Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ့်ဘာသာ အပြစ်တင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>ခန်းမထဲရှိ အကြီးအကဲအားလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ ယွင်ရှောင်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြောင်း လူတိုင်းနီးပါး မြင်နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ လက်နက်များကို အလွန်အကျွံ ဖန်တီးခြင်း၏ လက္ခဏာ တစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p> သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ယွမ်စွမ်းအားနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများမှာလည်း ကြီးမားစွာ ထိခိုက်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်းသည် တိုးတိုးလေး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သော သူ၏နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး သူ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံသည်လည်း ထပ်တူ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤလူအပေါ် မူကျန့်၏ အကဲဖြတ်မှုကို ချက်ချင်း သတိရသွားသဖြင့် သူ နောက်တစ်ကြိမ် မပေါ့ဆတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်သီးမှာ စွမ်းအားများ ဆက်လက် တိုးပွားလာသော်လည်း ၎င်းသည် ယွင်ရှောင်၏ လက်ငါးချောင်းတွင် အမြဲတမ်း ခိုင်မြဲစွာ ဖမ်းဆုပ်ခံထားရပြီး တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မောက်မာလှချည်လား"</p> <p> </p> <p>သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကန်ထုတ်ရန် သူ၏ညာဘက် ခြေထောက်ကို အထက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ရှိ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပူးကာ ထိုလူ၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ သွေးကြောဆုံမှတ် တစ်ခုကို ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထောက်"</p> <p> </p> <p>လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို တစ်ဖက်လူရဲ့ ချီချောင် သွေးကြောဆုံမှတ်ပေါ်မှာ တင်လိုက်တဲ့အခါ အုတ်ခဲကို ရိုက်မိသလို လက်ချောင်းတွေမှာ နာကျင်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလင်းကွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေတယ်။</p> <p> </p> <p>"ခြေတုလား"</p> <p> </p> <p>သူ မှင်တက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ယီးကမှ အတု"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ဘယ်ဘက် ခြေထောက်မှာ ချက်ချင်း လည်ပတ်သွားကာ ယွင်ရှောင်၏ ခေါင်းဆီသို့ ကြာပွတ်ရှည် တစ်ခုကဲ့သို့ ကန်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရာ သူ့လက်သီးများမှာ ကခုန်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လက်သီးအရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထိုနှစ်ဦးသည် ကျယ်လောင်သော ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ စတင် တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် လှည့်ကွက်မှ မပါဝင်ပေ။ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုစီတိုင်းသည် ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးသို့ တွန်းထုတ်သွားသော အစွမ်းထက်သည့် တုန်ခါမှုလှိုင်း တစ်ခုကို ထွက်ပေါ်လာစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများ၏ အမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ရှောင်အပေါ် သူတို့၏ အမြင်များ စတင် ပြောင်းလဲလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တိုက်ခိုက်ရင်း နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း သူ့ပြိုင်ဘက်၏ ခြေထောက် တိုက်ခိုက်မှုများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော သံတူကြီးများ ထုချနေသကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့မှာ ခြေတု နှစ်ဖက်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ သတိပြုမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>ခြေထောက်များမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ သွေးကြောဆုံမှတ်များမှာ အထူး ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီး၍မရအောင် ပြုလုပ်ထားလေသည်။ သူ၏အားနည်းချက်မှာ ရုတ်တရက် အားသာချက် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ၏ ကန်ချက်များမှာ သူ့စိတ်အခြေအနေကဲ့သို့ပင် မုန်တိုင်း တစ်ခုကဲ့သို့ ပိုမို လျင်မြန်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးသည် ခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် တိုက်ခိုက်သွားကြပြီး ထိုနေရာတွင် တုန်ခါမှုလှိုင်းများသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားမှာ အဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး စစ်ပုဆိန် တစ်လက်ကဲ့သို့ ခြေထောက်ဖြင့် အောက်သို့ ကန်ချကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ္တိရှိရင် မရှောင်နဲ့လေ"</p> <p> </p> <p>ခြေထောက်လေပြင်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် သက်တံ့ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ဘာလို့ မရှောင်ရမှာလဲ။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ခုတ်ချတာကို အဲဒီမှာ ဒီအတိုင်း ရပ်စောင့်နေရမှာလား"</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>သူ၏ကန်ချက် ပစ်မှတ် လွဲချော်သွားပြီးနောက် မူပိုင်ရုံသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူသည် ရူးသွပ်ကာ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော ပက်ကစ်ကန်ချက် တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်စဉ် သူ၏ခြေထောက်များမှာ ကြာပွတ်များကဲ့သို့ လည်ပတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လျင်မြန်ပြီး ကယောက်ကယက် တိုက်ခိုက်သည့် ဤခြေသိုင်းကွက်များ အစုအဝေးမှာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း မရှိပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ယွင်ရှောင် အနည်းငယ် လန့်ဖြတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ပြိုင်ဘက်ထံမှ တိုက်ခိုက်မှု တိုင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကာကွယ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ကိုယ်ပိုင် ရွေ့လျားမှု ပညာရပ်ဖြင့် စွမ်းအားများကို လမ်းလွှဲရန် အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေသဖြင့် နောက်ထပ် အချီ သုံးရာ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် သူ ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် ဝမ်းသာသွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏စူးရှသော အမြင်အာရုံဖြင့် ယွင်ရှောင်မှာ ယခုအခါ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အနေအထားတွင် ရှိနေကြောင်း သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲများသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသူမှာ မူပိုင်ရုံ ဖြစ်ပြီး ယွင်ရှောင်က ၎င်းကို ရင်ဆိုင်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မူပိုင်ရုံမှာ ရှုံးနိမ့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ ရွှေရောင် အငွေ့အသက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေလေသည်။ သူက မကြားရလောက်အောင် တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနတ်ဘုရားစွမ်းအားက ဘာလို့ အောင်းချန်ခုံးရဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ရွှေခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အရမ်း တူနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အာ... အာ... အာ"</p> <p> </p> <p>"ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ၏ ခြေထောက် သိုင်းကွက်များမှာ ပိုမို လျင်မြန်လာပြီး မကြာမီ အရိပ်များသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် သိုင်းအဓိပတိ အဆင့်အောက်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုပုံရိပ် နှစ်ခုကို လုံးဝ မဖမ်းမိနိုင်ကြဘဲ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများနှင့် မီးခိုးရောင် အရိပ်များ အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေသည်ကိုသာ သိမြင်နိုင်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲပိုင်ရုံ... ရပ်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံမှာ ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံး မပေါ်ဘဲ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ပြီး သူ့ပြိုင်ဘက်မှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ မူမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးရှေ့တွင် သူ မျက်နှာ ဘယ်မှာ သွားထားရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p><strong>ငါ မင်းကို သတ်မယ်။</strong></p> <p> </p> <p>သူသည် မိစ္ဆာပူးကပ်ခံထားရလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ပြင်းထန်သော ကန်ချက် တစ်ချက်ဖြင့် ယွင်ရှောင်ကို လွင့်စင်သွားစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏နောက်ကွယ်တွင် အရိပ် တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူနှင့် အရွယ်အစား တူညီသော ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေပြီး သူ့လက်များသည် လက်ဟန်များ တရစပ် ပြုလုပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးရုပ်သည်လည်း တူညီသော လက်ဟန်များကို အသုံးပြုကာ အပြစ်အနာအဆာ မရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်ဝါး လေးဖက် ထိတွေ့သွားရာ မန္တာန် နှစ်ခုမှာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးအစမဲ့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ဧရာမ အမှတ်အသား တစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ အကြီးအကဲပိုင်ရုံရဲ့ အမြင့်ဆုံး နတ်ဘုရားစွမ်းအားပဲ... ယန္တရားတစ်ထောင် အမှတ်အသား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ မူပိုင်ရုံ၏ ဝှက်ဖဲ ဖြစ်ပြီး သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်များတွင်မှလွဲ၍ သူ ဘယ်တော့မှ အသုံးမပြုသော အရာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒေါသကြောင့် မျက်ကန်း ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း ဒေါသထွက်သွား၏။ သူသည် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူပိုင်ရုံ"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံမှာ သွေးဆာနေပြီ ဖြစ်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ငါ့ကို မတားပါနဲ့။ ငါ သူ့ကို အရင် သတ်ပြီးမှ ငါ့ရဲ့ မရိုသေမှုအတွက် တောင်းပန်ဖို့ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယန္တရားတစ်ထောင် အမှတ်အသားသည် လေထဲတွင် ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မြေနေရာကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးရှိ မူမျိုးနွယ်စုဝင်များသည်လည်း ထိုအငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိကြပြီး ပေါက်ကွဲမှုတွင် မပါဝင်စေရန် ထိတ်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူများအနက် တစ်ဦး ဖြစ်သော မူဖုန်းဟွာသည် ထူးခြားသော အငွေ့အသက် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်နေသော ထိုနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ သွေးရောင် ကင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးလမြို့တွင် သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ယွင်ရှောင်သည် ထူးခြားသော ပါရမီ ရှိသော်လည်း ရလဒ်မှာ မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်ကာ သူ အနိုင်ရနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မူမျိုးနွယ်စုမှ ဤပါရမီရှင် လူငယ်လေးအတွက် အနိုင်ရနိုင်ခြေ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိခြင်းမှာ လုံးဝ အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို မည်သည့် သံသယမျှ မရှိဘဲ ချေမှုန်းနိုင်ရန်အတွက် သူသည် မူမျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံကာ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် နှိပ်စက်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့သောအခါ သူ အနိုင်ရနိုင်ခြေ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိလိမ့်မည်ဟု မူလက သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူ အနိုင်ရနိုင်ခြေမှာ သုည ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ညီငယ် ဖြစ်သော မူဖုန်းကျွင်းမှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေကာ သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးမှာ ထိုအချိန်က သူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပြိုင်ဘက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေ၏။ ယွင်ရှောင်သာ ဒဏ်ရာရသွားပါက သိုင်းပြိုင်ပွဲ စတင်ရန် သုံးရက်သာ လိုတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယွင်ရှောင်သာ သူ၏အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် ရှိနေပါက မူပိုင်ရုံ ပိုမို အစွမ်းထက်နေလျှင်တောင် သူ စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မူကျွမ်းကို တစ်ချက် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း မူကျွမ်းမှာလည်း မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို တားဆီးရန် ဘာမှ မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ယန္တရားတစ်ထောင် အမှတ်အသားသည် ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်း အထက်တွင် ကျုံ့ဝင်သွား၏။ ၎င်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားများကို မှော်စာလုံးများမှတစ်ဆင့် ဖိသိပ်ထားကာ ၎င်း၏ သန့်စင်မှုကို အဆက်မပြတ် ပေါင်းစည်း မြှင့်တင်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကြိတ်ဆုံကျောက် အရွယ်အစားအထိ ကျုံ့ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ မူပိုင်ရုံ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အမှတ်အသားကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်... ခင်ဗျားတို့ မူမျိုးနွယ်စုမှာပဲ ရုပ်သေးရုပ်တွေ ရှိတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ကျုပ်ဆီမှာလည်း ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ခုံးကြားမှ အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ဘူးသီးလေးကင်းကောင် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် ဖြစ်နေပြီး တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် ရောင်စုံ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားသံမဏိ သန့်စင်ခြင်း"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ယွင်ရှောင်၏ စိတ်စွမ်းအင်များ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ခမ်းခြောက်နေရကြောင်းကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းမှ ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော ရေခဲအနှစ်သာရမှ နတ်ဘုရားသံမဏိကို အမှန်တကယ် သန့်စင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အံ့အားသင့်မှုမှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပြီး ကမ်းစပ်ကို ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ သူ့အား အနည်းငယ် တွေဝေကာ ကယောက်ကယက် ဖြစ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏တွေဝေနေမှုကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မူကျွမ်း၏ "<strong>နတ်ဘုရားသံမဏိ သန့်စင်ခြင်း</strong>" ဟူသော စကားလုံးများကြောင့် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဘူးသီးလေးကင်းကောင်သည် စက်ယန္တရားတစ်ထောင် အမှတ်အသားရှေ့တွင် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားကာ ကိုယ်နေဟန်ထား တစ်ခု ယူလိုက်ပြီး ကင်းကောင်လက်သီးတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးချက်သည် လေပြင်းများနှင့် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလက်သီးချက်၏ စွမ်းအားအောက်တွင် လေဟာနယ်မှာ လည်ပတ်သွားကာ ၎င်း၏ အတွင်းတွင် အဖြူရောင် ပန်းလေး တစ်ပွင့် ကခုန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် နှလုံးခုန် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြူရောင် ပန်းလေးမှာ နှင်းအင်ပါယာ အတွင်းရှိ ဖုန်းယောင်လီ၏ မူလဆန်းကြယ်ကျင့်စဉ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် လင်းမုတိ အသုံးပြုခဲ့သော ထိတ်လန့်ဖွယ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ဘူးသီးလေးကင်းကောင်သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ကင်းကောင် လက်သီးနှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ယန္တရားတစ်ထောင် အမှတ်အသား အတွင်းသို့ ရိုက်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲမှုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လည်ပတ်နေသော တိမ်တိုက်များကို ကောင်းကင်ထိုးဖောက်ကျွန်း တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်း လွင့်စင်သွားစေကာ မှောင်မည်းနေသော လေဟာနယ် တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> အထက်ရှိ မြူခိုးလွှာပင်လျှင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ထူထဲနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များ၏ ဗဟိုတွင် မူပိုင်ရုံသည် ယွင်ရှောင် သေသလား ရှင်သလား မသေချာဘဲ ရှေ့သို့ စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဧရာမ အမည်းရောင် အရိပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာကာ လက်ငါးချောင်းက သူ၏လည်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အထက်သို့ မြှောက်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်"</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံသည် သူ၏လည်ချောင်းရိုး တစ်ပိုင်း ကွဲကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် အကြောက်တရားနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရေးကြီးသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အားလုံးကို အထူး ဖန်တီးထားပြီး သူ၏လည်ချောင်းရှိ အရိုးမှာ သတ္တုထက် မာကျောသော်လည်း တစ်ချက်တည်း ဆုပ်နယ်မှုဖြင့် ကွဲကြေသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မန္တာန်များကို အလျင်အမြန် အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ့ဘေးရှိ ရုပ်သေးရုပ်သည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထက်ရှသော ဓားသွားများသည် ၎င်း၏ လက်ငါးချောင်းမှ ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာကာ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘူးသီးလေးကင်းကောင်သည် လုံးဝ မရှောင်တိမ်းဘဲ ထက်ရှသော ဓားသွားကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ခုတ်ချခွင့်ပြုလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကင်းကောင်လက်သီး တစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးရုပ်၏ လက်ချောင်းထိပ် ငါးခုမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကျိုးပဲ့သွားစဉ် ကင်းကောင်လက်သီးသည် ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ခတ်သွားရာ ချိုင့်ခွက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ၎င်းမှာ ပေအနည်းငယ်ခန့် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ့ပြိုင်ဘက်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ရုပ်သေးရုပ်မှာ တိုက်ခိုက်မှု ကာကွယ်မှုနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အပိုင်းတို့တွင် များစွာ ယုတ်ညံ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ဘူးသီးလေးကင်းကောင်သည် ရုပ်သေးရုပ်ကို တွန်းလှန်ပြီးနောက် သူ၏ဘယ်ဘက် လက်သီးဖြင့် မူပိုင်ရုံ၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ၏နံရိုးများ အားလုံး ကွဲကြေသွားပြီး သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အပိုင်းအစများ ရောနှောနေသော တောက်ပသည့် အနီရောင် သွေးများကို ပါးစပ်အပြည့် အန်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကြီးမားလှသော ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပြိုကျသွားပြီး သူ၏အစွမ်းထက်သော ယုံကြည်မှုများ ကွဲကြေသွားကာ အလွန် သနားစရာ ကောင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်သည် သူ့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ သူ၏လည်ချောင်းကို ချေမှုန်းပြီးနောက် နေရာမှပင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဗလာဖြစ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးများ ရံဖန်ရံခါ လင်းလက်သွားသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် သူသည် သစ်သားရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့်အမျှ ပုံရိပ် လေးခု လေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားဘဲ အထိအခိုက် မရှိ ရပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မူပိုင်ရုံ၏ ရုပ်သေးရုပ်သည်လည်း ပေဆယ်ခန့် အကွာတွင် ရှိနေပြီး ပျက်စီးနေပုံရလေသည်။ ဗဟိုတွင် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်နှင့် မူပိုင်ရုံတို့ အတူတကွ ကပ်နေကြ၏။ မူပိုင်ရုံမှာ အသက်တစ်ရာကျော်နေပုံရပြီး သူ၏ခြေလက်များမှာ ပျော့ခွေ အားနည်းနေကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မြင်နေရသည့် အရာကို မယုံကြည်နိုင် သို့မဟုတ် လက်မခံနိုင်သည့်အလား မရေမတွက်နိုင်သော အသက်ရှူမှားသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စု၏ အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့ဝင်များသည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ သူတို့ အံ့အားသင့်နေစဉ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း"</p> <p> </p> <p>လက်ခုပ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မူကျွမ်းက ပထမဆုံး လက်ခုပ်တီးကာ ချီးကျူးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ အရမ်း ကောင်းမွန်တဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ခုပဲ... အသက်ရှူမှားစရာ ကောင်းပြီး မျက်စိပွင့်သွားစေတယ်။</p> <p> </p> <p>သခင်လေးယွင်အပေါ် ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက အရင်က ခုနစ်မှတ်ပဲ ရှိပေမဲ့ အခုတော့ ဆယ်မှတ် အပြည့် ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... လီယွင်ရှောင်က အကြီးအကဲပိုင်ရုံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲများ အားလုံးမှာလည်း ၎င်းသည် အလွန် မသင့်တော်ကြောင်း ခံစားရသော်လည်း သူ့ကို ချီးကျူးနေသူမှာ မူကျွမ်း ဖြစ်နေသောကြောင့် မည်သူမျှ ဘာမှ ထပ်မပြောရဲကြသော်လည်း သူတို့အနက် အများစုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျွမ်း၏ အကြည့်များ လူတိုင်းအပေါ် ဝေ့ဝဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မူဝမ်အပေါ် ကျရောက်သွားကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မူပိုင်ရုံမှာ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ဖို့ပဲ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save