Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရင်ကွဲနာကျခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မင်ယွဲ့အပေါ် မနာလိုဝန်တိုစိတ် မရှိကြပါ။ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်များ စုဝေးရာအရပ်၌ပင် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ ထူးချွန်သူမျိုးမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် သူမနှင့် မယှဉ်နိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟုသာ မှတ်ယူထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တို့တွေ အခုလက်ရှိ သုံးနေတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် စနစ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အနီးရှိ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးကို ဖွင့်ကာ စနစ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ၎င်းကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို တစ်ဆင့်ချင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပေးသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ရှင်းပြမှုများကြောင့် ကျောင်းသားသစ်များ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေကြနဲ့ဦး၊ တို့တွေအားလုံး ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ပညာရပ်တွေကို တိုးတက်အောင် သင်ယူသွားကြရမှာပဲလေ"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယခင်က ဓာတ်ခွဲခန်းများနှင့် မစိမ်းကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သီးသန့်စီမံကိန်းများရှိသော အဆင့်မြင့် ဓာတ်ခွဲခန်းမျိုးသို့ ရောက်ဖူးခြင်း မရှိကြပါ။ </p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ အမာခံသုတေသနလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံး နားလည်ကြပြီလား စာသင်နှစ်သစ်၊ အစပြုခြင်း အသစ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ ဆရာက နင်တို့ကို ညစာ ကျွေးချင်လို့တဲ့"</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ စီနီယာ လျိုဝေနှင့် စီနီယာကျောက်တို့ကလည်း သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်နားလိုက်ကြ</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာတို့ မင်္ဂလာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောင်းသားသစ် သုံးဦးက ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တို့တွေ အတူတူ သွားစားကြမယ်လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားသစ် သုံးဦးမှာ လူစိမ်းများကြားတွင် နေရခက်နေသော်လည်း ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော မင်ယွဲ့၏ အနားတွင်ရှိနေမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ လျိုဝေက အပြင်ပန်းမှာ အေးတိအေးစက်နိုင်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ပေါင်းသင်းရ အရမ်းလွယ်ပါတယ် စီနီယာကျောက်နဲ့ စီနီယာ လျိုဝေက ချစ်သူတွေလေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က သူတို့နားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းသားသစ် သုံးဦးအား ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ ကားပေါ်သို့ တက်စေခဲ့ပြီး သူမမှာမူ စီနီယာနှစ်ဦးနှင့်အတူ သူမ၏ ကားဖြင့်သာ လိုက်ပါခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ကျောင်းသားသစ်များကို စိတ်အေးလက်အေး ရှိစေရန် စကားစမြည် ပြောသော်လည်း သူတို့မှာမူ မူလတန်းကျောင်းသားလေးများကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်ကာ ရိုသေစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားနေကြသဖြင့် ဆရာမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်ရှိ မင်ယွဲ့၏ ကားထဲတွင်မူ စီနီယာကျောက်၏ စကားသံများဖြင့် ဆူညံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေး မင်ယွဲ့.. တို့ဆရာက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ၊ တို့ကို ငါးကြယ်ပွင့်</p> <p>ဟိုတယ်မှာ ညစာ ကျွေးမယ်တဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဆရာ့ရဲ့ အဓိက အလုပ်က ဘာလဲဆိုတာ နင်တို့ သိကြလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်က ပရော်ဖက်ဆာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဟု စီနီယာကျောက်က ဖြေရာ စီနီယာ လျိုဝေက သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကျောင်းမှာ ဂုဏ်ထူးဆောင် ပရော်ဖက်ဆာ မဖြစ်ခင်က ဆရာက ဘဏ္ဍာရေးလောကရဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ။ YG Ventures ကို နင်တို့ သိကြတယ်မလား၊ အဲဒါ ဆရာ့ရဲ့ လုပ်ငန်းပဲလေ"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်မှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>"ဟာ.. တကယ်လား! ဝေဝေ.. တို့တွေ ဘာလို့ ဒါကို မသိခဲ့တာလဲ မင်ယွဲ့ကတော့ ဆရာ့ရဲ့ နောက်ဆုံးတပည့်ဆိုတော့ ထူးခြားတာပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>"နင် တစ်ယောက်တည်း မသိတာပါ၊ ငါကတော့ သိပြီးသား" </p> <p> </p> <p>ဟု လျိုဝေက ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် စီနီယာကျောက်မှာ ရင်ကွဲနာကျသွားရသည်။ သူသည် ဆရာ့နောက်သို့ နှစ်နှစ်တိုင် လိုက်ခဲ့သော်လည်း ဆရာသည် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ အရှင်သခင် ဖြစ်နေသည်ကို မသိခဲ့ဘဲ ပရော်ဖက်ဆာသက်သက်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုတယ်သို့ ရောက်သောအခါ ပရော်ဖက်ဆာယန်က သူတို့ကို သီးသန့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဆရာ့ကိုယ်စား ဟင်းပွဲများကို ကျွမ်းကျင်စွာ မှာယူပေးလိုက်သည်။ ညစာစားပွဲတွင် ဆရာက ကျောင်းသားများကို အားပေးစကား ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ငါ့တပည့်တွေပဲ စာသင်တဲ့နေရာမှာ ငါ တင်းကျပ်တာကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ ငါက လူကို ကြည့်တာမဟုတ်ဘဲ အလုပ်ကိုပဲ ကြည့်တာပါ မင်းတို့က သင်ယူနေတဲ့ အဆင့်ဆိုတော့ အမှားလုပ်မိတာ သဘာဝပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ဆရာ၏ ရိုးသားလှသော စကားများကြောင့် ကျောင်းသားသစ်များ၏ ကြောက်ရွံ့စိတ်မှာ လေးစားကြည်ညိုစိတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ညစာ စားပြီးနောက် ဆရာက ကျောင်းသားသစ် သုံးဦးကို ကျောင်းအဆောင်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့မှာမူ စီနီယာ နှစ်ဦးကို သူတို့ ငှားနေသည့် အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယွမ်ပေါ့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဗိုက်ဆာကြောင်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။ မင်ယွဲ့သည် ညစာစားပွဲတွင် ကောင်းကောင်း စားခဲ့ရသော်လည်း အာကာသထဲတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သော ယွမ်ပေါ့မှာမူ အနံ့ကိုသာ ခံစားခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ဆိုးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့အတွက် အစားအစာ အမြောက်အမြားကို မှာယူပေးလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အစားအစာများကို ကြည့်ကာ ယွမ်ပေါ့မှာ ကျေနပ်သွားပြီး တမြုံ့မြုံ့ စားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ စာသွားဖတ်တော့မယ်၊ နင်ပဲ အေးအေးဆေးဆေး စားတော့နော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အတုမဲ့ သင်ယူရေးခန်းမ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် ရှေးခေတ် လူကြီးလူကောင်းတို့ တတ်အပ်သော အတတ်ပညာ ခြောက်ပါးအနက် 'ယွီ' (မောင်းနှင်ခြင်း အတတ်) ကို ခေတ်နှင့်အညီ သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပြိုင်ကားမောင်းနှင်ခြင်း အတတ်ပညာကို စတင် လေ့ကျင့်သည်။ အစပြုသူအဆင့်မှသည် အလယ်အလတ်အဆင့်အထိ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကား၏ အရှိန်အဟုန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ မြင်းစီးခြင်းနှင့် မတူသော ခံစားချက်တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူမသည် မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်နိုင်သည်အထိ အခါခါ လေ့ကျင့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော ပန်းတိုင်များသို့ ရောက်ရှိလိုသည့် ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက်များက အရောင်တောက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save