Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​“လောကမှာရှိတဲ့ အရာရာတိုင်းကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်း ရှိတယ် ဟုတ်လား”</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> ထိုငါးရောင်ခြယ် တောက်ပနေသော နတ်တောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် လေးလံသော ဖိအားတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>​သူသည် သိစိတ်အရပင် နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် အလွန်တောက်ပလွန်းသော အလင်းစက်ဝန်းများကြောင့် မျက်စိပင် ပြန်ကွယ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားမိသည်။</p> <p>​အရှိန်အဝါတွေက အရမ်းကို သိပ်သည်းလွန်းလှသည်။</p> <p>​ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအားများမှာ ကြောက်ခမန်းလိသိပ်သည်းလွန်းလှပြီး ဤမျှလောက် များပြားလှသော ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားမျိုးကို သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>​သိပ်သည်းရုံတင်မကဘဲ မှန်လေး ပြောသကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ သန့်စင်ကြည်လင်လှပေသည်။</p> <p>​“အခြေခံသဘောတရားကတော့ အတူတူပါပဲ။ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားဆိုတာ သာမန်ကာလျှံကာ ဘယ်နေရာမဆို တွေ့နိုင်တယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။ အဲဒီ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေထဲမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ အလုအယက် လိုချင်နေကြတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ကိန်းအောင်းနေတတ်တယ်။ အဲဒီ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ အစဦးဟာ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားကနေ ဆင်းသက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>​မှန်လေးက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်</p> <p> “လူဆိုတာ ထမင်းစားရတယ်၊ ရေ သောက်ရတယ်။ မသေမျိုး နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားနဲ့ ကင်းကွာလို့ မရဘူး။ သူတို့က သာမန်လို့ ထင်ရတာက မသန့်စင်လို့၊ အစွမ်းကုန် မပြင်းထန်လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် လူအများစုက ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ သဘောထားကြတာ"</p> <p>"အခု မင်းရှေ့မှာရှိတဲ့ ဒီယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကတော့ အသန့်စင်ဆုံး ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားတွေ စုစည်းနေတာပဲ။ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လူသူအရိပ်အယောင် ကင်းမဲ့နေလို့သာ ဒီလောက်သန့်စင်တဲ့ တောင်ကြီး ဖြစ်လာတာ။ သူတို့ရဲ့ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားဟာ အလွန်မြင့်မားတဲ့ မျှခြေအဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီ။ နည်းနည်းလေး ပိုတာ၊ လိုတာနဲ့တင် ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”</p> <p>​သူက ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်</p> <p>“မင်းသာ နောက်ထပ် နှစ် တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက် နောက်ကျခဲ့ရင် ဒီတောင်ကို မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတွေ ပေါက်ဖွားလာပြီး ဝိညာဉ်ရတနာ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံထဲ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p>​“ဓားငယ်လေး... လုပ်နိုင်ပါ့မလား”</p> <p>ဖန့်ချန်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​“ဖန့်ချန်... ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ။ ဒီလောကမှာ ငါဝါးမြိုလို့မရတဲ့ အရာဆိုတာ မရှိဘူး”</p> <p>ဓားငယ်လေးကတော့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်ဖြင့် တက်ကြွနေသည်။</p> <p>​“ဓားငယ်လေး တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ မရဘူး။ သူ ဝါးမြိုနေတဲ့ အချိန်မှာ ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတော့မယ့် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က နှိမ်နင်းပေးဖို့ လိုတယ်။ အဲဒါအတွက် မင်းရဲ့ အဲဒီကိုယ်ပွား လိုအပ်တယ်”</p> <p>​“ဖန့်လုသား  လား”</p> <p>​“ဟုတ်တယ်”</p> <p>​“ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး။ အချိန်စေ့ရင် ပြန်သွားရမှာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ အလွန်ဆုံးမှ... ၁၀ နှစ်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။ ၁၀ နှစ်အတွင်း ဓားငယ်လေးက အကုန်ဝါးမြိုနိုင်ပါ့မလား”</p> <p>ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။</p> <p>​“၁၀ နှစ်ဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ဝိညာဉ်ရတနာ အစစ်အမှန် မဖြစ်သေးသရွေ့တော့ သန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ရှိပါသေးတယ်”</p> <p>​မှန်လေး၏ ထိုစကားကြောင့် ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် နယ်နယ်နိမိတ်ဘူးသီး  ထဲမှ ဟွမ်ဝူကျိ  ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ့ကို တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြင့်ပင် ထိုနေရာသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြောပြပြီးနောက် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ဆီသို့ အတင်းအကြပ် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> တောင်၏ ဖိအားကြောင့် ပျံသန်းနှုန်းမှာ အတော်လေး နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>​“ဝူရှန့်ငရဲ  ဟုတ်လား... ဒီလိုနေရာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ အထက်သုံးနယ်မြေက အောက်ခြောက်နယ်မြေထက် ပိုပြီး ဆန်းကြယ်တာ အမှန်ပဲ”</p> <p>ဟွမ်ဝူကျိက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အဆင့် ၄ မသေမျိုး တစ်ဦးဖြစ်သော သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်ပင် အံ့သြချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>​သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ဝိညာဉ်ဓား မှာလည်း မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p>​“မဆိုးနဲ့... ဒါ မင်းပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဟွမ်ဝူကျိက တစ်ချက် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ရောင်ကို ဖျောက်လိုက်သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် အဆုံးထိ ရောက်အောင် မပျံသန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်က သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ဖိအားပေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဓားငယ်လေးကို ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် ဓားငယ်လေးကို သယ်ဆောင်ထားသရွေ့ ရေဆန်တက်နေသည့် လှေကဲ့သို့ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p>​ဓားငယ်လေးသာမက မှန်လေးပင်လျှင် ထိုဖိအားဒဏ်ကို ခံနေရသည်။</p> <p>​သူသည် မထူးတော့သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းကာ တောင်ထိပ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>​သိပ်သည်းလှသော ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလိုအလျောက် စီးဆင်းနေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ၎င်းတို့မှာ စိတ်အသိရှိပြီး နတ်ပညာအသွင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီအတွင်း မည်သည့် သက်ရှိမျှ ကျန်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>​“ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတွေတောင် ဒီလောက် သိပ်သည်းတဲ့ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားမျိုးကို အသုံးချနိုင်ပါ့မလားပဲ...”</p> <p>​နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>ဓားငယ်လေးသည် မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဘဲ တောင်၏ အကာအရံ ဗဟိုချက်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများမှာ စိတ်အသိရှိလာသည့်အလား ဤနေရာသို့ စတင် စုစည်းလာသည်။</p> <p>​“ဖန့်ချန်... သူ့ကို နှိမ်နင်းလိုက် ”</p> <p>မှန်လေးက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဖန့်လူသား သည် ဖန့်ချန်၏ နောက်ကျောတွင် အသံတိတ် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး စိတ်အသိမဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအဖြစ် ပြန်လည် ကွဲပြားသွားတော့သည်။</p> <p>​“ဒီကောင်လေး ဝါးမြိုပြီးသွားရင်တော့ နာမည်အသစ်တစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်။ ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးဓား လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့”</p> <p>​မှန်လေးက မှတ်ချက်ချသည်</p> <p>“သူ့ရဲ့ ကံတရားကလည်း ရောက်လာပြီလို့ ပြောရမှာပဲ။ မင်းသာ ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်မလာခဲ့ရင်၊ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း လုံလောက်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိရင် ဒီယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက ငါတို့ဆီ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>​“ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးဓား ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် ဓားငယ်လေးမှာလည်း လောကမှာရှိတဲ့ အရာရာကို ချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမျိုး ရှိလာမှာလား”</p> <p>​“သေချာပေါက် ရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်ဘက်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်လဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာလည်း မူတည်သေးတယ်။ အစွမ်းချင်း တူညီရင်တော့ သူက အကုန်လုံးကို ချုပ်ကိုင်နိုင်တယ်။ အစွမ်း နည်းနည်းပိုသာရင်တောင် တစ်ဖက်လူက အထိန်းအချုပ် ခံရမှာပဲ။ အစွမ်းက အများကြီး ကွာခြားသွားရင်တော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး”</p> <p>​“ဒါတင်ပဲ လုံလောက်နေပါပြီ”</p> <p>ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်</p> <p>“ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် က ဘာလဲ”</p> <p>​“ဒါက သိပ်မဈေးကြီးပါဘူး။ မင်းသာ ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို သိချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ အထူးအထုပ် ဈေးနှုန်း ရှိတယ်၊ တွက်ခြေကိုက်မကိုက် ကြည့်လိုက်လေ”</p> <p>​“ဘယ်လောက်လဲ”</p> <p>​“မသေမျိုးကျောက်တုံး ၈,၈၈၈ လုံးဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>​ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်</p> <p>“ဒီဈေးက တကယ်တော့ မများပါဘူး။ ကျွယ်မင်နန်းတော်လို အင်အားစုမျိုးဆိုရင် ဈေး ၁၀ ဆတက်ရင်တောင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပေးလိုက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ အခု အဲဒီလောက် ရှိမယ်လို့ မင်းထင်လို့လား”</p> <p>​“ဒါပေမဲ့ အထုပ်လိုက် မဝယ်ရင် နောက်ပိုင်း တစ်ခုချင်းစီ ဝယ်တဲ့အခါ စုစုပေါင်းဈေးက ဒီထက် အများကြီး ပိုသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>​“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါက အခု နောက်ပိုင်းလမ်းစဉ်တွေကို သိနေလည်း အသုံးမဝင်သေးဘူး။ တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သုံးရဦးမှာမှ မဟုတ်တာ။ ငါ့ကို အဆင့် ၁ ဓားမသေမျိုးရဲ့ နတ်ဆေးပင်ကိုပဲ ပြောပြပါ။ အရင်တုန်းက အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ဖြစ်တဲ့ ရွှေဝိညာဉ်ပန်း အတွက် မသေမျိုးကျောက်တုံး ၁၀၀ ယူခဲ့တာမလား... အဆင့် ၁ ဆိုရင်တော့ ပိုပြီး သက်သာမှာပေါ့”</p> <p>​“ဟုတ်ပါတယ်။ မသေမျိုးကျောက်တုံး ၂၀ ဆိုရင် ရပါပြီ”</p> <p>မှန်လေးက အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​“ရော့... ယူလိုက်”</p> <p>ဖန့်ချန်က မသေမျိုးကျောက်တုံး ၂၀ ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​မှန်လေးက ဝါးမြိုပြီးနောက် စာမျက်နှာကိုတောင် လှန်မခိုင်းတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်</p> <p>“ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင်က မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက် ပဲ။ မင်း အခုကတည်းက စုဆောင်းထားလို့ ရတယ်။ မင်းရဲ့ နယ်နိမိတ်ဘူးသီးကို သုံးပြီး ထည့်လို့ရတယ်၊ သာမန် သိုလှောင်ရတနာတွေနဲ့တော့ မရဘူး”</p> <p>​“အခုကတည်းက ထည့်လို့ရတာလား”</p> <p>​“ဒါပေါ့။ မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်ဆိုတာ အသန့်စင်ဆုံးသော ရွှေဓာတ်စွမ်းအားပဲ။ မင်း အခု မထည့်ထားရင် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးဓား ပေါ်ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် ဒီပစ္စည်းမျိုးကို ပြန်ရှာဖို့က အရမ်းခက်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p>​မှန်လေး၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဖန့်ချန်သည် နယ်နိမိတ်ဘူးသီးကို သုံး၍ မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက် ကို စတင် စုဆောင်းတော့သည်။</p> <p>ရွှေဓာတ်တင်မကဘဲ မူလသစ်သားဓာတ်၊ မူလမီးဓာတ်၊ မူလမြေဓာတ်၊ မူလရေဓာတ် အားလုံးကို သူ စုဆောင်းလိုက်သည်။</p> <p>​တဖြည်းဖြည်းနှင့် နယ်နိမိတ်ဘူးသီးမှာ ပို၍ လေးလံလာပြီး ဆက်လက်ထည့်သွင်းမည်ဆိုလျှင် ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်လာသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ပိဖူသဲ နှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်တို့ကို သုံးရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း မှန်လေး ပြောသည့်အတိုင်းပင် ထိုအရာများမှာ ထိုဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားများကို သိုလှောင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။</p> <p>​“ဝမ်ချုံစန်းက ဒီဘူးသီးကို ဘယ်ကနေ ရလာခဲ့တာလဲ မသိဘူး။ နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ပိုရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ နှမြောစရာပဲ”</p> <p>ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>ဘူးသီးထဲတွင် ဟွမ်ဝူကျိအတွက် နေရာချန်ထားရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် ဆက်လက် မထည့်သွင်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p>​“ဖန့်ချန်... မင်း ထည့်ထားတဲ့ မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်က သာမန် ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် အချိုးအစားအရဆိုရင် အနည်းဆုံး အပုံ ၁၀၀ စာလောက် ရှိနေပြီ။ အရမ်း လောဘမကြီးပါနဲ့ဦး”</p> <p>​မှန်လေးက ဆက်ပြောသည်</p> <p> “မင်း တခြားဓာတ်တွေကို ပြန်သွန်ထုတ်လိုက်ပြီး မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်ကိုပဲ အကုန်ထည့်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”</p> <p>​“မူလရွှေဓာတ်အငွေ့အသက်က ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့် ၁ နတ်ဆေးပင် ဖြစ်တယ်ဆိုမှတော့ တခြားဓာတ်တွေဖြစ်တဲ့ သစ်သားဓာတ်၊ မီးဓာတ်တွေကလည်း အသုံးဝင်မှာပါပဲ။ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပေါ့၊ နောက်ပိုင်း အသုံးလိုလာရင် သုံးရတာပေါ့”</p> <p>ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save