လူသတ်ပွဲကြီးက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သေဆုံးသူ အရေအတွက် များလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရန်သူများသည် ဒေါသထွက်နေရာမှ ကြောက်စိတ် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။
"ပြေးကြ ပြေးကြ"
"ဒီမိစ္ဆာက အစွမ်းထက်လွန်းတယ်"
"လျူမူကလည်း မိစ္ဆာမ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် အစွမ်းထက် မိစ္ဆာတစ်ကောင် လာကူညီပေးမှာလဲ"
"ဒါက ငါတို့ မြို့အတွက် ကပ်ဘေးကြီးပဲ"
မကောင်းဆိုးဝါးက အင်မတန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်း၍ သေမျိုးလောကများ၏ ပြစ်မှုကို ယုံကြည်ခဲ့သူများပင် စတင် ယိမ်းယိုင်လာကြ၏။
"လုအန်း ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ။ ဘယ်ကောင်တွေ ကျန်သေးလဲ"
ယွမ်ရှောင်က စိတ်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်နေပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ သတ်ဖြတ်ရင်း မျက်လုံးအတွင်း သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူနေကာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးကြောများ ယှက်သန်းလာသည်။ သူက ခေါင်းမော့၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ကျန်စီရင်သူ သုံးထောင်ကျော်သည် ကာကွယ်ရေးအစီအရင် ဖွဲ့စည်း၍ အနောက်တွင် အမိန့်ပေးနေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရှိကာ ကျန်းထိုက်ပင်းဖြစ်သည်။ မြို့စားကျန်းသည် အခြားမြို့များမှ စစ်ကူများရောက်မလာခင် သူ့ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ကြံစည်ထား၏။
"ဒီကောင်က ကောင်းကင်ရုံးတော်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး အကြီးစားပြစ်မှု ကျူးလွန်ထားတာပဲ။ သေချာပေါက် အသတ်ခံရလိမ့်မယ်။ မကြောက်ကြနဲ့"
သူက နောက်လိုက်များကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အမိန့်ပေးနေဆဲ ဖြစ်ကာ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မည်မျှဆုံးရှုံးရပါစေ၊ ဂရုမစိုက်တတ်ပေ။ ရန်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က လျူမူကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းတွင် ဝင်မရှုပ်သရွေ့ သူ ဘေးကင်းမည်ဟု တွက်ဆထား၏။ သို့ရာတွင် အသံကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မိစ္ဆာ ဓားသမားသည် တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာသောကြောင့် သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသော်လည်း မိုးကြိုးဌာနတွင် ရာထူး တည်မြဲလိုလျှင် ဤအခြေအနေ၌ ထွက်ပြေး၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက တစ်မြို့လုံးကို အလင်းရောင်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ရန် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ အသံကုန်အော်ဟစ်ခဲ့သည်။
"ဒီမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းကြ"
သူ၏ ညာလက်တွင် အသက်တံဆိပ် တစ်ခု စုဝေးလာကာ ပင်လယ်ငါးခု ခြံရံလျက် လည်ပတ်နေပြီး ရုန်းပိုင်နက်များ ဖြစ်ကာ အသေးစား ကမ္ဘာလေးများနှင့် ဆင်တူပေသည်။ ၎င်းတို့က ပင်လယ်ငါးစင်း၏ အလေးချိန်ဖြင့် တဝုန်းဝုန်း ဆင်းသက်လာသောအခါ အတ္တနတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်နေကြောင်း သိနိုင်၏။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ယွမ်ရှောင်သည် ပိုမို ကြမ်းကြုတ်လာပြီး လူသားများ၏ အဆုံးမသတ်နိုင်သော မကောင်းမှုများကြောင့် အချိန်တိုင်း အားကောင်းလာနေ၍ သမားရိုးကျ အသိအမြင်များနှင့် ဆန့်ကျင်သွားပေသည်။
"ဝုန်း"
မြို့စားကျန်း၏ ဘယ်လက်တွင် ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့တော်ရှိ အကျော်ကြားဆုံး လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အလယ်တွင် အပြာရောင်၊ အစွန်းနှစ်ဖက်၌ အနက်ရောင် ရှိသော နယ်နမိတ်သတ်မှတ်ရေး နတ်အပ် ဖြစ်၏။ ၎င်းက သေးငယ်သော်လည်း အရှိန်အဝါသက်သက်ဖြင့် ရုန်းပိုင်နက် ငါးခုကိုပင် ငြိမ်သက်သွားစေပြီး ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဧရာမ တိုင်လုံးကြီးအဖြစ် တမဟုတ်ချင်း ကြီးမားလာသောအခါ အသက်တံဆိပ်ဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ အလေးချိန် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။
"ဒီအပ်ကြောင့် မိစ္ဆာက သေရလိမ့်မယ်"
ကျန်းထိုက်ပင်း၏ အော်ဟစ်သံက မြို့၏ ညကောင်းကင်တွင် ဟိန်းထွက်သွားပြီး နောက်လိုက်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အော်ဟစ် ကြုံးဝါးသံများ ပို၍ များလေလေ၊ ယွမ်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ ခက်ထန်လေလေ ဖြစ်လာကာ နတ်အပ်ကို မြင်လိုက်ရရချင်း ဒေါသများ ပေါက်ကွဲကုန်သည်။ သူ့ကို အားကိုးထားသော သေမျိုးလောကများသည် ပျက်စီးခြင်း အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိနေကာ လုအန်းသည် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသဖြင့် အသေဆိုးနှင့် သေခဲ့ရပြီး လျူမူမှာလည်း အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်မိသောကြောင့် သေမတတ်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် အဆင့်တက်လာသော ကျင့်ကြံသူများလည်း တက်လှမ်းခြင်းရေကန်တွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် ဂူကောင်အစာ ကျွေးခံလိုက်ရသည့်တိုင်အောင် ကောင်းကင်ရုံးတော်နယ်မြေတစ်ခွင် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေကြရာ မုန်းတီးစရာကောင်းလှ၏။
"ဘာကြောင့်လဲ"
ဤဒေါသသည် သူ့ကို မြင်းဇောင်းမှ လွတ်လာသော မြင်းရိုင်းပမာ လွတ်ထွက်သွားစေကာ ဓားရှည်၌ မကောင်းမှု အတွေးများ စုစည်းရင်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းက တွေးမရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလာသဖြင့် စီရင်သူသုံးထောင်ကျော်ကို အကြောက်တရားရိုက်သွင်းပေးရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။
"တိုက်ခိုက်ကြစမ်း"
မြို့စားကျန်းသည် ကိုယ်တိုင်က အစီအရင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော်လည်း နောက်လိုက်များကိုမူ သေတွင်းထံ တွန်းပို့နေသည်။
"ဒီလောကမှာ စစ်မှန်တရားမျှတတဲ့ ကောင်းကင်ဆိုတာ ရှိလို့လား ဟား ဟား"
ယွမ်ရှောင်သည် ခက်ထန်စွာ ရယ်မောရင်း မီးခိုးမည်းနှင့် သွေးမြူခိုးများ ထုတ်လွှတ်ကာ ရန်သူများရှိရာသို့ ဝင်ရောက်မသွားဘဲ ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
"သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"
လျူမူ၏ နှလုံးသားသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် တင်းမာနေသော်လည်း ရန်သူများမှာ စိတ်အေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။
"လေကြီးလေကျယ်ပြောပြီး ထွက်ပြေးမလို့လား"
"ကောင်းကင်ကနေ ဓားတစ်လက် ဆင်းသက်လာတာမျိုး မြင်ဖူးလား"
ယွမ်ရှောင်က ခပ်လှောင်လှောင် ပြုံးရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူက ဓားကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သောအခါ လေထဲတွင် မိုးကြိုးစွမ်းအားများ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိလာပြီး အားသွင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း ဓားဝိညာဥ်၏ ရာနှုန်းပြည့် စွမ်းအား ထွက်ပေါ်လာစေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လျှပ်စီးဝဲကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်အထက် စုစည်းလာပြီး မိုးကြိုးဌာနရှိ မဟာအစီအရင်၏ ပုံစံငယ်ပမာ ဆင်တူနေကာ အချက်တစ်ခုတည်း ကွဲပြား၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်မှာ ချောမောပြေပြစ်သော အင်မော်တယ် မျက်နှာအစား ခက်ထန်ရက်စက်သည့် မိစ္ဆာမျက်နှာတစ်ခု အစားထိုး ရှိနေခြင်းပင်။
"တောင့်ခံထားကြ"
ကျန်းထိုက်ပင်းက မိစ္ဆာမျက်နှာကြောင့် တုန်လှုပ်သွား၍ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သောအခါ စီရင်သူသုံးထောင်ကျော်၏ လက်နက်များ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြ၏။ ယွမ်ရှောင်၏ ဓားသည် ဝဲဗဟိုချက် ဖြစ်နေကာ မိစ္ဆာမျက်နှာကြီးထံမှ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော စကားသံ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"နွေဦးအစမှာ မိုးချုန်းပြီး ရွာချရင် ကောက်ပဲသီးနှံ ဖြစ်ထွန်းလိမ့်မယ်"
နွေဦးမိုးဆိုသည်မှာ သေမျိုးလောကတွင် အလွန်တရာ လှပပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။ ဤဓားသည် အရာရာကို ပြန်လည် ပြောင်းလဲကာ ဖန်တီးရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခု သယ်ဆောင်၍ လမ်းကြောင်းရှိ အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ မြို့စားကျန်းက ကြောက်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ ဓားသိုင်း၏ အမည်နာမကို ဝိုးတဝါး ကြားလိုက်ရပေသည်။
"ကောင်းကင် တက်လှမ်း ဓားသိုင်း၊ နွေဦးမိုး"
ဤဓားကွက်၏ အမည်နာမသည် အမှန်တကယ်ပင် လှပသော်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်းကိုသာ သယ်ဆောင်လာပြီး အဓိပ္ပါယ် မတူညီချေ။ ထိုအချိန်တွင် သူက အတွင်းစိတ်အထိ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကာ လူငယ်တစ်ယောက်အကြောင်း ချက်ချင်း သတိရမိလိုက်သည်။ လုယောင် ခေါ် ယွမ်ရှောင်သည် မိုးကြိုးဌာနတွင် ချောင်အိမ်တော်၏ ကျင့်စဥ်များကို ချက်ချင်းဆိုသလို အသုံးပြုပြခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
"မင်းက လုယောင်ပဲ"
သူ၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ဆောင့်ခုန်သွား၍ ထိန်းချုပ်ထားသော နတ်အပ်မှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေပြီး အော်ဟစ်ခဲ့သော်လည်း မိုးချုန်းသံများအကြား မည်သူမျှ မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။
"ကျန်းထိုက်ပင်း၊ မင်းကနေ စလိုက်မယ်။ သေမျိုးလောကတွေအပေါ် ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲဲ့တဲ့ အရာရှိတိုင်း ဘယ်လိုအဆင့်အတန်း ရှိရှိ ဇာတ်သိမ်းမကောင်းစေရဘူး"
စကားသံအဆုံးတွင် ကောင်းကင်မှ ဓားတစ်လက် ချက်ချင်း ဆင်းသက်လာပြီး ရုန်းပိုင်နက် ငါးခုထံ ဝင်ဆောင့်ကာ ကောင်းကင်အပြည့် မိုးကြိုးများ ဖြာထွက်၍ နေရာအနှံ့ ပျက်စီးထိခိုက်ကုန်သည်။ ဓားအလင်းတန်းအောက်တွင် စီရင်သူသုံးထောင်ကျော်၏ လက်နက်များ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်များလည်း မီးပန်းပမာ တဖွားဖွား ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။ အကြောက်လွန်နေသော ကျန်းထိုက်ပင်းသည် ဓားနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် နတ်အပ်ကိုပင် ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ငယ်ထိပ်တည့်တည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ဓားသည် ဦးခေါင်းမှ ဖောက်ဝင်၍ မြှီးညှောင့်ရိုးမှ ပြန်ထွက်လာကာ ကြမ်းပြင်ကျောက်သားသို့ ဓားဖျား စိုက်ဝင်နေသည်။ ၎င်းက ကျောရိုးတစ်ခုပမာ ထိန်းထားသဖြင့် မြို့စားကျန်းမှာ နေရာတွင် မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း လဲကျမသွားခဲ့ပေ။
"အား...."
ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးလာကာ မျက်လုံးများ အားတင်း၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်အပ် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ပြုံးပြနေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
***