Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီရှင်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်ကို ကတိပေးထားပြီး ဖြစ်</p> <p>သဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ပါ။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ခဏလောက် မှေးလိုက်ဦးလေ၊ ကျွန်မဘာသာ မောင်းနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကားထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိုင်နေရခြင်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖြစ်စေသဖြင့် ခေတ္တမျှ အနားယူရန် မင်ယွဲ့က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာမူ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး မျက်လုံးမမှိတ်ခဲ့ပါ။ သူသည် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်၊ စကားစမြည် ပြောလိုက်ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးအတွက်မူ ခရီးလမ်းမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ကားကလေးသည် မိုမိသားစု နေအိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာသောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက တံခါးကို ချက်ချင်း ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်နှင့် အဘွားဖြစ်သူတို့မှာ အိမ်ရှေ့အထိ ထွက်၍ ကြိုဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီပဲ၊ မြန်မြန် ဝင်ခဲ့ကြ"</p> <p>ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် မိုမိသားစု၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် ကားရှေ့ခန်း ခရီးသည်ထိုင်ခုံရှိရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ထွက်လာသူမှာ မင်ယွဲ့ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ သားကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟယ်.. မင်းပါလား၊ ဘာလို့ ယွဲ့ယွဲ့ကို ကားမောင်းခိုင်းရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သားဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ လူကြီးလူကောင်း မဆန်ဟု ယူဆကာ မိုအန်တီက မကျေမချမ်း ဆိုသည်။ အဘွားဖြစ်သူကလည်း အနားသို့ တိုးလာသည်။ မင်ယွဲ့ ကားမောင်းသူနေရာမှ ဆင်းလာချိန်တွင် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော လူသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီမို.. အဘွား”</p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မိုအန်တီနှင့် အဘွားတို့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားပြီး အပြုံးများကို မဖုံးဖိနိုင်တော့ပါ။ ထိုစဉ် မိုဟန်ကျီမှာမူ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ကာ ကားနောက်ဖုံးရှိ အထုတ်အပိုးများကို သယ်ရန် ပြင်ဆင်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီ.. ကားထဲက ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုတ်ခဲ့ဦးနော်"</p> <p> </p> <p>မိုအန်တီနှင့် အဘွားတို့၏ နွေးထွေးသော ဆက်ဆံမှုကို ခံယူနေရင်း မင်ယွဲ့က တိတ်တဆိတ် ပစ္စည်းသယ်နေသော မိုဟန်ကျီကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်မိသားစုက ဒေသထွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်း အများအပြား ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ မင်ယွဲ့အတွက်သာမက မိုမိသားစုအတွက်ပါ ရည်ရွယ်</p> <p>ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ခေါက်တွင် မင်ယွဲ့၏ မိဘများက စေတနာအပြည့်ဖြင့် ဒေသထွက် စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပေးလိုက်ရုံမျှမက အဖိုးတန် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ရက်ရက်ရောရော ထည့်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် တစ်ယောက်တည်း အလုပ်ရှုပ်နေကာ ကားနောက်ဖုံးမှ ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲသို့ အခေါက်ခေါက်အခါခါ သယ်ယူနေရသည်။ မင်ယွဲ့က ကူညီရန် ပြင်သော်လည်း မိုအန်တီက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ဘာသူ သယ်ပါစေ၊ ရပါတယ် တို့တွေ အိမ်ထဲဝင်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>အိမ်ထိန်းကလည်း မင်ယွဲ့တို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သစ်သီးများကို လှီးဖြတ်ကာ ဧည့်ခံသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ပစ္စည်းများ သယ်ယူပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ ဘေးတွင် လာရောက် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>မိုအန်တီသည် မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ နှစ်ဦးသား ဆင်တူဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် တီရှပ်ဝတ်ထားသော သူမ၏ သားမှာ ယနေ့တွင် အလွန် နုပျိုခန့်ညားနေသည်။ အဖြူရောင် တီရှပ်ဝတ်ထားသော မင်ယွဲ့နှင့် ကြည့်လိုက်လျှင် ကျောင်းဝင်းထဲမှ ချစ်သူမောင်နှံကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သစ်သီးပန်းကန်ထဲမှ ပန်းသီးတစ်စိတ်ကို ယူကာ မိုဟန်ကျီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီက တစ်ချက် ကိုက်လိုက်ရာ ချိုမြိန်သော အရသာက လျှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ သဟဇာတ ဖြစ်မှုကို ကြည့်ကာ မိုအန်တီမှာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ်အတွင်း မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အတွက် သလဲသီးစေ့များကို သေသေချာချာ နွှာပေးနေသည်။ မင်ယွဲ့သည် သလဲသီး ကြိုက်သော်လည်း နွှာရသည်ကို ပျင်းသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပဲနော်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မျက်လွှာချကာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် သလဲသီးများကို ဆက်လက် နွှာပေးနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုအန်တီနှင့် အဘွားတို့ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် သဘောကျနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်နေပြီလား"</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲသို့ မဝင်မီကပင် မိုအန်ကယ်သည် အိမ်ထဲမှ ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"နေကောင်းလား အန်ကယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ထုတ်နှုတ် နှုတ်ဆက်သည်။ ညစာ စားချိန်ရောက်သဖြင့် အားလုံး စားပွဲတွင် နေရာယူကြသည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အတွက် ပုစွန်များကို အခွံနွှာပေးနေသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဤကဲ့သို့ နွေးထွေးသော မိသားစု လေထုထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ညစာ သုံးဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာ စားပြီးနောက် မိုအန်တီက သူမကို အိမ်တွင် တည်းရန် ခေါ်သော်လည်း မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်ကာ ပြန်ခဲ့သည်။ မိုဟန်ကျီက သူမကို တိုက်ခန်းအောက်အထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အပေါ်တက်တော့မယ်နော်"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မခွဲချင်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နွေရာသီ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့က ညစာ ကျွေးချင်လို့တဲ့၊ ရှင့်မှာ အချိန်ရမလား"</p> <p> </p> <p>"ချစ်သူလေးက ဖိတ်ရင်တော့ ကိုယ် အမြဲတမ်း အားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ မိုဟန်ကျီက ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် မိသားစုဝင် သုံးဦး၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ခံရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ မိသားစုက ကိုယ့်အပေါ် အရမ်းကောင်းကြပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးမင်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို သိပ်သဘောမကျသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု မိုဟန်ကျီက ဝန်ခံသည်။</p> <p> </p> <p>မိုအန်ကယ်က သူ၏ အတွေ့အကြုံကို အခြေခံ၍ ရယ်မောကာ ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့.. ယောက္ခမဆိုတာ သမီးကို ခိုးယူသွားတဲ့ လူကို ဘယ်ကြည်ပါ့မလဲ မင်းက သူ ဂရုတစိုက် ပျိုးထောင်ထားတဲ့ ပန်းကလေးကို အိုးလိုက် ခက်လိုက် မယူသွားတာပဲ တော်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မိုအန်တီက </p> <p> </p> <p>“ရှင်ကရော ကျွန်မ အဖေဆီက ပန်းကို အိုးလိုက်</p> <p>ခက်လိုက် ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြန်ချေပသဖြင့် မိုအန်ကယ်မှာ မိန်းမဖြစ်သူကို ပြန်လည် ချော့မော့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူ၏ အဖေကို အရှက်မရစေရန် တိတ်တဆိတ် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခြင်းနှင့်အတူ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ပညာရေးနှင့် လုပ်ငန်းခွင်သို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ဘဏ္ဍာရေးနှင့် နိုင်ငံခြားဘာသာစကား နှစ်ဘာသာစလုံးတွင် မဟာတန်း ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဖြူရောင် ရှပ်လက်တိုနှင့် အနက်ရောင် ကာဂိုဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျောင်းဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်လာရာ သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများနှင့် ထူးခြားသော အလှတရားကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ မဟာတန်း ဒုတိယနှစ်က စီနီယာ မင်ယွဲ့လေ၊ သူက ဘာသာစကား အများကြီး တတ်တာတင် မကဘူး၊ ပရောဂျက်တွေမှာလည်း ထူးချွန်တဲ့သူ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဂုဏ်ယူစွာ ရှင်းပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျောင်းသားအသစ်တစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်ထျန် ဆိုသူ မိန်းကလေးက မနာလိုစိတ်ဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ဝေဖန်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ သူငယ်ချင်းနှင့် စီနီယာများက မင်ယွဲ့၏ ထူးချွန်မှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကာကွယ် ပြောဆိုကြသဖြင့် ရှောင်ထျန်မှာ အရှက်ရသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်သည် ပါရမီရှင်များ စုဝေးရာ ဖြစ်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေခြင်းထက် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမ သင်ခန်းစာ ရသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ ထိုကိစ္စများကို သတိမထားမိဘဲ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှမ်းချီနေဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ညနေစောင်းတွင် သူမ၏ အခန်းဖော်က သူမ၏ အထုတ်အပိုးများကို ကူညီသယ်ယူပေးရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save