Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလွန်လိုက်ဖက်လွန်းသော စုံတွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောင်းဝင်းအတွင်း သူမ ဖြတ်လျှောက်သွားရုံမျှဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မနာလိုမှု အစေ့အဆန်များ ပျိုးကြဲမိသွားပြီး ပဋိပက္ခများ စတင်နေသည်ကို မင်ယွဲ့ သိရှိခြင်း မရှိပါ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဦးစွာပထမ ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ ရုံးခန်းသို့သွား၍ သတင်းပို့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့ ရောက်လာပြီပဲ၊ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ဆရာ၊ ဆရာမများမှာ မင်ယွဲ့ကို ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်ကြသဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာတို့၊ မင်္ဂလာပါရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယဉ်ကျေးစွာပင် ဂါရဝပြုလိုက်</p> <p>သည်။ ပရော်ဖက်ဆာယန်နှင့် ရုံးခန်းတစ်ခုတည်း အတူထိုင်သော ဆရာအများစုမှာ သူမကို တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း သင်ကြားပြသပေးခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့ ရောက်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဆရာ့စားပွဲရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ရပ်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်ပြောစရာ ရှိတာကို အကျဉ်းချုပ်ပဲ ပြောမယ်၊ ကျောင်းက ကျောင်းဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပတော့မယ် အဲဒီမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ကျောင်းအဆင့်ဆင့်က ခေါင်းဆောင်တွေ မိန့်ခွန်းပြောကြလိမ့်မယ် ဘွဲ့ကြိုတန်းနဲ့ မဟာတန်းတွေကနေ ထူးချွန်ကျောင်းသား ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်စီ ရွေးပြီး မိန့်ခွန်းပြောခိုင်းဖို့ ရှိတယ် ပညာရေးရော နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာပါ မင်းက အသင့်တော်ဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မဘက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာ၊ ဆရာ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျေးဇူးမသိတတ်သူဟု အထင်မခံလိုသဖြင့် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပါ။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ပရော်ဖက်ဆာယန်ကလည်း သဘောကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မိန့်ခွန်းကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ.. သမီး အိမ်ကနေ ဒေသထွက် လက်ဆောင်လေးတွေ သယ်လာပါတယ်၊ ဆရာ့ကတော်အတွက် ယူသွားပေးပါဦးရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်လာသော လက်ဆောင်ဗူးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက မင်းရဲ့ ဆရာကတော်ကိုပဲ ပေးတာလား၊ မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါကတော့ စားခွင့်မရှိဘူးပေါ့လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က ရယ်မောလျက် စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့.. ဆရာက နောက်နေပြန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်မျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အတန်းတက်ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟောင်းယန်ကတော့ ဒီလို လိမ္မာတဲ့ တပည့်မျိုး ရထားတာ ကံကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ဆရာများက မင်ယွဲ့ကို ချီးကျူးစကား ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့.. မဟုတ်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် နောက်ဆုံးတပည့် ဖြစ်လာပါ့မလဲ"</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ ဝင်းပနေသော အပြုံးများက မင်ယွဲ့အပေါ် သူ၏ ကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အတန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အတန်းဖော်များက သူမကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ စောစီးစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ကျောင်းအပြင်တွင် နေထိုင်သူဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် သီးခြားဆန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမ၏ ကောင်းမွန်သော ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် အတန်းဖော်များနှင့် အဆင်ပြေစွာ ဆက်ဆံနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့.. နင် ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားများသည် သူတို့၏ နွေရာသီ ခရီးသွားအတွေ့အကြုံများကို စုပေါင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ အပြင်လောကတွင် တည်ကြည်ရင့်ကျက်ဟန် ဆောင်နေကြသော်လည်း သူတို့သည်လည်း ဘွဲ့ရကာစ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် ပျော်ပျော်ပါးပါး နေတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ အားလုံးပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတန်းခေါင်းဆောင်က သူ၏ အိမ်မှ သယ်လာသော ဒေသထွက် မုန့်များကို အတန်းဖော်များအား ဝေငှသည်။ </p> <p> </p> <p>စင်စစ်တွင် မင်ယွဲ့သည် အတန်းခေါင်းဆောင်နှင့် အတန်းကော်မတီဝင်များကို အလွန် စိတ်ကောင်းရှိသူများဟု ယူဆထားသည်။ သူတို့သည် ကျောင်းပိတ်ရက်မှ ပြန်လာတိုင်း အတန်းဖော်များအတွက် စားစရာအချို့ အမြဲ သယ်လာလေ့ရှိရာ ၎င်းမှာ တန်ဖိုးကြီးသည်ထက် သူတို့၏ စေတနာကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့.. မုန့်စားပါဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု အတန်းခေါင်းဆောင်က သူမထံသို့ လာ၍ ကမ်းပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပဲနော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အပြုံးသည် မြင်ရသူအပေါင်းကို မှင်တက်သွားစေလောက်အောင် လှပလွန်းလှသည်။ အတန်းခေါင်းဆောင်မှာ မင်ယွဲ့၏ အပြုံးကြောင့် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ နောက်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အား မုန့်ဝေရန် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား.. မင်ယွဲ့ရဲ့ အပြုံးက အရမ်းလှတော့ အတန်းခေါင်းဆောင်တောင် မခံနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>အတန်းအတွင်း၌ ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့သည် မဟာတန်း ဒုတိယနှစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ မဟာတန်း ပထမနှစ် ကျောင်းသားသစ်များ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြရာ အတန်းထဲတွင် လူသိပ်မများလှပါ။ ဆရာ မဝင်လာမီမှာပင် အတန်းခေါင်းဆောင်နှင့် စာသင်ရေးရာ ကိုယ်စားလှယ်တို့က လိုအပ်</p> <p>သည်များကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>စာသင်ချိန် စတင်သည်နှင့် သူတို့သည် တည်ငြိမ်သွားကြပြီး ပညာသင်ကြားရေးတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် စောစီးစွာ ရောက်နှင့်နေကြသဖြင့် စာအုပ်များကိုလည်း ထုတ်ယူပြီး ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့ ရောက်သည်နှင့် အတန်းခေါင်းဆောင်က သူမအတွက် စာအုပ်တစ်စုံကို ပေးအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့အတွက်မူ သင်ရိုးညွှန်းတမ်း စာအုပ်များမှာ သိပ်အရေးမကြီးလှပါ။ သူမသည် မဟာတန်းအတွက် သင်ရိုးအားလုံးကို လေ့လာပြီးသား ဖြစ်သည့်အပြင် ထူးကဲသော မှတ်ဉာဏ်နှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် အားလုံးကို အလွတ်ရနေပြီဟု ပြောလျှင်ပင် မမှားနိုင်ပါ။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤစာအုပ်များမှာ သူမအတွက် အလှဆင်ပစ္စည်းမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံ စာသင်ခန်းအတွင်း၌ပင် သူမ၏ စိတ်သည် ယွမ်ပေါ့က သူမရှေ့တွင် ပြသပေးထားသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် ဖန်သားပြင်ထက်မှ ပညာရပ်များဆီသို့ အလုံးစုံ ရောက်ရှိနေတတ်သည်။ သူမ၏ သင်ယူမှု တိုးတက်မှုမှာ အတန်းဖော်များထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော် မင်ယွဲ့"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး အတန်းချိန် ပြီးဆုံးသောအခါ ကျောင်းသားများက သူမကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အခြားသော အဓိကဘာသာရပ်များမှ ကျောင်းသားများနှင့်အတူ တက်ရောက်ရသည့် အချိန်ကြာမြင့်သော ဟောပြောပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသော 'မင်ယွဲ့' ဟူသည့် အမည်ကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်မိကြသည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အလှတရားမှာ မည်မျှပင် မြင်ဖူးပါစေ၊ အမြဲတစေ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ မင်ယွဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ အရမ်းလှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ မိန်းကလေးတွေက လှတဲ့မိန်းကလေးတွေကို ပိုကြည့်ချင်ကြတာပဲ ငါဘာလို့ မင်ယွဲ့ရဲ့ အတန်းဖော် မဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ အဲဒီလို အလှလေးနဲ့ တကယ် နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ အမျိုးသား ကျောင်းသားမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော သူ၏ အတန်းဖော် မိန်းကလေးက လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပါ။ </p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးများမှာ ရုပ်ရည်ကို မမက်မောခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက လုံလောက်အောင် မလှပခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အလှတရားမှာ မိန်းကလေးများအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိဘဲ ယောကျ်ားလေးများ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကိုသာ ထိခိုက်စေပြီး ရုပ်ရည်အပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> မိန်းကလေးများအတွက်မူ မင်ယွဲ့၏ အလှမှာ သာမန်လူသားထက် သာလွန်ပြီး နတ်သမီးတစ်ပါး မြေသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်</p> <p>နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဤမျှအထိ ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချ နှိုင်းယှဉ်လိုစိတ် မရှိကြဘဲ ရိုးရှင်းစွာပင် အလှတရားကို ငေးမောကြည့်ရှုကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းတက်ရတာ ဘယ်လိုလဲ မင်ယွဲ့၊ ဂျူနီယာလေး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ ထိပ်ဆုံးထပ်ရှိ သူ၏ ရုံးခန်းမှ မြေပြင်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>တံခါးဖွင့်သံ ကြားသည်နှင့် မိုဟန်ကျီ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်ထောက်လင်ကျင်း ဖြစ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖုန်းပြောနေကြောင်း အချက်ပြလိုက်ရာ လက်ထောက်လင်ကျင်းကလည်း နားလည်မှုဖြင့် အသံကို လျှော့ကာ ဖိုင်တွဲကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး တိတ်တဆိတ် ပြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကောင်းပါတယ်၊ မစ္စတာမိုက ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတာတောင် ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ အချိန်ရသေးတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်လည် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်ရှုပ် မင်းဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ အချိန်ကတော့ အမြဲရှိပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ပြုံးလျက် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီည ညစာ အတူစားကြရင် ဘယ်လိုလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီရှင်"</p> <p> </p> <p>မဟာတန်း ကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် အလုပ်များတတ်သော်လည်း ယခုရက်ပိုင်းတွင်မူ သူမအတွက် အချိန်ရနေသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် တွေ့ဆုံကြရာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ခိုင်မြဲလာပြီး နားလည်မှုများလည်း ပိုရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းမှ ထွက်သည်နှင့် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစုသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်.. မင်္ဂလာပါရှင်"</p> <p> </p> <p>ကုမ္ပဏီဧည့်ခန်းမှ ဝန်ထမ်းများက မင်ယွဲ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့မှာ သူတို့အထက်လူကြီး၏ ချစ်သူဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးပြကာ သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဖြင့် အပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ.. မစ္စမင်က တကယ် လှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ခုနက သူ ကျွန်မကို ပြုံးပြသွားတာ ရင်တွေတောင် ခုန်သွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းတော့ ထိန်းကြပါဦး၊ မဟုတ်ရင် မစ္စတာမိုက တို့ကို အလုပ်တွေ ပိုခိုင်းနေဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်နဲ့ မစ္စတာမိုတို့ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ် ကျွန်မ နေ့တိုင်း အလုပ်လာရတဲ့ အားအင်က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဝူး.. ဝူး.. ဝူး"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်ကျင်းက ဧည့်ကြိုကောင်တာဘက်ကို ကြည့်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်သဖြင့် အားလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ထောက်လင်.. စာရွက်စာတမ်းတွေ အကုန် လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ၊ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတယ် မင်းတို့လည်း စောစော ပြန်ကြတော့"</p> <p> </p> <p> ဟု မိုဟန်ကျီက ဆိုကာ မင်ယွဲ့နှင့်အတူ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမိုကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ၊ ချစ်သူကတောင် လာကြိုပေးတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အလုပ်ဆင်းပြီ၊ ငါ့ချစ်သူကလည်း အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု လက်ထောက်လင်ကျင်းက ပြုံးလျက် ဆိုကာ ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်း ဘာမှမပြောနိုင်မီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ နားကြားမှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား လက်ထောက်လင်ကျင်းကပါ ငါ့ကို ကြွားသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းမှာ သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးတွင် သူမ တစ်ဦးတည်းသာ အထီးကျန် လူပျိုကြီး ဘဝဖြင့် အလုပ်ကိုသာ အဖော်ပြုနေရတော့မည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save