Book List

<h2 style="text-align:center">လောကကိုးပါးမသေမျိုး</h2> <h2 style="text-align:center">(စာစဉ်-၁၄၀)</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၃၉၁)</h2> <h2 style="text-align:center">အရိပ်ပမာ ထက်ကြပ်မကွာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဝမ်ရွှမ်းသည် ဖန့်ချန်ထံမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​“ညီမလေး... ဂျူနီယာညီလေး ဖန့်ချန်က ဂိုဏ်းထဲဝင်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ”</p> <p>​ရွှီချန့်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ဝေခွဲမရသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်</p> <p> “ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ထင်တယ်...”</p> <p>​သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ဖန့်ချန်နှင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲတို့၏ တိုက်ပွဲကို သူမ အစမှအဆုံး ကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p>သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်သလို ကြေးညိုတံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သော်လည်း၊ နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ လက်ထဲတွင် သူမဆိုလျှင် တစ်ကွက်ပင် တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုဂျူနီယာ မောင်လေး မှာမူ တောင့်ခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူမ နားမလည်နိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲကို အနိုင်ယူလိုက်သေးသည်။</p> <p> ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>​“ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်ပဲရှိသေးတယ်၊ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်နောက်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီ၊ ပြီးတော့ ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင်ကိုပါ နိုင်လိုက်သေးတယ်။ ဂျူနီယာညီလေးရဲ့ ပါရမီက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြင့်နေတာပဲ။ အရင်တုန်းက မင်း သူ့ကို သွားပြီး စည်းရုံးသိမ်းသွင်းစဉ်က သူ့ကို ပြစ်မှားမိတာမျိုး ရှိခဲ့လား ”</p> <p>ဝမ်ရွှမ်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှီချန့်က သေချာပြန်စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါပြသည်</p> <p> “အဲဒီတုန်းက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ စကားမျိုး တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါဘူး ”</p> <p>​“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့ ”</p> <p>ဝမ်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>​ဝမ်ရွှမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို ရွှီချန့်က အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆိုသည်</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... သူက ပါရမီ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ အခုထိ အဆင့် ၁ မသေမျိုး မဖြစ်သေးပါဘူး။ အစ်ကို့အနေနဲ့ သူ့ကို စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး ”</p> <p>​“ငါက စိုးရိမ်နေတာက... သူ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း အမာခံတပည့် ရာထူးကို တိုးမြှင့်ခံရမှာကိုပဲ...”</p> <p>​“အဲဒီလောက်အထိ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ”</p> <p>ရွှီချန့်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ဖန့်ချန်က နန်မင်ရှောက်ကျဲကို နိုင်လိုက်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အမာခံတပည့်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်ဆိုသည်မှာ...</p> <p>​ကျွယ်မင်နန်းတော်တွင် အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများ မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အပြင်စည်းမှ အမာခံတပည့်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရရုံမျှသာ ရှိသည်။</p> <p>ကျွယ်မင်နန်းတော်သည် အမာခံတပည့်များကို အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများထဲမှ ရွေးချယ်လေ့မရှိဘဲ အခြားသော လမ်းကြောင်းများမှသာ ရွေးချယ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ဒါနဲ့ နောက်တစ်ခါ ရှောင်ချန်ဟယ်  နဲ့ တွေ့ရင် သူ့ကို သတိပေးလိုက်ဦး။ သူက ဂျူနီယာညီလေးကို တကယ်သွားပြီး ပညာပေးချင်နေတယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ပညာပေးခံရမှာက သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ”</p> <p>ဝမ်ရွှမ်းက ဆိုသည်။</p> <p>​ရွှီချန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်</p> <p> “နောက်တစ်ခါတွေ့ရင် ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချန်ဟယ်က အခု ဝူရှန့်ငရဲ  ထဲမှာပဲ ရှိနေလောက်တယ် မဟုတ်လား ”</p> <p>​“ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ”</p> <p>​...</p> <p>​“ဒီတော့ ဒါက ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ပေါ့။ ဒီအတတ်ရဲ့ စွမ်းအားက ကျင့်ကြံသူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပဲ။ အတတ်ပညာပိုင်းအရ စွမ်းအားမြှင့်တင်ပေးနိုင်မှုကတော့ သိပ်မမြင့်လှဘူး ”</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ အကြောင်းအရာများကို ခဏတာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်တွင် အဆင့် ၉ ဆင့် ရှိသည်။</p> <p>​အဆင့် ၉ အထိ လေ့ကျင့်နိုင်လျှင်တောင်မှ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ရှစ်မျက်နှာအရပ် ဓားကျမ်း  ကို မမှီနိုင်ချေ။</p> <p>သို့သော် ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်မှာ စွမ်းအားတွင် မဟုတ်ဘဲ အကွာအဝေးနှင့် ကံကြမ္မာ ပေါ်တွင်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​အရင်က နန်မင်ရှောက်ကျဲက သူ့အတွက် စမ်းသပ်ပြခဲ့ပြီးပြီ။</p> <p> တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းမြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်အသုံးပြုချိန်တွင် မြားမှာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို တစ်ခါ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် အတတ်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ၎င်းကို ရပ်တန့်၍ မရတော့ချေ။</p> <p> တစ်ဖက်လူပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာအနှောင်အဖွဲ့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်မှသာ ရပ်တန့်သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဒါက အဓိက အချက်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ အကွာအဝေးဖြစ်သည်။</p> <p> ၎င်း၏ အကွာအဝေးမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှိသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် မြားပေါ်ထွက်လာသည့် အခြေအနေမှာ ပျံသန်းသည့် ဖြစ်စဉ်မရှိပေ။</p> <p>ကံကြမ္မာအနှောင်အဖွဲ့ တည်ရှိနေသရွေ့ မြားသည် အရိပ်ပမာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ပစ်ခတ်သည့် အကွာအဝေးအတွင်းမှ ထွက်မသွားသရွေ့ မြားသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ရှောင်တိမ်းရန် လမ်းကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ပထမအဆင့် ကို တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ရှေ့လျှောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆင့် ၉ အထိ ရောက်သွားပါက ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်၏ စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြား ၉ စင်းကို တစ်ပြိုင်တည်း ပစ်လွှတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ယွီထျန်းကော်တို့ အဖွဲ့သည် ဖန့်ချန်၏ လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့ လှမ်းလာကြသည်။</p> <p>​“ယွီမိတ်ဆွေ... ဟို နန်မင်ရှောက်ကျဲရဲ့ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က ဘယ်နှဆင့်မြောက် မြားအထိ ရောက်နေပြီလဲ ”</p> <p>ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​“အတိအကျတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့လက်အောက်မှာ ရှုံးခဲ့တုန်းကတည်းက တတိယမြားကို တတ်မြောက်နေပြီ။ အဲဒီတုန်းက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သာ မနိမ့်ရင် ဒီအတတ်ကို သူ ဒီထက်မက ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာနိုင်မှာ။ အခုဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ပဉ္စမမြားအထိ ရောက်နေလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ် ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်က စဉ်းစားကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်၏ အဓိကအချက်မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>လုံလောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အခံမရှိပါက ထိုအတတ်မှာ ကြောက်စရာမကောင်းဘဲ သာမန်အတတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤအချက်ကြောင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ထိုအတတ်ကို လေ့လာသူ နည်းပါးရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ဖန့်ချန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မမြင့်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဝိညာဉ်စွမ်းအား သုံးခု စုစည်းနေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခမ်းသွားပါကလည်း အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးနိုင်သည်။</p> <p>ထိုအချက်တွင် သူက အားသာချက်ရှိနေသဖြင့် ဤကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်အတွက်ပင် မွေးဖွားလာသူနှင့် တူနေတော့သည်။</p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဒီကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က ကြည့်ရတာ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သိပ်မမြင့်လှဘူး။ ငါလေ့ကျင့်ထားတဲ့ ကပ်ဘေးကိုးဆင့်မိုးကြိုးခန္ဓာလောက်တောင် အဆင့်မရှိပါဘူး ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်က ခေတ္တတွေဝေပြီးမှ ဆက်ပြောသည်</p> <p>“ဒီအတတ်ကို လေ့လာဖို့ အချိန်နဲ့ ခွန်အားတွေ ဖြုန်းတီးနေမယ့်အစား၊ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ မသေမျိုးအတတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေကို ဂုဏ်ထူးမှတ် တွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ရပါတယ်။ ငါတို့က ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီခရီးစဉ် ပြီးသွားရင် ဂုဏ်ထူးမှတ်တွေ အများကြီး ရလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လဲလှယ်လို့ရပြီ ”</p> <p>​“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ ယွီမိတ်ဆွေ။ ငါလည်း အပျော်သဘောလောက်ပဲ လေ့လာနေတာပါ၊ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး ”</p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ယွီထျန်းကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်သည်</p> <p> “ငါတို့ ရှေ့ဆက်ပြီး အတူတူ စူးစမ်းကြမလား ”</p> <p>​ဖန့်ချန် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က အလျင်အမြန် ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ဆွဲကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​“တရားဝင် ချစ်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြသေးတယ်။ ကြည့်ကြပါဦး... ဒါက ချစ်သူတွေ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ ”</p> <p>မုံချင့်လင်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​လင်းယွမ်နှင့် ယွီဝူရှီးတို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရယ်မောလျက်</p> <p>“သူတို့က စမ်းသပ်ပွဲတုန်းကတည်းက အတူတူရှိခဲ့ကြတာပဲ။ အခု အတူတူ စူးစမ်းကြတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ ကဲ... စကားမများနေကြနဲ့တော့၊ ငါတို့ ဘယ်ဘက်ကို ဆက်သွားကြမလဲ ”</p> <p>​“အဲဒါက...”</p> <p>သူတို့မှာ ဘယ်သွားရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီထျန်းကော်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်</p> <p>“ငါတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မလား ”</p> <p>​ယခုကဲ့သို့ ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံမျိုးသာ မရှိခဲ့လျှင် ယွီထျန်းကော်၏ စရိုက်အရ ထိုသုံးဦးကို လုံးဝ အဖတ်လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ယွီမိတ်ဆွေကို အားနာလိုက်တာ ”</p> <p>​“ကိစ္စမရှိပါဘူး ”</p> <p>​...</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနှစ်များအတွင်း ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>​သူမသည် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို အသုံးပြု၍ ပန်းတိုင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေပုံရသည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေရာလက်ရာများမှာ မသိသာလှသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်သာ ကြိုတင်သတိမထားမိပါက ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဒီအတတ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မလေ့လာဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား ”</p> <p>ဒီနေ့တွင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ဖန့်ချန် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို လေ့ကျင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>​“အပျော်သဘောလေး စမ်းကြည့်နေတာပါ ”</p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​အပျော်သဘောလောက်ပဲ စမ်းတာကို တတိယအဆင့် အထိ ရောက်နေပြီလား ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်သည်။</p> <p>​ခုနလေးတင် ဝူရှန့်သားရဲ သုံးကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့ စူးစမ်းလေ့လာမှုအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဝူရှန့်သားရဲနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသားရဲများမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ ကြယ်တိမ်တိုက် တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်ပြီး ကမ္ဘာဖျက်ဆီးနိုင်မည့် အရှိန်အဝါများ ပါဝင်ကာ အလွန်ရန်လိုကြသည်။</p> <p>​သို့သော် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ် လက်မလှုပ်ရသေးခင်မှာပင် ဖန့်ချန်က ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဝူရှန့်သားရဲ သုံးကောင်စလုံးကို ပစ်သတ်လိုက်လေပြီ။</p> <p> မြားသုံးစင် တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာခြင်းက သူသည် တတိယမြားကို တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p>​“အဲဒါကို ထားပါဦး... ကြာနီမိတ်ဆွေ၊ ခုနက အစီရင်လှေ တစ်စင်း ဖြတ်သွားတာ သတိထားမိလား ”</p> <p>ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်</p> <p>“သတိထားမိပါတယ်။ ငါတို့ သွားမယ့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ သွားနေပုံရတယ် ”</p> <p>​“သွားကြည့်ကြရအောင် ”</p> <p>ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ဓားအသွင်ပြောင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကို ဆွဲလျက် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားတော့သည်။</p> <p>​ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်။</p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် အစီရင်လှေ ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ စုဝေးနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခုတစ်ခေါက် လာရောက်ကြသော အမာခံတပည့်များ အားလုံးမှာ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြပုံရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save