချနေတာပဲ။ သေလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏မှိုင်းဝေနေသော မီးခိုးရောင် မျက်လုံးများမှာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာသော စူးရှသည့် အလင်းတန်း တစ်ခုဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မရဏမြွေ သုံးကောင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ သူ ခံနိုင်ရည် ရှိသည်ထက် ပိုမို ကြီးမားနေလေသည်။ သူတို့ မပေါက်ကွဲမီ သူတို့ကို ဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ့လက်ဟန်များ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် စက်ဝိုင်း တစ်ခု ဆွဲရန် လက်ငါးချောင်းကို ပူးကပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်နှစ်ဖက်ကြားရှိ စက်ဝိုင်းမှ အဖြူရောင် အလင်းကွင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအားများ အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဖတ် ဟူသော အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ညာဘက် လက်မောင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ၏ညာဘက်လက်မှာ အရိုးလွဲသွားသည့်အလား အောက်သို့ တွဲကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအား အားလုံး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လန့်ဖြတ်သွားသော မူကျန့်သည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မမြင်လိုက်ရချေ။ ပုံရိပ် တစ်ခု လေထဲတွင် လင်းလက်သွားပြီး ပင့်ကူမရဏမြွေ သုံးကောင်ဘေးတွင် ပေါ်လာကာ မြွေများကို လက်ချောင်း သုံးချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်ကိုသာ သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖောင်းပွနေသော အခြေအနေမှာ လေစိမ့်သွားသည့်အလား ချက်ချင်း လျော့ကျသွားပြီး ၎င်း၏ ကွေးကောက်နေသော ပုံစံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြေလျော့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အကြီးအကဲများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ကြိုဆိုပါတယ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်နှင့် မူဝမ်တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ခန်းမထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းသည် လူတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခန်းမအဆုံးသို့ ရောက်သည်အထိ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားပြီးနောက် ခန်းမ၏ ထိပ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်၏။ ထိုအခါမှသာ သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲတို့... ဒီလောက် တရားဝင် ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လူတိုင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော နေရာများအရ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထိုင်လိုက်ကြကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲမူကျန့်နဲ့ မူဝမ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို အများကြီး တိုးတက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်... အဲဒါက ချီးကျူးစရာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်နှင့် မူဝမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန် ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ စကားထစ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းသည် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူကာ အစားထိုး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲတွေ အားလုံး ရောက်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ထိုဧရိယာကို စူးစမ်းလိုက်ရာ လွတ်နေသော ခုံနှစ်ခုံ ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူချိုးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်။ အကြီးအကဲဝမ်ချန်နဲ့ ယွီရုံတို့ မရောက်သေးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲနှစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... သူတို့ ဒီတာဝန်မှာ ကျဆုံးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တရားကို သိထားပြီးသော အကြီးအကဲအနည်းငယ်သာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မူချိုးက အသံနက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ဘယ်သူ လုပ်တာလဲဆိုတာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် သိပါသလား"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းသည် မူကျန့်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့်... ကျေးဇူးပြုပြီး လူတိုင်းကို ဇာတ်လမ်း အပြည့်အစုံ ပြောပြလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ကြိမ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ငါ၊ ရိထုံ၊ ယိကျွင်း ဝမ်ချန်နဲ့ ယွီရုံတို့ကို တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တယ်...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မမျှော်လင့်ဘဲ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ အကြီးအကဲယွီရုံက ကျင်းချီရဲ့ သေစေလောက်တဲ့ အဆိပ်ဖြစ်တဲ့ လျှို့ရှာရွှမ်ယွီအဆိပ်သင့်သွားပြီး အလောင်းကောင်ရုပ်သေး တစ်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။</p> <p> </p> <p> အကြီးအကဲဝမ်ချန်ကတော့ ငါတို့ ဆုတ်ခွာတာကို ကာကွယ်ပေးရင်း ကျင်းချီရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ကျင်းချီပဲ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ဒေါသထွက်သွားကြပြီး စက်ယန္တရား ခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ အဆုံးအစမဲ့ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ဝင်တိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဧရာမ လိပ်ကြီးကို လုံးဝ နစ်မြုပ်ပစ်လိုက်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ လူမဆန်တဲ့ သတ္တဝါတွေကို ငါ မုန်းနေတာ ကြာပြီ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ငါတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ခိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"ငါ့မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ဒါကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေစဉ် မူချိုးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ငါ့မူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြီးအကဲကျန့်... ဒီနောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက် ဇာတ်လမ်း တစ်ခုခု ရှိနေလား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ သူ့ကို မဆွခဲ့ပါဘူး... ငါတို့က သူ့ရဲ့ ဒေါသနဲ့ မတော်တဆ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပါ"</p> <p> </p> <p>မူချိုးက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလို ဆိုရင်တော့ သူ့ကို ငါတို့ အလွတ်ပေးလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စကို အဖြေမရှာဘဲ ထားလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းက သေးငယ်တဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး...</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အခု ငါတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ကောင်းကင်မဟာမိတ် အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အကြီးစား စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ငါတို့ သေချာ စီစဉ်ပြီး အမှားအယွင်း မရှိတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ဖန်တီးရမယ်"</p> <p> </p> <p>မူချိုးက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်မဟာမိတ် အဖွဲ့ဝင်တွေက အချင်းချင်း သတ်လို့ မရဘူး။ ဒီကိစ္စကို ကောင်းကင်အရှင်ဆီ ယူသွားပြီး သူ့ကို ဖြေရှင်းခိုင်းသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်နဲ့။ ဒီကိစ္စကို ကောင်းကင်အရှင်က ကိုင်တွယ်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် သေးငယ်တဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုအဖြစ် လျှော့ချခံရပြီး မေ့ပျောက်ခံရလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်မြောက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူချိုး မှင်တက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလက်အောက်ငယ်သားက ထည့်မစဉ်းစားမိဘူး ဖြစ်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စ မရှိပါဘူး... သိုင်းပြိုင်ပွဲ ပြီးရင် အဖြေရှာလို့ ရပါတယ်။ အရေးကြီးဆုံးက သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ပဲ... ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက လီယွင်ရှောင်ကို အရမ်း တန်ဖိုးထားနေတာ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြပြီး ဆွေးနွေးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>လူအများစုက ၎င်းကို မယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံက စကားပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ဒီနေ့ လက်နက်ဖန်တီးခြင်း ဖလှယ်ပွဲက မူမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးကို စုစည်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လီယွင်ရှောင်က အရမ်း မောက်မာလွန်းပြီး သူ့အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ သုန်မှုန်သွားကြ၏။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန် ကြီးမားသော အရှက်ရမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ကျင့်ကြံရာမှာ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်နေလို့ နှောင့်နှေးသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ခွန်အား ပိုတိုးလာလေလေ ငါတို့ရဲ့ အောင်မြင်နိုင်ခြေက ပိုကောင်းလေလေပဲ။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျန့်... ယင်နဲ့ ယန် သန့်စင်သော အမျိုးသမီး ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်း အပျိုတော် နှစ်ဆယ့်လေးယောက် ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အထိအခိုက် မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"အိုး"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝမှာ သူက ခွန်အားတွေ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ သူက ဒီလို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိတာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစက သူ့ကို သွေးဆောင်ဖို့ အလှတရားကို သုံးဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ သူ စိတ်ဝင်စားသွားတာနဲ့ သူ့ကို မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ သားမက် တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ ရတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို တစ်ချက်ပဲ ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် ပေါ်မလာတော့ဘူး။ ဒီလူက စံနှုန်း အရမ်း မြင့်တယ်။ ဝမ်ရှန်းကို သူနဲ့ စေ့စပ်ပေးဖို့ ငါ စီစဉ်ပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဘာ... မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံက အံ့အားသင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ရှန်းက မူမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေကြားမှာ အထူးချွန်ဆုံး အမျိုးသမီးပဲ။ သူမရဲ့ ပါရမီက အရမ်း မြင့်မားလို့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ တစ်ယောက် တွေ့ရခဲတယ်။</p> <p> </p> <p> ဖုန်းဟွာတောင်မှ အများကြီး နောက်ကျကျန်ခဲ့တယ်။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို အိမ်ထောင်ရေး မဟာမိတ်အတွက် ဘယ်လိုလုပ် သုံးနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲများသည်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြပြီး တညီတညွတ်တည်း သဘောမတူကြပေ။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ရှန်းရဲ့ ထူးချွန်မှုကြောင့် လီယွင်ရှောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ဖြစ်နိုင်တာလေ"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူကျန့်... မင်း တကယ် ရူးသွားပြီပဲ။ ဝမ်ရှန်းနဲ့ ဖုန်းဟွာတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့က သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမဆု ရဖို့ထက်တောင် ပိုစွမ်းနိုင်တယ်။ သူတို့က ဘာလို့ အပြင်လူတွေကို နှိမ့်ချပြီး တောင်းပန်နေဖို့ လိုရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြတ်သားစွာ ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီသိုင်းပြိုင်ပွဲက လုံးဝ ရှုံးနိမ့်လို့ မရဘူး။ ဝမ်ရှန်းနဲ့ ဖုန်းဟွာတို့က ပထမဆု မရခဲ့ရင်... အကြီးအကဲပိုင်ရုံက တာဝန်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိလား။</p> <p> </p> <p> မင်း တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိရင်တော့ လီယွင်ရှောင်ရဲ့ ကိစ္စကို ရပ်တန့်လိုက်လို့ ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်လိုက်၏။ ဤတာဝန်ကို သူ မည်သို့ ထမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် မူဟုန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲဟုန်... ဝမ်ရှန်းက မင်းရဲ့ မြေးမလေ။ မင်း ဒါကို တကယ် လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိလား"</p> <p> </p> <p>မူဟုန်သည် အောက်ခြေတွင် ထိုင်နေပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရာအားလုံးက မူမျိုးနွယ်စု အတွက်ပါပဲ... ပြီးတော့ ငါတို့က မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာမှာပါ"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ လန့်ဖြတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကလည်း သဘောတူတာလား"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မူကျန့် ငါ့ကို ပြောပြတယ်... ပြီးတော့ ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... မင်းတို့ အားလုံး ရူးနေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သဘောမတူဘူး... ငါ လုံးဝ သဘောမတူဘူး။ လီယွင်ရှောင်က ငါ့ကို အနိုင်မယူနိုင်သရွေ့... အဲဒီတော့မှ ငါ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရှေ့မှာ မရိုမသေ လုပ်ခွင့် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံသည် သူ၏တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း သူသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လှောင်ပြောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို စော်ကားလိုစိတ် မရှိပါဘူး...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မူကျန့်... မင်း လူယုတ်မာ... မင်းက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ပြုစားထားတယ်... မင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ သူသည်လည်း ဒေါသထွက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုလား။ လီယွင်ရှောင်က မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်သရွေ့ မင်း ပါးစပ်ပိတ်နေမယ်လို့ မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာနော်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို သေချာ အနားယူပြီး အရိုက်ခံရဖို့ စောင့်နေလိုက်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ငါ သူ့ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်... သူ မလာရဲရင်တောင်မှပေါ့"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပဘ် ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်များမှာ သူ၏ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အလယ်အလတ် လူငယ်တစ်ဦးက သူ့အား အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲများသည်လည်း သိနားလည်စွာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ အတားအဆီးအဖြစ် မူပိုင်ရုံ ရှိနေသဖြင့် ယွင်ရှောင်မှာ ခလုတ်တိုက်မိရန် အလားအလာ များလေသည်။ သူတို့သည်လည်း ဤလူအပေါ် နက်ရှိုင်းသော နာကြည်းမှုကို မျိုသိပ်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း... တောင်းပန်ပါတယ်... ကိစ္စ တစ်ခု ပေါ်လာလို့ ကျုပ် နောက်ကျသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ခန်းမထဲတွင် သဟဇာတ မဖြစ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ ပဋိပက္ခအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေကြပြီး ယွင်ရှောင် ရောက်ရှိလာသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။</p> <p> </p> <p>လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း မျက်လုံး အားလုံး သူ့ဆီသို့ လှည့်သွားကြပြီး သူတို့အနက် အများစုမှာ အေးစက်ကာ ရန်လိုနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည်လည်း ကြီးမားသော ရန်လိုမှုများကို အာရုံခံမိပြီး သူ့ကို လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ခွံများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ ဒီသုံးရက်အတွင်း မင်း အရမ်း ကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သွေးကြောများ ခပ်ရေးရေး ပေါ်နေကာ ပန်းရောင်သန်းနေလေသည်။ သူ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ နည်းနည်းတော့ ခါးတယ်ပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံမှုရဲ့ ဘယ်လို အခက်အခဲလဲ။ အခုလေးတင် ငါတို့ စကားပြောနေတာကို ကြားပြီး မင်း ကြောက်သွားတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"စကားပြောတာ... မင်း ကြောက်သွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ဘာအကြောင်း ပြောနေကြတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို ဘာလို့ ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်... ဟန်ဆောင်နေတုန်းလား။ သေလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံသည် သူ့ဒေါသကို အချိန်အကြာကြီး ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး ယခု သက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပစ်မှတ်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး လက်သီးဖြင့် တည့်တည့် ထိုးချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် မီးလမ်းကြောင်း တစ်ခု ဆွဲသားခံလိုက်ရပြီး သူ့လက်သီးချက်ကြောင့် ဧရာမ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ယွင်ရှောင်ကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အံ့အားသင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူပိုင်ရုံ... တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကံမကောင်းမှုကို အခွင့်ကောင်းယူတာက ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆန်းကြယ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးများသည် ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းနေကြောင်း... သို့မဟုတ် ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကြောင်း... သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လုံးဝ ခမ်းခြောက်သွားကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယွင်ရှောင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏အကြည့်များကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးတောက်များ ပြန့်ကျဲသွားကာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> မူပိုင်ရုံ၏ လက်သီးကို ယွင်ရှောင်၏ လက်သည်းနှင့်တူသော လက်ငါးချောင်းက ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save