Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၈၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဓား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော်၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန် အမှောင်ထုအောက်တွင်၊ တစ်မြို့လုံးသည် ရေနွေးအိုးကြီးတစ်လုံးပမာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။ ဒေါသထွက်နေသော လူထုကြီးသည် သေမျိုးလောကများတွင် ကျူးလွန်နေသည့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုသတင်းများကို အဆောင်များဖြင့် ထုတ်လွှင့်ခဲ့ကြပြီး ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ အိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင် အလုံးအရင်းဖြင့် စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၍ ထွက်ပြေးရန် လမ်းစမရှိအောင် ပိတ်ဆို့ကာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။</p> <p>" လွှတ်ပေး။ လွှတ်ပေး"</p> <p>ညီညွတ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော သာမန်ပြည်သူများ၏ အသံများသည် ကောင်းကင်အုပ်စိုးအိမ်တော်၏ နံရံများကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် လျူမူ၏ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှုက တခဲနက် ထောက်ခံမှုကို ရရှိသွားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စီရင်သူများသည် အိမ်တော်ကို ဝိုင်းထားကြပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"တပ်မှူးလျူ ကို လွှတ်ပေး၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားဂိတ်ပေါက်ဆီ သတင်းပို့ကြ"</p> <p>"လူယုတ်မာကို ဖော်ထုတ်ပြီး သေမျိုးလောက ကမောက်ကမဖြစ်မှုတွေအတွက် တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေး"</p> <p>သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်များသည် ကောင်းကင်ရုံးတော် ၏ တရားမျှတမှုအပေါ် မျှော်လင့်ချက် အကြွင်းအကျန်လေးတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ အော်ဟစ်သံများကြောင့်  မြို့တော် ကို ပွက်လောရိုက်သွားစေသောအခါ မြို့သူမြို့သားတိုင်းနီးပါးက ဤမြင်ကွင်းအား ကြည့်ရှုရန် ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်အနီးသို့ လာရောက်စုရုံးနေသည်။</p> <p>"သူမကို မလွှတ်ပေးရင် အိမ်တော်ကို ငါတို့ ဝင်စီးမယ်"</p> <p>မကြာခင်မှာပင် လူထု၏ ဒေါသသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွား၍ အကယ်၍ အဓိက အစိုးရ ရုံးတော်သာ ကျူးကျော်ခံရလျှင် မိုးကြိုးဌာနပင် အရှက်ကွဲကိန်း ဆိုက်သွားမည်ဖြစ်၏။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်၏ ကြီးမားလှသော တံခါးကြီးများ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဟန်ပန်ရှိသည့် ကောင်းကင်အရာရှိများ တစ်ဒါဇင်ခန့် ထွက်ပေါ်လာကာ အရှိန်အဝါများမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလှ၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရသေးဘဲ လူအုပ်ကြီးကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ သူတို့ကား ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ ဩဇာတိက္ကမ အကြီးမားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပေတည်း။ လျူကျိုးယွီ၊ သခင်ကြီးကျောက် နှင့် သခင်ကြီးချန် စသည့် အဆင့် ၆ ကောင်းကင်အရာရှိများ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြကာ ဘေးတွင် သခင်မလု ရပ်နေပြီး အေးစက်စက်နှင့် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် မျက်လုံးအားလုံးသည် ငွေရောင်ဆံပင်များနှင့်ဖြစ်သော်လည်း နုပျိုနေဆဲဖြစ်သော အလယ်ဗဟိုရှိ အဘိုးအိုထံသို့ ချက်ချင်း အာရုံရောက်သွားကြသည်။</p> <p>"မြို့စားကျန်း ပြန်လာပြီလား"</p> <p>ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် တွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော မြို့စားကျန်းသည် အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ကိုင်စွဲထား၍ တည်ရှိနေမှုသက်သက်ကပင် ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် လူအများအပြားကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။</p> <p>"တိတ်စမ်း"</p> <p>အမိန့်ပေးသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော လယ်ကွင်းပြင်များထက် ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော မုန်တိုင်းတစ်ခုလို မိုးချုန်းသံကြီးပမာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆူညံနေသော မြင်ကွင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။</p> <p>"အကျဉ်းသားကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့"</p> <p>စီရင်သူများသည် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ကာ ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် လျူချောင်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဂုတ်ကို ဆွဲကိုင်ထားကာ စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ပြသရန် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ဖမ်းဆီးခံထားရသော အမျိုးသမီးကို သူ မကြည့်ဝံ့သဖြင့် မျက်နှာလွှဲကာ အောက်သို့ တွန်းချလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p>"တပ်မှူးလျူ"</p> <p>လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်နှင့်သာ တူနေပြီး၊ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော သူမကို ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ ပြည်သူများသည် စူးရှသော နာကျင်မှု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"လူကြီးမင်းများ"</p> <p>မြို့စားကျန်း ၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာသည် တိတ်ဆိတ်သွားစေကာ အကြည့်အားလုံး သူ့ထံ အာရုံစိုက်လာစေသည်။</p> <p>"ငါ မိုးကြိုးဌာနမှာ နှစ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် မှာ ဒီလို ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ လျူမူ၊ မင်းရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ဖခင်ကို ချောက်ချဖို့အတွက် အလိမ်အညာတွေကို ဘယ်လို ဖန်တီးခဲ့တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းကို ပြောပြလိုက်စမ်း"</p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ မင်သက်သွားပြီး၊ သူ၏ အသံနက်ကြီးကြောင့် စိတ်များယုံကြည်စိတ်များ ဝေဝါးသွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် နာခံစွာ ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ၊ နှလုံးသားထဲတွင် သနားကြင်နာစိတ်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။</p> <p>"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ..."</p> <p>လျူမူသည် ခေါင်းမော့လာခဲ့၍ မျက်ဆံများမှာ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေပြီး လျှာမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့၍ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။</p> <p>"တပ်မှူးလျူ ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေ မင်းအနောက်မှာ ရှိပါတယ်"</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ အသံတစ်သံက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ဟစ်လိုက်ရာ ထောက်ခံသော စကားများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>"သူတို့ကို မကြောက်နဲ့"</p> <p>သူမ၏ အကြည့်များသည် ဝိညာဉ်ကွဲကြေမတတ် ဖြစ်နေပြီး အသံမှာ သစ်တုံးဆွေးတစ်ခုလို အသက်မဲ့နေကာ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာက သူမပိုင်ဆိုင်သည့်အရာ မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လည်ချောင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အနီရင့်ရောင် ပိုးကောင်များသည် အသားကို ကိုက်ဖြတ်ကာ သွေးကို စုပ်ယူစားသောက်နေကြသဖြင့် လက်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများက ခံစားနေရသော ဝေဒနာကို ပြသနေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ… မှား…ခဲ့ပါတယ်။"</p> <p>သွေးကြောမျှင်များ ယှက်သန်းနေသော မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။</p> <p>"မှားခဲ့တယ်တဲ့လား"</p> <p>ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော်၏ ပြည်သူများသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို တောင့်တင်းသွားပြီး အော်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ အချို့က သူမကို နားမလည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"လူတိုင်းကို ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ လုအန်း သေဆုံးသွားပါပြီ။ သူ့ကို သတ်ခဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကို မဟုတ်ပါဘူး။ လက်စားချေတဲ့အနေနဲ့ သေမျိုးလောကနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလိမ်အညာတွေကို ကျွန်မ ဖန်တီးခဲ့တာပါ..."</p> <p>လူအုပ်ကြီးက ပေါက်ကွဲသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ သူမကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပုံရိပ်ဖမ်း စက်လုံး ထဲက သက်သေအထောက်အထားတွေက ငြင်းမရဘူးလေ..."</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သခင်မလုသည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> "အဲဒါက သေမျိုးလောကမှာ မိုးကြိုးဌာနက လုပ်ခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုပဲ။ သတ္တဝါတွေ ကပ်ဘေးကနေ ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ လျူမူက တချို့ကို မတော်တဆ တွေ့သွားပြီးတော့ အမှန်တရားကို ဖြတ်တောက်၊ လိုရာဆွဲပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်၊ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ။ မင်းတို့လို အရူးတွေပဲ အသုံးချခံရပြီး အရုပ်လေးတွေလို ဖြစ်သွားမှာ"</p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေတွင် ပိတ်မိသွားကြသည်။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>သူမက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး နဖူးသည် အေးစက်သော မြေပြင်ကို ထိနေကာ ထိုစကားလုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေစဉ် အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။</p> <p>"ငါ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့သားပဲ၊ ကောင်းကင်ရုံးတော် ရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေကြားမှာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် သတ္တဝါတွေရဲ့ သက်တမ်းကို ဝါးမြိုတဲ့ အပြစ်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်မှာလဲ"</p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ။ ယုတ္တိမတန်လိုက်တာ"</p> <p>"သူတို့က ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား"</p> <p>"အေးလေ၊ လျူမူက လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာပဲ"</p> <p>"မင်းတို့ကိုမင်းတို့ ကြည့်ကြဦး၊ ခုလေးတင်တင် ဒေါသထွက်ပြီး မျောက်တွေလို ကြိုးဆွဲရာ ပါသွားကြတာ"</p> <p>"ထိုက်တန်တဲ့သူတွေအတွက် တရားစီရင်၊ သတ်သင့်တဲ့သူတွေကို သတ်၊ ပြီးရင် လူစုခွဲကြရအောင်။ ကျင့်ကြံမယ့်အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းနဲ့"</p> <p>လူအုပ်ကြီးကြားတွင် အမျိုးမျိုးသော ပြစ်တင်ရှုတ်ချသံများက ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၍ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့ရသောအခါ မြို့စားကျန်း၊ သခင်မလု၊ သခင်ကြီးကျောက် နှင့် သခင်ကြီးချန် တို့သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ လျူကျိုးယွီ၏ မျက်နှာက အေးစက်တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အပြစ်ရှိစိတ် ခံစားနေရသော လျူချောင်သည် ခေါင်းမော့ရင်ကော့၍ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လိမ်ညာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>"မင်းတို့ မှားနေပြီ၊ အရူးတွေရဲ့။ ဒါက ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုပဲ"</p> <p>အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုသည် မည်သည့်အခါမျှ တညီတညွတ်တည်း သဘောတူညီသည့် အဖြစ်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မြို့စားကျန်း သည် သံပူတုန်း ရိုက်ရမည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကာ ကြီးမားလှသော အာဏာစက်နှင့် ကြေညာခဲ့သည်။</p> <p> "လျူမူက အပြစ်တွေကို မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဝန်ခံခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ဥပဒေအရ၊ သူမဟာ အလိမ်အညာတွေကို ဖြန့်ဝေပြီး အရာရှိတွေရဲ့ ဂုဏ်ကို ညစ်ညမ်းစေတဲ့ အပြစ်ရှိတယ်။ ငါကိုင်စွဲထားတဲ့ အာဏာအရ သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ သူမကို လူပုံလယ်မှာ ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ဖို့ အမိန့်ချတယ်။ လျူချောင်ချောင်၊ ကောင်းကင်အုပ်စိုး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဓားကို ကိုယ်တိုင် သွားယူစမ်း။ တရားမျှတမှုအတွက် ဆွေမျိုးပတ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကောင်းကင်ရုံးတော် က အပြစ်သားကို ရှင်းလင်း၊ ငါတို့ရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို ကာကွယ်လိုက်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..."</p> <p>လျူချောင်က တုန်ယင်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော ဟန်ပန်ဖြင့် ကွပ်မျက်သည့် ဓားကို ယူဆောင်ရန် ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်က ထိုဓားဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူဆိုးများ သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြရပြီး လျူမူသည် တစ်ချိန်က လေးစားရသော အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ လူပေါင်းများစွာရှေ့တွင် ရိုသေခဲ့ဖူးသော ဓားဖြင့်ပင် သူမ၏ခေါင်းကို ဖြတ်မည့်နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ တွေးကြည့်ဖူးမည် မဟုတ်ပေ။ သနားစရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြီးမားလှသော အမှောင်ထုအောက်တွင် ရုန်းကန်မှုများသည် မည်သည့် ဂယက်ကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ဘဲ သူမသာ ဒူးထောက်ကာ နဖူးကို အေးစက်သော မြေပြင်နှင့် ဖိကပ်ထားရပြီး မျက်ရည်များမှာ မြေကြီးကို စိုစွတ်စေသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ အရှက်မဲ့သော အမှောင်ထုရှေ့တွင် သူမနှင့် လုအန်း တို့သည် မည်သို့မျှ မကွာခြားလှပေ။</p> <p>"ဓား ရောက်ပါပြီ"</p> <p>လျူချောင်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲ၏ ခေါင်းပုံစံ လက်ကိုင်ရှိသော ပလက်တီနမ် ဓားကြီးကို မြှောက်ထားပြီး တရားမျှတမှုနှင့် အလင်းရောင်ကို ကိုယ်စားပြုသူတစ်ဦး ဟန်ပန်ဖြင့် ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း"</p> <p>ကောင်းကင်အုပ်စိုး ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ အချို့က တွေဝေသွားကြပြီး အချို့မှာ အားပေးသြဘာ ပြုနေကြသည်။ အားပေးသံများသည် သူမကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသံများကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး လူအများသည် အမှန်တရား ရှာဖွေရမည်ကို မနှစ်သက်ကြဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကိုသာ လိုလားပုံပေါ်၏။</p> <p>ဘုန်း</p> <p> လျူချောင်သည် လျူမူအနောက်တွင် ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်အုပ်စိုးဓားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ထားရာ ၎င်း၏ အလေးချိန်ကြောင့် နတ်ဘုရား၏ အာဏာစက် သက်ရောက်လာသကဲ့သို့ ကမ္ဘာမြေကြီးကိုယ်တိုင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ၏ လက်များသည် သားရဲခေါင်းဖြင့် အလှဆင်ထားသော လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထား၍ ၎င်းကို ကိုင်စွဲခြင်းမှာ ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်၊ ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ တရားစီရင်ရေး အင်မော်တယ် ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလိုသောကြောင့် အိပ်မက်ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု သူ အောင်မြင်သွားသဖြင့် ညီမအရင်းအား သတ်ရမည့်အဖြစ်ကိုပင် မေ့လျော့နေကာ ဝမ်းသာလုံးဆို့နေပြီး ဖခင်ကို ဂုဏ်ယူစေချင်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် လျူမူအပေါ် သူ၏ ဒေါသများက အဆမတန် ပေါက်ကွဲသွားကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မရှိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့၏။</p> <p>"လျူမူ၊ မင်းက ရက်စက်တယ်။ အပြင်လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ အဖေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးရက်တယ်။ ငါတို့ကို သေစေချင်နေတာမလား။ ဒီနေ့၊ ငါက ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဓားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်ပြီး မင်းကို ကွပ်မျက်မယ်။ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ ဒါတွေအကုန်လုံးကို မင်းဘာသာမင်း ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့ မိုက်မဲမှုအတွက် မင်းကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမယ်။ မင်းနဲ့ လုအန်း က အတူတူပဲ၊ လောကကြီးထဲက ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အမှုန်အမွှားလေးတွေ၊ အင်မော်တယ် တစ်ပါးအနေနဲ့ ကြောက်စိတ် ကင်းရမယ်။ အရာအားလုံးက ငါ့အမိန့်အောက်မှာ ရှိပြီး သေမျိုးတွေက ငါ တိုးတက်ဖို့ သေပေးရမယ်ကွ။ ဒါက စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ပဲ"</p> <p>ဤစကားများကို သူ အသံထွက်၍ မပြောရဲသော်လည်း ရဲဆေးတင်ထားသလို အတွေးများကို အသုံးချကာ ဓားကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ကွပ်မျက်မှုကို ချက်ချင်း လုပ်စမ်း"</p> <p>လျူကျိုးယွီက လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်အထိ မာန်တင်းကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save