Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောင်းဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းများ၏ အားကျဖွယ် ငေးမောကြည့်ရှုမှုများအောက်တွင် ကားပေါ်သို့ တက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် လူစည်ကားလှသော လမ်းမထက်၌ လက်တွဲလျက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ် အိုက်စပ်စပ် ရှိနေသေးသော်လည်း ညနေခင်း လေပြေအေးလေးများက နေ့ခင်းဘက်မှ အပူဒဏ်ကို ဖြိုခွင်းပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် တစ်နေ့လုံး လေအေးပေးစက်ခန်းထဲ၌သာ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အပြင်ထွက်ကာ သဘာဝလေကို ခံစားရသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် နှစ်လိုဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှသော စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်နေရုံမျှမက မိုဟန်ကျီသည် ယနေ့တွင် မင်ယွဲ့၏ ဝတ်စုံနှင့် အသွင်တူသော ဒီဇိုင်းများကို ရွေးချယ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီကပင် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ ဝန်ထမ်းများမှာ မိုဟန်ကျီ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု အပြောင်းအလဲကို ကြည့်ကာ အချစ်သည် လူတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>တည်ကြည်လှသော အာဏာရှင် စီအီးအိုကြီးမှာ ယခုအခါ နူးညံ့ချိုသာသော အချစ်ရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းက ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီညအတွက် ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ၊ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြမလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ရုပ်ရှင်ရုံသို့ သွားရန် အကြံပြုလိုက်သည်။ ညဘက်မှာ စုံတွဲများ ချိန်းတွေ့လေ့ရှိသော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ရုပ်ရှင်ရုံတွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အချစ်ကားတစ်ကားကို ရွေးချယ်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်ကားမျိုးကို ကြည့်လေ့မရှိသော်လည်း ချစ်သူဘဝသို့ ရောက်ရှိနေချိန်ဖြစ်ရာ အပြောင်းအလဲအနေဖြင့် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရလဒ်မှာမူ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ပျင်းစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ မင်ယွဲ့သည် အချစ်စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ယိမ်းယိုင်တတ်သူ ဖြစ်ပါက ယခုအချိန်အထိ လူပျို၊ အပျိုကြီးများ ဖြစ်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ရုပ်ရှင်ကြည့်နေရင်း လူကြီးများအတွက် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ရုပ်ရှင်ကောင်းတစ်ကားကို မရွေးချယ်မိ၍ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက် စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်</p> <p>ကွက်မျှ မတွေ့ခဲ့ရပါ။</p> <p> </p> <p>အလှည့်အပြောင်းများလှသော အချစ်ဇာတ်လမ်း၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ကြား အမြဲတစေ ဒယိမ်းဒယိုင် ဖြစ်နေသည့် ဘဝနေဟန်များက မင်ယွဲ့အတွက်မူ ဖန်ကွဲစများကြားတွင် သကြားလုံး ရှာနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး </p> <p>ပေးစွမ်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာက ဇာတ်ရှိန်တက်စေရန် ပဋိပက္ခများစွာ ထည့်သွင်းထားသော်လည်း ကြည့်ရှုသူ မင်ယွဲ့အတွက်မူ ဤအချစ်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်ဟု ထင်မြင်</p> <p>မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်သိမ်းပိုင်းတွင် မင်းသားနှင့် မင်းသမီးတို့ မင်္ဂလာဆောင်၌ ဖက်လဲတကင်း ရှိနေသည့် မြင်ကွင်းက ကြည်နူးစရာ ဖြစ်နေသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ အိမ်ထောင်ရေးဘဝသည် ထင်သလောက် လှပလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ကြိုတင် ခန့်မှန်းနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက နွားနို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ဝယ်ယူကာ မင်ယွဲ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို မြင်ကာ သူက မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“အချစ်ကားတွေကို မကြိုက်လို့လား၊ နောက်တစ်ခါကျရင် တခြားကား ပြောင်းကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကော အချစ်ဆိုတာကို ဘဝရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အရာလို့ သတ်မှတ်သလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း မေးခွန်းကို မေးခွန်းဖြင့်ပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဖြေဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ့်ဘဝကိုတောင် ကိုယ်တိုင် အဆင်ပြေအောင် မနေနိုင်တဲ့သူဟာ အချစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး ဒါကြောင့် အချစ်ဆိုတာဟာ တို့ဘဝအတွက် ပိုမိုလှပစေတဲ့ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်သာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဘယ်တော့မှ အသက်ကယ်ကြိုးမဖြစ်စေရဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ချင်း ထပ်တူကျနေသည်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> ယနေ့ကြည့်ခဲ့သော ရုပ်ရှင်ထဲတွင် မင်းသမီးသည် မင်းသားနှင့် အတူရှိရန်အတွက် မိဘများနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်၊ ကောင်းမွန်သော အလုပ်အကိုင်ကို စွန့်လွှတ်ကာ မင်းသားရှိရာ မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့မှာမူ မိမိကိုယ်ကိုမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ လုံးလုံးလျားလျား အပ်နှံယုံကြည်သူ မဟုတ်ပါ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမတွင် ငွေကြေးနှင့် အရည်အချင်း ပြည့်စုံနေပြီဖြစ်ရာ အချစ်သည် သူမအတွက် ဘဝကို ပိုမို ပြည့်စုံစေသည့် အရာမျှသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမတွင် ခိုင်မာသော ခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် မည်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လူမှားတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ပေါ့နှင့် မတွေ့ဆုံမီကမူ သူမသည် အချစ်ရေးကို ရွေးချယ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါ။ ရုပ်ရှင်ထဲက မင်းသမီးကဲ့သို့ မိဘနှင့် ခွဲခွာ၊ အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ မင်းသား၏ အချစ်အပေါ်တွင်သာ အရာရာ ပုံအော လောင်းကစားခြင်းမျိုးကို သူမ မလုပ်နိုင်ပါ။ </p> <p> </p> <p>လူ့သဘာဝသည် ခန့်မှန်းရ ခက်လှသလို လူ့နှလုံးသားသည်လည်း ပြောင်းလဲတတ်သည်။ မင်းသား၏ စိတ် ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် မင်းသမီးမှာ အဖိုးတန်သူဘဝမှ အပိုပစ္စည်းဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအခါ အမျိုးသားများမှာ သူမ၏ စွန့်လွှတ်မှုများကို သတိရနေမည် မဟုတ်ဘဲ သူမတွင် အားကိုးရာ မိဘမရှိခြင်းနှင့် အလုပ်မရှိခြင်းတို့အပေါ် အခြေခံကာ နှိမ်ချ ဆက်ဆံလာကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီနှင့် အချိန်ကိုက် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်မှာ သူမအတွက် အလွန် ကံကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် မင်းကို ကိုယ့်အတွက်နဲ့ နောက်ဆုတ်သွားအောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိနေသည့်အလား ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရှေ့မှာ မင်းဟာ မင်းအမြဲတမ်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်၊ ကိုယ်ဟာ မင်းအတွက် အမြဲတမ်း အခိုင်မာဆုံး အားကိုးရာ ဖြစ်နေမှာပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် စွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်၍ အခြားသူ၏ အာမခံချက်အပေါ် မှီခိုရန် မလိုသော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ ရိုးသားလှသော ကတိစကားကိုမူ အသိအမှတ်ပြုမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့.. မိုဟန်ကျီသာ နင့်အပေါ် မကောင်းရင် ငါ သူ့ကို နှိမ်နင်းပေးမယ်”</p> <p> </p> <p> ဟု ယွမ်ပေါ့က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“နင် တို့စကားတွေကို ခိုးနားထောင်နေပြန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ခိုးနားထောင်တယ်လို့ မခေါ်ပါဘူး၊ နင့်ကို စိုးရိမ်လို့ ကြည့်ပေးနေတာပါ”</p> <p> </p> <p>ဟု ယွမ်ပေါ့က ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့.. နင် သူ့ကို ဘယ်လို နှိမ်နင်းမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် သူမနှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အတူမနေနိုင်တော့ပါကလည်း သူမ အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါ။ သူမသည် မထိုက်တန်သူနှင့် မိမိကို မချစ်သောသူအတွက် ဝမ်းနည်းနေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“လူသားမျိုးနွယ်ထဲက ဖယ်ရှားပစ်မှာလား”</p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကာဗွန်အခြေပြု သက်ရှိတွေ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် နာမည်ကြီး တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပျောက်သွားရင် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ပွက်လောရိုက်ကုန်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p> ဟု ယွမ်ပေါ့က စိတ်မရှည်သလို ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို နင် ဘာလုပ်နိုင်လဲ ပြောဦးလေ”</p> <p> </p> <p>“ငါ သူ့ကို အစွမ်းကုန် အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်</p> <p>အောင် လုပ်ပစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ခါးထောက်ကာ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့ကလည်း ယွမ်ပေါ့မှာ တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု အပေါ်ယံမျှ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျောင်းဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား နေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့ ကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ နုပျိုတက်ကြွသော မျက်နှာသစ် အများအပြားကို တွေ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ် အပြည့်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူတို့၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံနှင့် ကျောင်းသားသစ်များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သူတို့ကို မြင်ရသည်မှာ မင်ယွဲ့ ကျောင်းစတက်စဉ်က အရာရာကို မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် စပ်စုချင်နေခဲ့သော သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ မင်ယွဲ့”</p> <p> </p> <p>ယခင်က ရှောင်ထျန်နှင့် အခြေအတင် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က မင်ယွဲ့ဘက်မှ ကာကွယ် ပြောဆိုပေးခဲ့သော နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဌာနမှ ကျောင်းသူသစ်လေးသည် သူမ၏ အခန်းဖော်ကို ဆွဲကာ မင်ယွဲ့ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူတို့ အနားရောက်သည်အထိ ရပ်စောင့်ပေးကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထိုကလေးမလေးကို မမှတ်မိသော်လည်း သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောင်းသားသစ် ကြိုဆိုရေး ယူနီဖောင်းကို ကြည့်ကာ ကျောင်းသူသစ် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ.. ကျွန်မအတွက် လက်မှတ်လေး တစ်</p> <p>ချက် ထိုးပေးလို့ ရမလားဟင်"</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လီအာခြံဝင်း၏ ရှုခင်းဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ ကညစ်တံဖြင့် သူမ၏ အမည်ကို သေသေချာချာ ရေးထိုးပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် စီနီယာ”</p> <p> </p> <p>ယွန်းယွန်းမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ၎င်းမှာ ပို့စကတ် မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျွန်မ ခရီးသွားတုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေပါ၊ ကြိုက်ရင် ယူထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖော်ရွေမှုက ကျောင်းသူသစ်လေးကို မှင်တက်သွားစေသည်။ မင်ယွဲ့သည် ပန်းချီဆွဲသူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူမ၏ လက်ရေးမှာလည်း အလွန်ပင် သပ်ရပ်လှပလှသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ.. ဒီနေ့ ကျောင်းဖွင့်ပွဲမှာ စီနီယာ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ရှိလားဟင်"</p> <p> </p> <p>ယွန်းယွန်းသည် စကားမပြောလျှင် အလွန် ငြိမ်သက်သော်လည်း ယခုမူ စာကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တတွတ်တွတ် မေးမြန်းနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ လောကဒဏ်ကို မတွေ့ကြုံရသေးသော နုပျိုတက်ကြွသည့် အသွင်အပြင်ကို အလွန်ပင် သဘောကျမိပါသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save