Book List

<p><img src="file:///C:/Users/ADMIN/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image002.jpg" style="height:864px; width:611px" /></p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သင်၏ ဝါသနာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မကြာမီ ယန်ကျင်းသို့ ပြန်တော့မည် ဖြစ်ရာ မိသားစုဝင်များမှာ သူမကို မခွဲချင်သော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်မကောင်း အလွန်အမင်း ဖြစ်မနေကြတော့ပါ။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ယခုအခါတွင် မင်ယွဲ့သည် ယခင်ကထက် အိမ်သို့ ပြန်လာနိုင်သည့် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုများပြားလာပြီး သူမ အလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်းတွင်လည်း ပြန်လာနိုင်</p> <p>သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးတို့ ယန်ကျင်းမှာ အဆင်ပြေပြေ နေကြနော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ၏ မိခင်က မှာကြားနေသည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်တယ်မလား၊ တစ်ခုခုဆို အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ဦး"</p> <p> </p> <p>မိခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာသည် စီးဆင်းနေသော ရေအိုင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဖခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာမှာမူ တည်ငြိမ်လေးနက်သည့် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ကလည်း တည်ကြည်</p> <p>လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>"အပြင်လောကမှာ သမီး အောင်မြင်နေပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း ဒီအိမ်ဟာ သမီးအတွက် အမြဲတမ်း အားကိုးရာ ဖြစ်နေမှာပါ သမီး ပြန်ချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ပြန်လာလို့ ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သမီးတို့ သွားတော့မယ်နော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ခါးလေးကို ကိုင်းညွတ်ကာ သူမ၏ မိခင်ကို ဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘွားနဲ့ အဒေါ်တို့လည်း သွားပြီနော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အားလုံးကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ကားရှေ့ခန်း ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်</p> <p>လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည်လည်း အားလုံးကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကားထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်လာရသည့် ခံစားချက်နှင့် အိမ်မှ ပြန်ထွက်သွားရသည့် ခံစားချက်မှာ အမြဲတမ်း ကွာခြားလှသည်။ အိမ်သို့ ပြန်လာသည့် အချိန်တွင် နှလုံးသားမှာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သော်လည်း အိမ်မှ ခွာရသည့် အချိန်တွင်မူ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှု အနည်းငယ် ကပ်ပါလာတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>စည်ကားလှသည့် မြင်ကွင်းများမှ ရုတ်တရက် ခွဲခွာလာရသည့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုက သူမကို နေရခက်စေသည်။ မိုဟန်ကျီက စကားမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကားမောင်းနေသဖြင့် ကားအတွင်းခန်းမှာလည်း အေးဆေးငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကားနောက်ဖုံးထဲတွင်မူ ယန်ကျင်းရောက်လျှင် စားရန်ဆိုကာ မင်မိသားစုက အတင်းထည့်ပေးလိုက်သော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်</p> <p>နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်များ၏ နွေးထွေးလှသော ဂရုစိုက်မှုများကို သယ်ဆောင်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်နှင့် ဝေးရာသို့ ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မင်ယွဲ့သည် ဤကဲ့သို့ ခွဲခွာခြင်းမျိုးကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလယ်တန်းကျောင်းသား ဘဝကတည်းက ကျောင်းအဆောင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က အလယ်တန်းကျောင်းမှာ မြို့ပေါ်တွင် ရှိပြီး နေ့စဉ် အသွားအပြန် လုပ်ရန်မှာ မဖြစ်</p> <p>နိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မွေးရာပါ တစ်ကိုယ်တော် ရပ်တည်နိုင်သူ မဟုတ်သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝက သူမကို ထိုသို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အိမ်နှင့် ဝေးရာတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် သူမအတွက် မိသားစုအပေါ် မှီခိုလိုစိတ်ကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပြီး လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့၏ ခွဲခွာရမှုအပေါ် ဝမ်းနည်းစိတ်မှာ တိမ်ဖျော့လှသည်။ မိသားစုကြီးနှင့် ရုတ်တရက် ခွဲခွာလိုက်ရသည့် နေရခက်မှုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူမအနေဖြင့် ရန်ကျင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း မနေနိုင်ဟု မဆိုလိုပါ။ သူမတွင် အခြေအနေသစ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်း အလွန် မြင့်မားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက ကားအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အတွက် ဒီဖုန်းလေးကို ကိုင်ပေးလို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>ကားမောင်းနေစဉ် ဖုန်းမကိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည့်အပြင် ဘေးတွင်လည်း ကူညီပေးမည့် ချစ်သူ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက အားမနာလျှင် သူမကလည်း ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါ။ မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး Speaker ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိကျိ.. မင်းနဲ့ ယွဲ့ယွဲ့တို့ ဘယ်တော့ ပြန်</p> <p>ရောက်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ မိခင်၏ အသံမှာ ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ကားအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်မှ ခပ်တိုးတိုး ရယ်သံနှင့်အတူ </p> <p>တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့.. သမီး ဖုန်းကိုင်လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>"အန်တီ.. သမီးပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး အေးစက်လှသော လူတစ်ယောက်တွင် 'ကျိကျိ' ဟူသည့် ချစ်စဖွယ် အမည်ပြောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပါ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ သူ အသိတရား ရကတည်းက ထိုအမည်ကို လက်မခံခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် မိန်းကလေး အမည်နှင့် အလွန် ဆင်တူနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူ၏ ကန့်ကွက်မှုများမှာ အရာမထင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ မိခင်မှာမူ သူငယ်စဉ်က ထိုအမည် ရှိခဲ့သည်ကို မိသားစုဝင်များ မေ့သွားမည် စိုးသည့်</p> <p>အလား အခါအားလျော်စွာ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ကိုး.. သမီးတို့ အခု ဘယ်နား ရောက်နေပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ မိခင်၏ အသံမှာ သိသိသာသာ မြင့်</p> <p>တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးတို့ ထွက်လာတာ မကြာသေးဘူး အန်တီ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒီညစာကို ဒီမှာပဲ လာစားကြလေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်က ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အိမ်မှာ ယန်ကျင်းနှင့် တော်တော်လေး ဝေးသောကြောင့် နေ့လယ်စာ အမှီ ပြန်လာနိုင်ရန် မလွယ်ကူဘဲ ညစာ အချိန်လောက်မှသာ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်စေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီ.. ဖိတ်တဲ့အတွက် </p> <p>ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လူကြီးများရှေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် လိမ်မာယဉ်ကျေးသော မြေးတစ်ဦးအသွင်ကို ဆောင်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ မိုဟန်ကျီကလည်း သူမကို လှမ်းကြည့်ကာ ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လမ်းမှာ ဂရုစိုက်လာကြဦးနော်၊ အန်တီ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် ဟန်ကျီ.. ယွဲ့ယွဲ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်နော်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချသွားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အလေးအနက်ထား ကားမောင်းနေသော မိုဟန်ကျီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ကြည့်ကောင်းရုံသာမက ကားမောင်းသည့် ပုံစံမှာလည်း စတိုင်ကျလှသည်။ စတီယာရင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ၏ သွယ်လျသည့် လက်ချောင်းများက ကားကို ပို၍ တန်ဖိုးရှိသွားစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိကျိ.. တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိသေးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့.. ကိုယ် ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ဖုန်းတစ်ချက်ဝင်လာခြင်းက မိုဟန်ကျီကို သူ လက်မခံချင်သော အမည်</p> <p>ပြောင်ကို ယွဲ့ယွဲ့ မှတ်မိသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား.. မင်းမှာ ဒီလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ခုံးများမှာလည်း အပြုံးရိပ်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွဲ့ယွဲ့ကို ပြုံးအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏အတွက် ကောင်းသောအချက်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူသည် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ယွဲ့ယွဲ့က ပထမဦးဆုံး ပြောဖူးသော လူကြီးဖြစ်ရာ သူ့တွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား စကားစမြည် ပြောဆိုနေခြင်းကြောင့် ကားအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားပြီး ပြန်လည် လင်းထိန်လာသည့် အခါတွင်မူ လမ်းတစ်လျှောက် ကြားနေရသော ရယ်သံများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့မှာ ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် မှီရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် စောင်တစ်ထည်ကို ယူကာ မင်ယွဲ့ကို ညင်သာစွာ ခြုံပေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့၏ မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဘေးနားမှ နူးညံ့လှသော အသက်ရှူသံလေးနှင့်အတူ မိုဟန်ကျီသည် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်မူ ယွမ်ပေါ့သည် ကာတွန်းကားများ ကြည့်နေသည်။ ၎င်းသည် ကွန်ဖူးပန်ဒါကားကို ကြည့်ပြီးသွား၍ ယခုအခါ တောဘုရင်ကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ပြန်နိုးလာသည့် အခါတွင် တစ်နာရီခန့် ကြာသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်လာမယ့် ကားနားစခန်းမှာ ခဏရပ်ပေးနော်၊ ကျွန်မ ပြောင်းမောင်းပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တ အိပ်စက်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်မှာ ကြည်လင်နေသည်ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုသည်။ သူမ နိုးလာသည်နှင့် မိုဟန်ကျီ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာမှာ အလိုလို နူးညံ့သွားပြီး ပြုံးယောင်</p> <p>သန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူသည် ခရီးဝေး ကားမောင်းရသည့် အခွင့်အရေး ရှားပါးသော်လည်း ညနက်သန်းခေါင်အထိ အလုပ်လုပ်လေ့ရှိသဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကားမောင်းခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မငြင်းနဲ့တော့၊ ကျွန်မလည်း မောင်းတတ်တာပဲဟာ ရှင်တစ်ယောက်တည်း အကုန်လုံး မောင်းရမှာကို ကျွန်မ ဘယ်ကြည့်နေနိုင်မလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ခိုင်မာသော သဘောထားကြောင့် မိုဟန်ကျီ ထပ်မငြင်းတော့ပါ။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့ရှိ နားနေစခန်းတွင် ကားရပ်ကာ မင်ယွဲ့အတွက် စားစရာနှင့် သောက်စရာအချို့ ဝယ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကားမှန်ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ ကားထဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။ သြဂုတ်၊ စက်တင်ဘာလများ၏ လေပြေမှာ နွေးထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး နေရာချင်း ပြောင်းထိုင်လိုက်ကြသည်။ ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီသည်လည်း စားစရာအချို့ စားနေသည်။ မင်ယွဲ့မှာမူ ဟမ်ဘာဂါ တစ်လုံးကို စားရင်း ကိုကာကိုလာ သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဒါတွေကို စားတတ်လို့လား"</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံခြားတွင် ကျောင်းတက်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အနောက်တိုင်း အမြန်စာများကို ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားသဖြင့် မင်ယွဲ့က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မကြိုက်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ နားနေစခန်းက ထမင်းဘူးတွေက မကောင်းလောက်ဘူးလို့ ထင်လို့၊ ပြီးတော့ မင်းက ဒါမျိုးတွေကို ကြိုက်</p> <p>မယ် ထင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ တိကျလှကြောင်း မင်ယွဲ့ ဝန်ခံရပါမည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် နားနေစခန်းမှ ထမင်းဘူးများထက် ဟမ်ဘာဂါနှင့် အာလူးချောင်းကြော်ကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ သူတို့သည် ခေတ္တမျှ ဗိုက်ဖြည့်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် ခရီးပြန်စခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ကားမောင်းနေသော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မည်သို့ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ခရီးဝေးသွားလျှင် ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသင့်သည်ဟု အားလုံးက အကြံပြုကြခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ကြောင်း သူ အခုမှ နားလည်သွားသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် အလွန် ပျင်းစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့.. မင်းမှာ ဘယ်လို ဝါသနာတွေ ရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မိုဟန်ကျီသည် ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။ မင်ယွဲ့မှာမူ ထရယ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ရဲ့ အလေးအနက်ထားပြီး မေးတဲ့မေးခွန်းက ဘယ်လို အသံထွက်နေလဲ သိလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ အလယ်တန်း အင်္ဂလိပ်စာ ဆရာမလိုပဲ၊ ကျွန်မတောင် အလိုလိုနေရင်း 'My favorite hobbies are...' ဆိုပြီး ပြန်ဖြေမိတော့မလို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save