Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မကြာခင်မှာပဲ သိရတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ခေတ္တမျှ ထိန်းသိမ်းထားပြီး စနောက်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသူသစ်လေး နှစ်ဦးမှာ စိတ်ပျက်မသွားသည့်အပြင် အံ့သြဝမ်းသာပင် ဖြစ်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>စီနီယာ မင်ယွဲ့၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပါသည်၊ နောက်ထပ် ဆုံတွေ့ခွင့်ရဦးမည်ဟူသော ဂတိစကားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်သည် ကောလိပ်ပေါင်းများစွာနှင့် အဓိကဘာသာရပ်များစွာ တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခု ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ နှစ်စဉ် ကျောင်းသားသစ် အမြောက်အမြားကို လက်ခံရရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ရန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၌ ကြီးမားသော ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုရှိသော်လည်း ကျောင်းဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပရန်အတွက်မူ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> သာယာလှပသော ရာသီဥတု၏ ကောင်းချီးကြောင့်ပင် ကွင်းပြင်၌ အခမ်းအနား ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျောင်းသား အမြောက်အမြားမှာ ကွင်းအတွင်း စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး အတန်းအလိုက် စီတန်းရပ်စောင့်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့သည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် သူတို့၏ စစ်ပညာသင်တန်း နေ့ရက်များကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းသားသစ်များမှာ ကျောင်းဝင်းနှင့် ရင်းနှီးစေရန် ဦးတည်သော လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် အဆိုပါ သင်တန်းကို တက်ရောက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စင်မြင့်အောက်တွင် ရပ်စောင့်နေစဉ် စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာသော ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်အချို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့ ရောက်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ ဆရာ"</p> <p> </p> <p>ဆရာတစ်ဦးက သူမကို လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အများသိ ထင်ရှားသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ထိုဆရာက သူမကို မည်သို့ မှတ်မိနေသနည်းဟု သူမ တွေးမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမကမူ ထိုဆရာကို မမှတ်မိသော်လည်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာပင် "ဆရာ" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟောင်းယန်က မင်းအကြောင်းကို နေ့တိုင်း ချီးမွမ်းနေတာ၊ လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး ဆိုပြီးတော့လေ"</p> <p> </p> <p>ထိုဆရာသည် မင်ယွဲ့ကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြသည်။ </p> <p>မင်ယွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်သော်လည်း သူမ၏ ဆရာကို မတွေ့ရပါ။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ဆရာ ပရော်ဖက်ဆာယန်ကတော့ ဒီနေ့ မလာဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု ထိုဆရာက ဆိုကာ စင်ပေါ်သို့ တက်၍ နေရာယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စင်မြင့်ပေါ်တွင် ခေါင်းဆောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ပွဲကြည့်စင် နားနေဆောင်တွင် သွားရောက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မကြာမီ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာပြီး အဖွင့်မိန့်ခွန်း ပြောကြားသည်။ ကျောင်းသားသစ်များအတွက်မူ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သူတို့ မမီနိုင်သော တောင်ထိပ်တစ်ခု၊ အားကျအတုယူရမည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ကျောင်းခေါင်းဆောင်များ၏ မိန့်ခွန်းများမှာ အတော်အတန် ကြာမြင့်လှသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းသားများမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ထုံထိုင်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယခုအခါမှာတော့ ဘဏ္ဍာရေး မဟာတန်းဌာနမှ ကျောင်းသားကိုယ်စားလှယ် မင်ယွဲ့ကို မိန့်ခွန်းပြောကြားပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အမည်ကို ကြားသည်နှင့် ကျောင်းသားများမှာ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြသော်လည်း စင်ပေါ်သို့ မင်ယွဲ့ တက်လာချိန်တွင်မူ အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းပသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါရှင်”</p> <p> </p> <p>စင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် မင်ယွဲ့သည် ဖော်ရွေလှသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ခွန်းဆက်သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ စီနီယာ”</p> <p> </p> <p> ဟု တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကျန်ကျောင်းသားများကလည်း စနောက်လျက် ပြန်လည် ထူးကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့မှာ စီနီယာကျောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီစင်မြင့်ပေါ်ကနေ စကားပြောခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူမိပါတယ် အရင်ဆုံးတော့ ၁၀ နှစ်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေအပြီးမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရန်ကျင်းတက္ကသိုလ် မိသားစုကြီးထဲကို ရောက်ရှိလာတဲ့ မောင်လေး၊ ညီမလေးတွေကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရပ်တည်နေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထောင်သူ၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည်လည်း မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်မလည်း မောင်လေး၊ ညီမလေးတို့လိုပဲ အိပ်မက်တွေအပြည့်နဲ့ ဒီကျောင်းကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ နောက်ထပ် ဝါရင်ဘတ်ဖတ် ဖြစ်လာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဏ္ဍာရေးလောကရဲ့ သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမလားလို့ တွေးခဲ့ဖူးပါတယ် ကျွန်မရဲ့ အခန်းဖော်တွေနဲ့အတူ ကိုယ်စီ နယ်ပယ်တွေမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရယူပြီး နောင်တစ်ချိန် ပြန်ဆုံကြရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက အံ့သြသွားမယ့် သတင်းမျိုး ဖြစ်စေရမယ်လို့ စိတ်ကူးခဲ့ဖူးတယ်..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဟာသနှောသော ကိုယ်တွေ့ အတွေ့အကြုံများက ကျောင်းသားသစ်များ၏ ရင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် စာရွက်ကြည့်ခြင်း မရှိဘဲ မိန့်ခွန်းတစ်ခုလုံးကို နှလုံးသားထဲမှ ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တို့တွေ ဒီမှာ ဆုံတွေ့ကြရတာ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပါ မောင်လေး၊ ညီမလေးတို့ အားလုံး ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို လက်ကိုင်ထားပြီး ကိုယ်စီ နယ်ပယ်တွေမှာ တောက်ပနိုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ် မိမိရဲ့ မူလရည်မှန်းချက်ကို စွဲမြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမယ်ဆိုရင် ပန်းတိုင်ကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိမှာပါ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟောပြောပွဲအပြီးတွင် သောင်းသောင်းဖျဖျ လက်ခုပ်သံများနှင့်အတူ မင်ယွဲ့ စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့သော ကျောင်းသူလေးများရှိရာသို့ ချိုသာစွာ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ပရော်ဖက်ဆာယန်မှာ ကျောင်းသားများကို လက်တွေ့စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးနေသည်။ သို့သော် အချက်အလက်များ မှားယွင်းနေသဖြင့် ဆရာမှာ အလွန် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအချက်အလက်တွေက သိသိသာသာကို မှားနေတာပဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအဖြေ ထွက်လာရတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် မဟာတန်း ပထမနှစ် ကျောင်းသားများမှာ ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ဝင်ခွင့်မရသေးသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ ထူးခြားချက် ဖြစ်နေသည်။ အဆူခံနေရသူများမှာ မဟာတန်း ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားများနှင့် မင်ယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့၏ သင်ယူမှု တိုးတက်မှုမှာ သူတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေသဖြင့် ဆရာက သူမကိုမူ အပြစ်မဆိုပါ။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဝင်လာသည်နှင့် ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့.. မင်း ဒီကျောင်းသား သုံးယောက်ကို စက်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လိုက်ပြပေးလိုက်ဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆရာက သက်ပြင်းချကာ ဆိုပြီး ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်ကျောင်းသားများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့.. ဆရာက အမြဲတမ်း ဒီလောက် ဒေါသကြီးတာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ ပရော်ဖက်ဆာယန်က စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အရမ်း တင်းကျပ်တာ၊ နင်တို့လည်း အသားကျသွားမှာပါ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင်တို့က ခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ စက်တွေအကြောင်း သိပ်မသိသေးတာ သဘာဝပါပဲ ငါ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါ့မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပါပဲ မမမင်ယွဲ့ရာ"</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မင်ယွဲ့၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စက်ပစ္စည်းများကို စိတ်ဝင်တစား လေ့လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save