Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာဓားသမား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း"</p> <p>လူအုပ်ကြီးက သရော်လှောင်ပြောင်ကာ အားပေးသြဘာပြုကြပြီး အော်ဟစ်ရင်း မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုစကားသံများသည် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးနေသည့် ဓားထောင်သောင်းကဲ့သို့ လျူမူ၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး နာကျင်မှုများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏အနောက်တွင် ရှိနေသော ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ ဓား၏ အလင်းရောင်နှင့် မီးတောက်များသည်လည်း အမှောင်ထဲတွင် နေတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူမကို မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် လောင်ကျွမ်းစေသည်။ လျူချောင်သည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများက မီးရှူးတိုင်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>"လုအန်း..."</p> <p>သူမသည် အငမ်းမရ အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကြောင့် အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေရင်း ထိုနာမည်တစ်ခုကို အော်ခေါ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“လုအန်း၊ လုအန်း... ငါ လာနေပြီ။ အဝေးကြီး မသွားနဲ့။ ငါ့ကို စောင့်ပါနော်”</p> <p> မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး စီရင်သူ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထား၍ ရပ်နေကာ ရိုးအသော အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေရင်း သူမကို ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း စကားပြောရန် ရှက်ရွံ့သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။ သူမသည် သူ့ကို တကယ်မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အားကုန်သုံးကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်သောအခိုက်၊ လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်အဖျား၊ အဝေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ထိပ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေကာ သွေးမြူများနှင့် မီးခိုးမည်းများ ရောယှက်နေပြီး လူ့အသွင်ယူထားသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p>"လျူမူ သေစမ်း"</p> <p>လျူချောင်သည် ရွှေရောင်အရက်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ကောင်းကင်အုပ်စိုး ဓားပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မီးတောက်များ ဖြာထွက်လာ၍ သူမ၏ လည်ပင်းကို ပူလောင်စေသည်။ အသက်ဓာတ်များကို သူလက်ခံရရှိချိန်တွင် နောင်တရစိတ် အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။</p> <p>"အပြစ်သားတွေကို ရှင်းလင်းရမယ်၊ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်ပဲ"</p> <p>သူက အသံကုန် ဟိန်းဟောက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို ဓားထဲသို့ ပို့ဆောင်ရင်း ပိုင်းချလိုက်ရာ မျဉ်းကွေးသဏ္ဍာန် အလင်းတန်းလမ်းကြောင်းတစ်ခု လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။ ဤဓားသွားအောက်တွင် လျူမူ၏ လည်ပင်းသည် နုနယ်လွန်းလှသည်ဖြစ်ရာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေတော့မည်။ သူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ကိုယ်ပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျဆင်းသွားသယောင် ခံစားလိုက်ရ၍ တင်းမာသော မျက်နှာ ပြေလျော့သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမသည် ကြောက်ရွံ့မနေဘဲ ခေါင်းကို မော့ထားကာ၊ မျက်လုံးများသည် အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းပြပြ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိထားမိခဲ့၏။</p> <p>“ဟိုမှာ ဘာရှိလို့လဲ”</p> <p>စူးရှသော လေခွင်းသံတစ်ခုသည် လျူချောင်၏ နားထဲတွင် အကြမ်းပတမ်း ပေါက်ကွဲသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ရောက်ရှိလာသော သွေးမြူခိုးများအကြားမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဘာကြီးလဲ…"</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏နဖူးကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားသောအခါ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲ၍ ကြေမွသွားသော ဦးခေါင်းခွံမှ ပန်းထွက်လာသော သွေးများက အနောက်တွင်ရှိနေသော လျူမျိုးနွယ် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။ လျူချောင်၏ ခေါင်းပြတ် ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားကို အောက်သို့ ဆက်လက်ခုတ်ချနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဓားချင်း ဟန့်တားခံလိုက်ရသဖြင့် လျူမူကို လွဲချော်သွားကာ မြေပြင်၌သာ မြောင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားခဲ့သော လျူချောင်သည် ညီမဖြစ်သူကို မသတ်နိုင်ခင် ဘုန်းခနဲ ပစ်ကျသွားပြီး ပြတ်သွားသော လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းသည် နေရာချင်း လဲသွားခဲ့သဖြင့် လာရောက်ကယ်တင်သူ မည်သူဆိုသည်ကိုပင် မတွေးနိုင်တော့ဘဲ သူမက စိတ် ဟာလာဟင်းလင်းဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p> ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လျူကျိုးယွီ၏ စိတ်နှလုံး ကွဲကြေသွားပြီး မျက်နှာက သစ်ကိုင်းခြောက်ကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့ကာ ခေါင်းအထိ သွေးများ ဆောင့်တက်လာပြီး အမြင်အာရုံများ ဗလာ ဖြစ်ကုန်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်ကျမှသာ လူအများသည်  မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>"လျူချောင် သေသွားပြီ"</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်က ကွပ်မျက်မှုကို နှောင့်ယှက်လိုက်တာလား"</p> <p>“ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက ဒီလို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ရဲတာလဲ”</p> <p>မြို့စားကျန်း၊ သခင်ကြီးကျောက်၊ သခင်ကြီးချန် နှင့် သခင်မလုတို့သည် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲကြောင့် လန့်သွားကြပြီး လှောင်ပြုံးများက အံ့အားသင့်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၍ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရာလမ်းကြောင်းသို့ ရှာဖွေနေကြသည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p> ကောင်းကင်မှ လူရိပ်တစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး လျူမုမု၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သောအခါ မြေပြင်တလျှောက် အက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်၏ တံခါးကြီးဆီသို့ အက်ကြောင်းလိုက်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားစေ၏။</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>လူတိုင်းသည် အသစ်ရောက်လာသူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ခါမြင်လိုက်ရရုံနှင့် ဝိညာဉ်အထိ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုလူသည် မီးခိုးမည်းများနှင့် သွေးမြူများ ရစ်ပတ်ဖုံးလွှမ်းနေကာ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ရှိပြီး အနက်ရောင်နှင့် သွေးနီရောင် ရောယှက်ထားသည်။ နက်ရှိုင်းသော အနီရောင်မျက်လုံးများနှင့် သွေးရောင်ဆံပင်များ ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်အထက် သွေးကြောများ ထွက်ပေါ် ဖုံးလွှမ်းနေကာ လူနှင့်ဓားကို တစ်သားတည်းဖြစ်စေရန် ဆက်သွယ်ပေးထားသည်။ အသားအရေသည်ပင် ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှောင်မိုက်ကာ ကျောချမ်းတုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ဤပုံသဏ္ဌာန်သည် လူသားတစ်ဦးနှင့် မတူညီသောကြောင့် သခင်မလုသည် ပါးစပ်စည်းမစောင့်ဘဲ အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်ချင်ခဲ့သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ရုံးတော်မှာ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေရတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကများ ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ လျူမူ၊ မင်းက ဒီမိစ္ဆာနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာလား။ သူ့နာမည်ကို အခုချက်ချင်းပြောစမ်း။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေါ့ပေးမယ်"</p> <p>အရိပ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သွေးရောင်မျက်လုံးများက သခင်မလုအပေါ် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွား၏။</p> <p>"ဘာလဲ၊ နင်က ငါ့ကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား"</p> <p>သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း ကြောက်စိတ်ကြောင့် မြို့စားကျန်းနှင့် လျူကျိုးယွီတို့၏ အနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ မိစ္ဆာထံမှ သွေးမြူများနှင့် မီးခိုးမည်းများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးကြောများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေကာ အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ လှည့်ပတ်ရင်း ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ အရာရှိများထံ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဤမိစ္ဆာသည် သူတို့ကို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ သာမန်ကာလျှံကာ ကြည့်လိုက်လျှင် အားကောင်းပုံ မရသော်လည်း လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ အစွမ်းထက်လှသည်။ ဒေါသကြောင့် ရူးမတတ်ဖြစ်နေသော လျူကျိုးယွီသည် သူ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဓားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ဝင်ရောက်၍ သခင်မလု၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဘွားခနဲ ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဒါက ဘာကောင်ကြီးလဲ"</p> <p>သူမ၏မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားစဉ်မှာပင် အာချောင်လှသော ပါးစပ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရပြီး လည်ချောင်းအထိ ရောက်သွားသဖြင့် ဓားသွားထက်ထက်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး သွေးချင်းချင်းနီသွားစေ၏။</p> <p>"အား"</p> <p>မိစ္ဆာသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့..."</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ ပြူးထွက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်။ အနီးကပ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မီးခိုးမည်းများ ဖုံးလွှမ်းကာ သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာသည် အနက်ရောင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြောင်း သူမ နားလည်သွားသည်။</p> <p>"လု..."</p> <p>မိစ္ဆာသည် သူမ၏လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးတိုင်နှင့် ဆောင့်ပစ်ပြီး ဓားဖြင့် မျက်လုံးကို ထိုးသွင်းလိုက်သောကြောင့် အသံက ရုတ်တရက် တိတ်ကျသွားသည်။ သခင်မလု၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေသွားပြီး လက်များ တွဲလောင်းကျသွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးမည်းများ စီးထွက်လာသည့်တိုင်အောင် ကျန်မျက်လုံးတစ်ဖက် ထပ်မံ ထိုးဖောက်ခံရပြီး ဓား၏ မီးတောက်များကြောင့် အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်သော နာကျင်မှုကို သေမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်အပါအဝင် ဒွါရသုံးပေါက်လုံးမှ သွေးများ တပြိုင်နက် စီးကျလာကာ တစ်ဖက်လူ လက်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ခြေရင်းတွင် ခွေကျသွားသော မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လွန်း၍ အသက်ရှူမှားကုန်သည်။</p> <p>"တပ်မှူးလျူ၊ ဒီလောက် ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ"</p> <p>"သူက လူသတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ မင်းလည်း သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့"</p> <p>မိစ္ဆာသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဓားကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ လျှပ်တပြက် ထွက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို တံစို့သီသကဲ့သို့ ပါးစပ်မှ ဝင်ကာ စအိုအထိ ဖောက်ထွက်သွားသောကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကာ ခြေထောက်များ ကန်ကျောက်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းကာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြ၏။</p> <p>"သေချင်တဲ့ကောင် ကျန်သေးလား"</p> <p>မိစ္ဆာ၏ အသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး တိုးညှင်းသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို အရိုးအထိ အေးစက်သွားစေရန် လုံလောက်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်ရင်း အလဲလဲအကွဲကွဲဖြင့် ထွက်ပြေးကုန်သည်။</p> <p>မြို့စားကျန်း၏ အမူအရာက အေးစက်နေပြီး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ထိုလူရိပ်ကို ကြည့်ကာ နောက်လိုက်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကို ဖမ်းစမ်း"</p> <p>စီရင်သူများက လူစုခွဲပြီး ဝိုင်းထားလိုက်ကြသော်လည်း ရန်သူ၏အစွမ်းကို နားလည်သဖြင့် အဆင့် ၆ ကောင်းကင်အရာရှိများသာ ကိုင်တွယ်ရန် ရှေ့ထွက်လာကြသည်။ သူတို့အနက် လျူကျိုးယွီ၏ လက်စားချေလိုစိတ်သည် အပြင်းထန်ဆုံး လောင်ကျွမ်းနေကာ ယခုလေးတင် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသော သားဖြစ်သူ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုကောင်းကင်အရာရှိ ခြောက်ဦးသည် ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော်၏ အင်အားကို ကိုယ်စားပြုကာ နေရာခြောက်ခုခွဲ၍ မိစ္ဆာနှင့် လျူမူ ထွက်မပြေးနိုင်စေရန် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p>လျူမူသည် သူမကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာကို ကြည့်ပြီးနောက် သခင်မလု၏ မျက်လုံးအိမ်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ရည်များ နောက်တစ်ဖန် စီးကျလာပြန်သည်။ မြို့စားကျန်း နှင့် အခြား အင်မော်တယ်ငါးဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ထိုလူရိပ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထိုအချိန်မှသာ သူ၏မျက်ဝန်းများက နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားလေသည်။</p> <p>"မကြောက်ပါနဲ့၊ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save