Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သေးငယ်သော ပျော်ရွှင်မှုများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ပလုံစီနေသော အင်္ဂလိပ်စာ အသံထွက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မိုဟန်ကျီမှာ သူမ၏ လေယူလေသိမ်း စံနှုန်းမီ မမီကို အကဲခတ်ရန် အချိန်မရလိုက်ပါ။ ထိုအစား သူ စကားစပ်လိုက်ပုံ မှားသွားလေသလားဟုသာ နောင်တရနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လေ့လာရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူ၏ လက်ထောက် လင်ကျင်း အကြံပေးထားသော </p> <p>"ဇနီးလောင်း လိုက်လံပိုးပန်းနည်း နိယာမများ" </p> <p>နှင့် "အချစ်နယ်ပယ်ရှိ အမျိုးသားများအတွက် မြင့်မားသော နှလုံးရည်ဖြင့် စကားပြောဆိုနည်း" စသည့် စာအုပ်များကို ပြန်ဖတ်ရလျှင် ကောင်းမလားဟုပင် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရယ်မောပြီးနောက် မိုဟန်ကျီ၏ မေးခွန်းကို ပစ်ပယ်မထားခဲ့ပါ။ အကြောင်းအရာမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မကောင်းသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ သူ့ကို အလေးအနက် ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မမှာ ဝါသနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ဥပမာ ပန်းချီဆွဲတာ၊ တေးသီချင်း စပ်တာနဲ့ ပန်းထိုးတာမျိုးပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူမသည် အခြားသော စွမ်းရည်များကို ထုတ်မပြောဘဲ လက်ရှိ ပြင်ပလောကသို့ ချပြထားသည့် အရာများကိုသာ ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးက အရမ်းကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိလှသော ချီးမွမ်းစကားတစ်ခွန်းကိုသာ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောနိုင်</p> <p>ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါပဲလား' ဟု မင်ယွဲ့ စိတ်ထဲက ကျိတ်၍ ရယ်မိသည်။ သူ၏ တည်ကြည်လွန်းသော အမူအရာက သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည့် မြင်ကွင်းကို သူမ သဘောကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ဝါသနာတွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါဟာ မင်း ဘဝကို မြတ်နိုးတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲစိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်ပါသာ လုပ်ဆောင်ပါ၊ ကိုယ်ကတော့ မင်းနဲ့အတူ လမ်းတစ်လျှောက်က ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရှုပြီး မင်းနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားသွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမသာ ကားမောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပါက သူ့ကို သေချာ စိုက်ကြည့်မိမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တကယ်ကို ထူးဆန်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နုပျိုသော အချစ်စိတ်များ ထကြွနေသည့် အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးအင်နေတတ်ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင်မူ အချစ်ရေး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသော ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုမန့်တစ်ဆန်လှသော စကားချိုများကို ဆိုတတ်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လမင်းသာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိမည်ဆိုပါက မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် စစ်မှန်သော ရိုးသားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ရဲ့ ဝါသနာနဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကရော ဘာတွေလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိနေသည့်</p> <p>အလား ဆက်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ.. ရှင်ကတော့ ကျွန်မအကြောင်း သိခွင့်ရှိပြီး ကျွန်မကျတော့ ရှင့်အကြောင်း သိခွင့်မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ကားမောင်းနေစဉ် ပျင်းရိမနေစေရန် လေထုကို မြိုင်ဆိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဝါသနာများကို မေးမြန်းခြင်းမှာ သူမကို ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လိုသော ဆန္ဒ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ပွင့်လင်းလွတ်လပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အသံထွက်၍ ရယ်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ သိသိသာသာ ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်ကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပီယာနိုတီးတာ၊ မြင်းစီးတာတွေကို သင်ခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ရွက်လှေနဲ့ ရဟတ်ယာဉ်တွေကိုလည်း မောင်းတတ်တယ်.."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် နားထောင်ရင်း ပို၍ အံ့သြသွားရသည်။ သူသည် ထင်ရှားကျော်ကြားသော မိသားစုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူပီပီ ငယ်စဉ်ကတည်းက အသိပညာ ဗဟုသုတများစွာကို မည်မျှအထိ ဆည်းပူးခဲ့ရသနည်းဟုသာ အံ့သြဘနန်း ဖြစ်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ မိသားစုများ စီးပွားပျက်ကာ လမ်းဘေးရောက်သွားကြသည့် ဇာတ်ကွက်များကို သူမ လုံးဝ မယုံကြည်တော့ပါ။ </p> <p> </p> <p>မိသားစု၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ အဆင့်နှစ်ဆင့်ခန့်အထိသာ ကြိုးစားသင်ယူခဲ့လျှင်ပင် ထိုကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ကုလားအုတ်ဟာ ပိန်သွားရင်တောင် မြင်းထက်တော့ ကြီးနေသေးတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟူသော ရှေးစကားပုံမှာ မှန်ကန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစု အခြေအနေ ကျဆင်းသွားနိုင်သော်လည်း မြင့်မြတ်သော လူမှုပတ်ဝန်းကျင်သို့ တက်လှမ်းစဉ် ရရှိခဲ့သော အမြင်များနှင့် ဗဟုသုတများမှာ ကျန်ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>စီးပွားပျက်၍ ငွေကြေးမရှိတော့လျှင်ပင် သင်ယူထားသော အရည်အချင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပါ။ အကယ်၍ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပါက အနည်းဆုံးတော့ အဆက်အသွယ်နှင့် အရင်းအမြစ်အချို့ ကျန်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ စီးပွားပျက်၍ လမ်းဘေးရောက်ရခြင်းမှာ ထိုသူ၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် မြေတူးစက်ရော မောင်းတတ်လား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတော့.. မမောင်းတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မြေတူးစက်မောင်းတတ်တဲ့ ရည်းစားမျိုး လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ် အခုချက်ချင်း သွားသင်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ခုန်ပျံနေသော စကားပြောပုံများကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာပြီး စကားနောက် စကားပါပင် လိုက်ပြောတတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား.. ဒါဆိုရင် အခုကစပြီး ရှင့်ကို မြေတူးစက်မောင်းတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားလို့ ခေါ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အာဏာရှင် စီအီးအို ရည်းစားကြီးလို့ ခေါ်ရမလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက 'ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ဆုံး ရည်းစားလေး' လို့ ခေါ်တာကိုပဲ ပိုသဘောကျမိမှာပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စီးပွားရေး ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုတွင် အောင်နိုင်လိုက်သည်</p> <p>ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက် လင်ကျင်းကတော့ တော်တော်လေး အသုံးဝင်သားပဲဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် လင်ကျင်းနှင့် ဤအခြေအနေများကို တိုင်ပင်ဖူးသည်။ အကယ်၍ မင်း၏ ချစ်သူက အမည်ပြောင်များ ရွေးခိုင်းလျှင် ဤအမည်ကိုသာ ရွေးပါ၊ သူမက မင်းကို သစ္စာရှိပြီး ဟာသဉာဏ်ရှိသူဟု ထင်မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု လင်ကျင်းက အကြံပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စစ်မှန်သော သစ္စာရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း ဟာသဉာဏ်မှာမူ အတုအယောင်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် တစ်ခါ သင်ယူပြီးသွားလျှင်မူ ၎င်းမှာ သူ၏ အရည်အချင်း ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား.. ရှင့်ရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ တစ်နေ့တစ်နေ့ ပိုပြီး မျက်နှာပြောင်လာရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မျက်နှာပြောင်တဲ့သူမှ ချစ်သူ ရနိုင်တာလေ"</p> <p> </p> <p>ဒါကလည်း လက်ထောက် လင်ကျင်း ပြောပြထားသည့် စကား ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>“သံမဏိလို မာကျောတဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်ပါစေ၊ ဇွဲနပဲနဲ့ လိုက်ရင် ရနိုင်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက မိမိကို မမုန်းတီးဘဲ လူပျို၊ အပျို ဖြစ်နေသရွေ့ သူမကို မထိခိုက်စေဘဲ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ဝန်းရံသိမ်းပိုက်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်မလို မိန်းကလေးကို ချစ်သူအဖြစ် ရဖို့ ရှင့်မျက်နှာ ဘယ်လောက်အထိ ထူသလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသားမှာ ပေါ့ပါးစွာ စကားပြောဆိုရင်း ကားမောင်းရသည်မှာ မပင်ပန်းတော့ဘဲ အချိန်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ယွမ်ပေါ့ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကို မင်ယွဲ့ ထူးဆန်းနေမိသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိမရှိလှပါ။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပါ။</p> <p> </p> <p> ညက ယွမ်ပေါ့မှာ အလွန် ဆူညံလွန်းသဖြင့် သူမက ပိတ်ထားခဲ့မိသည်ကို သတိရသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမဘက်မှ ယွမ်ပေါ့နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က သူမ၏ အသံကို ကြားနိုင်သော်လည်း သူမကမူ ယွမ်ပေါ့၏ အသံကို မကြားနိုင်ပါ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ထပ်မံ ခေါ်လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးပါ။ သူမသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိပါက လက်လျှော့တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>တတိယအကြိမ် ခေါ်ဆိုသံ အဆုံးတွင်မူ ယွမ်ပေါ့၏ မကျေနပ်ချက်များမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ညစ်ပတ်တဲ့ ယွဲ့ယွဲ့၊ ဆိုးလိုက်တဲ့ ယွဲ့ယွဲ့၊ နင် ငါ့ကို တကယ်ကြီး ပိတ်ထားရက်တယ်၊ အကြာကြီးပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ အားနာသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>အဓိကမှာ မနေ့ညက အလွန် နောက်ကျနေပြီဖြစ်၍ သူမ အိပ်ပျော်တော့မည့် အချိန်တွင် ယွမ်ပေါ့က ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကာတွန်းကားကြည့်ရင်း ဇာတ်လမ်းအကြောင်းများကို သူမနှင့် ဆွေးနွေးချင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ အလွန်ပင်ပန်းနေသဖြင့် သူ့ကို အာကာသသိုလှောင်ခန်း ထဲသို့ ထည့်ပိတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက ငါ့ကို ဘယ်သူ နှောင့်ယှက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အို.. ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင်က ငါ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ယွမ်ပေါ့လေး၊ လယ်ကွင်းထဲက ဂေါ်ဖီထုပ်လေး ဝါသွားသလိုပဲ၊ သူက နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်သားကတည်းက အမေ မရှိတော့တာ…..”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။</p> <p> </p> <p>“ကဲပါ.. ကဲပါ.. ငါ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူမတွင် စည်းကမ်း မရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယွမ်ပေါ့လေးက အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ကာတွန်းကားတွေအကြောင်း ပြောပြရင် နင် သေသေချာချာ နားထောင်မှာလား”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ အခက်တွေ့သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက ယွမ်ပေါ့ကို စကားမပြောခိုင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယွမ်ပေါ့သည် ဇာတ်လမ်းကို ဆွေးနွေးရုံသာမက ဇာတ်လမ်းကို ကြိုပြောတတ်</p> <p>သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၄င်းသည် ကာတွန်းကားတစ်ကားကို အထပ်ထပ်အခါခါ ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ဇာတ်ကောင်တိုင်း၏ စကားလုံးများကိုပင် အာဂုံဆောင်နိုင်သည်အထိ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ တကယ်ပင် လက်လျှော့ရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း.. ၁၀ မိနစ်လောက် လမ်းခွဲကြရအောင်၊ နင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က စိတ်ကောက်ကာ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဟန်ပြမျှသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တွင်မူ အချည်းနှီး ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် ချိတ်ဆက်မှုကို ယွမ်ပေါ့က မည်မျှပင် မတရားဟု ညည်းညူပါစေ၊ ၎င်းမှာ စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ပုံ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ ၎င်း၏ ဆန္ဒကို လေးစားသောအားဖြင့် ထိုအချိန်တွင် အတင်းအကျပ် ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီက သူ ခုနက ပြောလိုက်သော စကားများကြောင့် သူမ စိတ်ဆိုးသွားသည်ဟု ထင်မှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခုနက ကိုယ်ပြောတဲ့ စကားတွေကို မင်း မကြိုက်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"ဘာကိုလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က နားမလည်နိုင်ဘဲ ပြန်မေးသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီမှာ သူ မှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ရှင်က 'ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး ရည်းစားလေး' လို့ ပြောတာကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် 'မျက်နှာပြောင်မှ ချစ်သူရမယ်' ဆိုတာကိုလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး ရည်းစားလေးက ဘာလို့ ကျွန်မ စိတ်ဆိုးမယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ ဒါတွေက ကျွန်မတို့ကြားက စနောက်နေတာတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ နားရွက်များမှာ နီရဲသွားပြီး ထိုအနီရောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာမှာ "အချစ်ဆုံး ရည်းစားလေး" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ရှက်သွေးဖြာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီထံမှ အသံ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသဖြင့် မင်ယွဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နီရဲနေသော နားရွက်များကို မြင်ပြီး ရယ်မောလိုက်</p> <p>တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံး ချစ်သူလေး.. ဒီည ညစာကို အိမ်ဟောင်းမှာပဲ သွားစားကြရင် ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ မိခင်က ဖိတ်ကြားထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း မိုဟန်ကျီသည် တရားဝင် ထပ်မံ ဖိတ်ကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး စကားပြန်လှည့်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မင်ယွဲ့ မထင်ထားခဲ့ပါ။ ခုနက သူ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော ပုံစံလေးကို သူမ တကယ်ပင် သဘောကျမိပါသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save