Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပိုကြည့်လေ ပိုဒေါသထွက်လေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခန်းဖော် သုံးယောက် ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ ရှောင်ထျန်သည် လုံးဝ လွတ်လပ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေး သုံးဦးမှာ ရောက်နှင့်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် လက်ဗလာဖြင့် မပြန်လိုသောကြောင့် သူမ၏ အထုတ်အပိုးများကို ကူညီသယ်ယူပေးခဲ့ကြသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ရှောင်ထျန်မှာမူ ဘာတစ်ခုမျှ မသယ်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေး သုံးဦးမှာ အပြင်ပန်းတွင် ပြုံးပြနေကြသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ တင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်တက်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာတင် အရှက်မရှိသည့် အခန်းဖော်မျိုးနှင့် ဆုံရသည်မှာ တကယ်ပင် စကားပြောစရာ မရှိအောင် ဖြစ်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အခန်းဖော်ချင်း ဖြစ်သဖြင့် အမြဲတစေ ဆုံတွေ့နေရမည်ကို တွေးကာ အစပိုင်းတွင် စေတနာအပြည့်ဖြင့် ကူညီခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ အားနာရကောင်းမှန်းမသိဘဲ သူတို့ကို အစေခံများသဖွယ် သဘောထားကာ ခိုင်းစေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးမှာ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်နှင့် အထုတ်အပိုးများကို အဆောင်ပေါ်သို့ အပင်ပန်းခံ သယ်ပေးခဲ့ကြသော်လည်း အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ရှောင်ထျန်မှာ သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ နွားနို့တစ်ဘူးကို ထုတ်ကာ အေးအေးလူလူ သောက်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းပင် မဆိုသည့်အပြင် လှေကားထပ်များစွာကို အမောတကော သယ်လာပေးရသည့် သူတို့ကို ကြည့်ကာ နွားနို့သောက်နေသည့် မြင်ကွင်းက သူတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုကို အဆုံးစွန်အထိ စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>နွားနို့သောက်ပြီးနောက်တွင် ရှောင်ထျန်က ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ မင်ယွဲ့ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲတောင် ငါမသိပါဘူးငါက တို့တွေလည်း မဟာတန်း တက်နိုင်တာပဲလို့ ပြောမိတာကို ဟို စေတနာ့ဝန်ထမ်းနဲ့ ငါ့အထက်တန်းကျောင်းက သူငယ်ချင်းက မန္တန်အစူးခံထားရသလိုမျိုး ဖြစ်နေကြတာ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် အဖြစ်မှန်ကို လိမ်ညာလှည့်ဖျားရာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ ပြောခဲ့သော ရိုင်းစိုင်းသည့် စကားလုံးများကို ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ မဟာတန်း တက်လိုသည့် ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက်ကြောင့်ပင် ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခံရသယောင် ပုံဖော်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မဟာတန်း တက်ဖို့ စာမေးပွဲဖြေတာနဲ့ စီနီယာ မင်ယွဲ့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးသည်မှာ အခန်းဖော် သုံးဦးထဲတွင် တစ်ဦးမှာ ယခုနှစ် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဌာနမှ ကျောင်းသူသစ် ဖြစ်နေပြီး မင်ယွဲ့အကြောင်းကို ကြိုတင် ကြားဖူးနားဝ ရှိနေခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>သူမမှာ ယန်ကျင်း ဒေသခံဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ယခင်က နိုင်ငံတကာ လဲလှယ်ရေး ကျောင်းသားများကို ဧည့်ခံခဲ့ပုံနှင့် ညီလာခံများတွင် တောက်ပခဲ့သည့် သတင်းများကို သိရှိထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် မင်ယွဲ့ကို အလွန် လေးစားအားကျနေပြီး ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်များ စုဝေးရာတွင် ထူးချွန်ထင်ရှားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဟု မှတ်ယူထားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်သည့် နှစ်ဦးမှာလည်း အကြံအဖန် စကားများကို ခွဲခြားမသိနိုင်လောက်အောင် မအကြပါ။ ရှောင်ထျန်အပေါ် သူတို့၏ အထင်အမြင်မှာ အစကတည်းက သိပ်မကောင်းလှသဖြင့် သူမ၏ စကားများကို ယုံကြည်ခြင်း မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်မှလွဲရော.. သူက မဟာတန်း ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲလေ ယောကျ်ားလေးတွေက သူ့ကို အထင်ကြီးတာ ထားပါတော့၊ နင်တို့ကပါ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်က အံ့သြဟန်ဆောင်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မင်ယွဲ့မှာ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခံရရန် မထိုက်တန်သည့်အလား ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ စီနီယာ မင်ယွဲ့က မထိုက်တန်ဘူးဆိုရင် နင်က ထိုက်တန်လို့လား စီနီယာက ဘာသာစကားမျိုးစုံ တတ်တယ်၊ နင်ရော တတ်လား နင်က ဘယ်သူမို့လို့ သူ့ကို အပုပ်ချရဲတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အခန်းဖော် မိန်းကလေးမှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး၏ ပစ္စည်းများကို အပင်ပန်းခံ သယ်ပေးခဲ့ရသည်မှာ အချိန်ကုန် လူပန်းရကျိုး မနပ်ဟု တွေးကာ ပစ္စည်းများကို ပြတင်းပေါက်မှ ပစ်ချလိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်သည့် နှစ်ဦးမှာလည်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သည့် သူတို့၏ အခန်းဖော်က ဤမျှအထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ဟစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွန်းယွန်း.. လာပါ၊ တို့တွေ သောက်ရေ သွားဝယ်ရအောင်၊ နည်းနည်းတော့ ရေဆာလာပြီ"</p> <p> </p> <p> ဟု အခန်းဖော်တစ်ဦးက ဒေါသထွက်နေသော မိန်းကလေးကို ဆွဲထုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်သည့် သုံးဦးမှာ တစ်ဖက်တည်း ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ထျန်သည် သူမ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဝယ်တိုက်ပါ့မယ်၊ ခဏစောင့်ဦးလေ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် အခန်းဖော်များနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်ပါက အဆောင်တွင် နေရခက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လေသံကို ပြန်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ တို့မှာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွန်းယွန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကျန်သည့် နှစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်သွားတော့သည်။ မိန်းကလေးများ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးမှာ ယခုမှ စတင်တွေ့ဆုံကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ခိုင်မာသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သွားကြပြီး ရှောင်ထျန်မှာမူ ထိုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ဆံ့နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးမှာ ရေဝယ်သောက်ရင်း ရေခဲမုန့် စားလိုက်ကြမှ စိတ်အနည်းငယ် ကြည်လင်သွားသည်။ ယွန်းယွန်း၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ကျန်သည့် နှစ်ဦးမှာ မင်ယွဲ့အကြောင်းကို ပိုမို သိရှိသွားကြပြီး ရှောင်ထျန်အပေါ် မနှစ်မြို့စိတ်မှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာသည်။ ကျောင်းရောက်စမှာတင် ထူးချွန်သည့် စီနီယာကို အကြောင်းမဲ့ တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာ တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်</p> <p>စရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦး အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်ထျန်မှာ ခုတင်ပြင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ဖုန်းဆက်ကာ ငိုယိုတိုင်တောနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေ.. သမီး ဒီမှာ တစ်စက်မှ မပျော်ဘူး၊ အိမ်ပဲ ပြန်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများက အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သော မိန်းကလေး သုံးဦးကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဒါက သူတို့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ခုတင်လိုက်ကာလည်း ဘယ်လိုချိတ်ရမှန်း မသိဘူး ဘယ်သူမှလည်း ကူမပေးကြဘူး၊ အားလုံးက အရမ်း ရက်စက်ကြတယ်.."</p> <p> </p> <p>သူမသည် နားကြပ်တပ်ထားသဖြင့် အခန်းဖော်များ ဝင်လာသည်ကို တကယ် မသိသည်လား၊ သို့မဟုတ် တမင်တကာ ကြားအောင် ပြောနေခြင်းလား ဆိုသည်မှာ မသေချာပါ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအပြုအမူက ကျန်သည့်သူများ၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေသည်မှာ အမှန်ပင်။ အပြစ်ကင်းသယောင်နှင့် သနားစရာကောင်းအောင် ပုံဖော်နေသည့် သူမ၏ ပုံစံမှာ တကယ်ပင် ရင်လေးစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲမှ တစ်ဖက်လူက ဘာပြောသည်ကို မသိရသော်လည်း သူမကမူ ပို၍ပင် အားတက်သရော တိုင်တောနေတော့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူမသည် ဖုန်းချကာ ဘာမှမဖြစ်သယောင် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဘာသွားလုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မသိဘူးလေ" </p> <p> </p> <p>ဟု ယွန်းယွန်းက ပခုံးတွန့်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦး ကျောင်းအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ရှောင်ထျန်သည် လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ကျိုး.. ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်နော် နင်က တကယ် စိတ်နှလုံး ကောင်းတဲ့သူပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်က ချိုသာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့ကို အပုပ်ချစဉ်က ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာပေးမျိုး သူမတွင် အစအနပင် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ အတန်းဖော်ချင်းပဲ ကူညီရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုကျောင်းသားသစ်မလေးမှာ ဖိနပ်ချွတ်ကာ ခုတင်ပေါ်တက်ပြီး ရှောင်ထျန်အတွက် လိုက်ကာများကို ချိတ်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲရှိ ကျန်သည့် သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ရှောင်ထျန်ကမူ အောက်တွင် ရပ်ကာ သူတို့ကို အထင်သေးသလို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ လိုက်ကာချိတ်ပေးမည့်သူ တစ်ယောက် ရှာတွေ့ရုံမျှနှင့် သူမသည် အလွန် ဂုဏ်ယူနေသည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>လိုက်ကာများ ချိတ်ပြီးနောက် ရှောင်ကျိုး ထွက်သွားသည်နှင့် ရှောင်ထျန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ တရုတ်ပြဇာတ်ထဲမှ မျက်နှာဖုံး ပြောင်းလဲသကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အဆောင်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်သည့် သုံးဦးမှာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်မှာမူ ကျောင်းဝင်းကွန်ရက်ထဲတွင် မင်ယွဲ့၏ အားနည်းချက်များကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ မင်ယွဲ့တွင် မည်သည့် အားနည်းချက်မျှ မရှိခြင်းပင်။ သူမသည် အလွန်ပင် ထူးချွန်လွန်းသည်။ ဘွဲ့ကြိုတန်းကာလတွင် သိပ်မထင်ရှားခဲ့သည်မှအပ သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ပညာရေးထူးချွန်မှုကို မည်သူမျှ ငြင်းပယ်၍ မရပါ။ မဟာတန်းတက်နေသည့် ကာလတွင်မူ သူမသည် ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ အတောက်ပဆုံး ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်သည် ထူးချွန်တောက်ပလာသောအခါ အတိတ်မှ သေးငယ်သည့် ဟာကွက်လေးများသည် ထိုတောက်ပမှုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှောင်ထျန်သည် ကွန်ရက်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မင်ယွဲ့ကို ချီးမွမ်းထားသည့် စာသားများကိုသာ တွေ့နေရသဖြင့် သူမ၏ ဒေါသမှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖုန်းထဲမှ စာသားများကို ဖတ်ရင်း ပို၍ စိတ်တိုလာကာ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save