Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ သင်ယူလေ့ကျင့်မှုများ ပြီးဆုံး၍ ထွက်လာချိန်တွင် ယွမ်ပေါ့မှာ စားသောက်ပြီးစီး၍ ဗိုက်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စားကြွင်းစားကျန်များကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် မင်ယွဲ့ အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသော ကုတင်ကလေးပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အနားသို့ တိုးသွားကာ အသက်ရှူသံ ခပ်မှန်မှန်နှင့်အတူ လှုပ်ရှားနေသော ယွမ်ပေါ့၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်ရင်း စောင်ကလေး ခြုံပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့မှာ စနစ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၍ ဖျားနာခြင်း မရှိနိုင်မှန်း သိသော်လည်း အတူနေလာသည့် ကာလတစ်လျှောက်တွင် ၎င်း၏ လူသားဆန်မှုများကြောင့် မင်ယွဲ့မှာ စက်ပစ္စည်းတစ်ခု သို့မဟုတ် ကိန်းဂဏန်း အချက်အလက်များအဖြစ် မမြင်နိုင်တော့ဘဲ သွေးသားရှိသည့် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသည်းယားအောင် ချစ်မိနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ယွမ်ပေါ့၏ ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဦးခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ နဖူးကို နမ်းလိုက်ရာ ယွမ်ပေါ့မှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည့်အလား လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေသေးသည်။ ရင်းနှီးနေသော မင်ယွဲ့၏ ရနံ့ကြောင့်သာ ကိုယ်ကို တစ်ချက် လူးလွန့်ကာ ဆက်လက် အိပ်မောကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေမင်းမှာ ထုံးစံအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းသွားရန် ပြင်ဆင်သည်။ ယွမ်ပေါ့မှာလည်း သူမနှင့်အတူ ဘေစင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ သွားတိုက်နေသည်မှာ သခင်နှင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ထက် ပို၍ပင် တူညီနေသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>မှန်ထဲမှ သူတို့၏ ဟန်ချက်ညီလှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့မှာ ရယ်မောမိသည်။ သူမ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ယွမ်ပေါ့မှာလည်း မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ရေစိုအောင်လုပ်ကာ မျက်နှာကို အားရပါးရ ပွတ်တိုက်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ ဖုန်းထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်ရော အသားအရေ ထိန်းသိမ်းချင်လို့လား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်ရာ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့မှာ မျက်နှာပေါ်က အမွေးအမှင်များကို မည်သို့ ဂရုစိုက်ရမည်နည်းဟု တွေးကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခုန်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို စနစ်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ဝင်စေပြီးနောက် ကျောင်းသို့ တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပရောဂျက်အတွက် ရန်ပုံငွေ ရပြီ အားလုံး ကြိုးစားကြပါ ဒီတစ်ခေါက် ပရောဂျက်ကို စီနီယာကျောက်က ဦးဆောင်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု ပရော်ဖက်ဆာယန်က ပြောကြားပြီးနောက် မင်ယွဲ့ကို သီးသန့် ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ"</p> <p> </p> <p>"အင်း.. ဒီတစ်ခေါက် စီနီယာကျောက်နဲ့ စီနီယာလျိုဝေကို ပရောဂျက် ဦးဆောင်ခိုင်းတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းမှာ တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆရာက မေးသည်။ မင်ယွဲ့သာ စိတ်ကူးတစ်မျိုးရှိနေပါက သူက ပြန်လည် ညှိနှိုင်းပေးလိုသည့် သဘောရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မဘက်က ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး ဆရာ"</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒါကို သေချာ စဉ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ သူတို့က မင်းထက် စီနီယာကျသူတွေ ဖြစ်သလို အခုအချိန်မှာ ဒီပရောဂျက်ရဲ့ ရလဒ်တွေက သူတို့အတွက် ပိုပြီး လိုအပ်နေတယ် မင်းကတော့ ငယ်သေးသလို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် မင်းက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိပေမဲ့ မင်းသာ မကျေနပ်ရင် အစီအစဉ် ပြောင်းပေးလို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဆရာ၏ စေတနာကို မင်ယွဲ့ နားလည်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ စီနီယာများ အောင်မြင်မှုကို မြင်တွေ့လိုသူဖြစ်ရာ ဝမ်းမြောက်စွာပင် လက်ခံခဲ့သည်။ ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် မင်ယွဲ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာ ဓာတ်ခွဲခန်း၏ ဦးနှောက်သဖွယ် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ ပါဝင်ကူညီမှုမှာ အလွန် အရေးကြီးလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ စီနီယာကျောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။ စီနီယာလျိုဝေမှာမူ အဖြစ်အပျက်ကို ရိပ်မိပုံရသဖြင့် စီနီယာကျောက်ကို တိတ်တိတ်နေရန် သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ စီနီယာကျောက်ကို ကြည့်ကာ လူအူကြောင်လေးတွေမှာ ကံကောင်းတတ်ကြသည်ဟု တွေးမိသည်။ သူသည် အေးဆေးလှသော စီနီယာလျိုဝေကဲ့သို့ ချစ်သူနှင့် ပရော်ဖက်ဆာယန်ကဲ့သို့ ဆရာကောင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားသစ် သုံးဦးမှာလည်း မင်ယွဲ့ထံမှ သင်ယူရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့.. တို့တွေ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ယခင်က အတန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ သီးခြားနေတတ်မှုကြောင့် မရင်းနှီးခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ မင်ယွဲ့၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် ခိုင်မာသော အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> စီနီယာကျောက်မှာလည်း အလုပ်လုပ်ချိန်တွင်မူ အပျော်သဘော မရှိဘဲ လေးနက်တည်ကြည်သော ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့.. ဘယ်အဆင့်မှာ မှားသွားတာလဲ မသိဘူး၊ ငါ ထင်တာကတော့..." </p> <p> </p> <p>ဟု စီနီယာလျိုဝေက မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အချက်အလက်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆွေးနွေးမှုတွင် ပါဝင်လိုက်ရာ ကျောင်းသားသစ်များမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စီနီယာများကြားတွင်ပင် ဤမျှအထိ သြဇာညောင်းသူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ မင်ယွဲ့ကို အတန်းဖော်အဆင့်ထက် ပို၍ လေးစားစရာ စီနီယာတစ်ဦးအဖြစ် စတင် သတ်မှတ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း ပရောဂျက်မှာ အောင်မြင်စွာ ရှေ့ဆက်နေပြီး မင်ယွဲ့မှာလည်း သူမ သိသမျှကို နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိဘဲ အားလုံးကို ဝေမျှပေးခဲ့သည်။ တစ်နေ့တာ အလုပ်များ ပြီးဆုံး၍ ကျောင်းပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် ကားဘေး၌ ရပ်နေသော မိုဟန်ကျီကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြူစင်သော ရှပ်အင်္ကျီနှင့် စမတ်ကျလှသော ဘောင်းဘီရှည်က သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ကိုယ်ဟန်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် မျက်နှာထားကို မပြောင်းလဲသော်လည်း ခြေလှမ်းများကို တိုးမြှင့်လိုက်ကာ သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။ မိုဟန်ကျီကလည်း သူမကို မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးများဖြင့် ကြိုဆိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ကို ဦးစွာ ကမ်းပေးလိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ကလေးကို သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် လာမှာကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က ချိုသာသော အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save