Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမန်... မဆိုးစမ်းနဲ့တော့</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီတောင်က... ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားတွေ တော်တော်သိပ်သည်းတာပဲ၊ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရတဲ့ တောင်ပဲ ”</p> <p>​ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်အနီးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုငါးရောင်ခြယ် တောက်ပနေသော နတ်တောင်ကြီးကို လောဘဇောတိုက်သည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​ကျိထျန်းကျွင်းသည် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ ဇစ်မြစ်ကို အသေအချာ မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း၊ အဆင့် ၃ မသေမျိုး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤတောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားအနည်းငယ်ကိုတော့ ခံစားမိနေသည်။</p> <p>​“အဲဒီကောင်လေးက တောင်ထိပ်မှာလား ဘေးမှာ နောက်တစ်ယောက်တောင် ပါသေးတယ် ဟုတ်လား”</p> <p>​သူ၏ အကြည့်များသည် ဟင်းလင်းပြင်အထပ်ထပ်ကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုရင်း ဖန့်ချန်ကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ပါးစပ်အစုံမှာ မသိမသာ ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>​ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့ရုံတင်မကဘဲ မမျှော်လင့်ဘဲ ရတနာတစ်ခုပါ ထပ်တိုးရရှိဦးမည်ဆိုတော့ ဒါဟာ ကံတရား ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>​“မင်းက နန်မင်ရုယွဲ့ကို ပြစ်မှားထားသေးတယ်၊ အခုလည်း မင်းသမီးလေးဘေးမှာ လိုက်နေဦးမယ်ဆိုရင် မင်းသမီးလေးအတွက် ဒုက္ခတွေပဲ ယူဆောင်လာပေးမှာ။ ငါ မင်းကို ရှင်းထုတ်လိုက်တာဟာ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်ကြီးအတွက်ပဲ ဖြစ်တယ်”</p> <p>​ကျိထျန်းကျွင်းသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏မျက်စိကို ကွယ်သွားမတတ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>သူ တစ်စုံတစ်ရာကို တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိမိ၏ ခေါင်းမပါသော ကိုယ်လုံးကြီးကိုပါ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ...”</p> <p>​ကျိထျန်းကျွင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>​ထို့နောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းမှာ ဓားအလင်းတန်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘာတစ်ခုမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>​သူ သေခါနီးအချိန်တွင် ဟိုဘက်က ဖန့်မျိုးနွယ်ဆိုသူက ဒီဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။</p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ ဓားထုတ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ဖန့်ချန် သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျိထျန်းကျွင်းသည် ဟွမ်ဝူကျိ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသေဆိုးနှင့် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​“သခင်လေး... တစ်ယောက်ယောက်က သခင်လေးအပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်ထားရှိပုံရတယ်၊ အဆင့် ၃ မသေမျိုးပါ ”</p> <p>ဟွမ်ဝူကျိက တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးလျက် ဆိုသည်</p> <p>“ကျုပ် သူ့ကို သေလမ်းပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပါပြီ ”</p> <p>​“သူ ဒီလိုမျိုး သေသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ တကယ် သေသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ် မကျန်ရစ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ ဝမ်ချုံစန်းတို့လိုပဲ သူကလည်း ကိုယ်ပွားတည်ဆောက်ပုံ တစ်ထပ်တည်းပဲပေါ့”</p> <p>ဖန့်ချန်က မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​“တကယ် မသေဘူး ဟုတ်လား ”</p> <p>ဟွမ်ဝူကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်</p> <p> “ကျုပ်လက်ထဲက ဓားက လူတစ်ယောက် သေ၊ မသေတောင် မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင်တော့ မညံ့ပါဘူး ”</p> <p>​“ဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေနဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါ။ မင်း သတ်လိုက်တဲ့သူက ကျိထျန်းကျွင်းလို့ ခေါ်တယ်။ အရင်တုန်းက ငါ့ကို တော်တော် ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူပေါ့၊ သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို သိချင်လို့ ခဏလွှတ်ထားပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ တစ်ချက် သေချာသွားပြီ၊ သူတို့လို လူမျိုးတွေက အလွယ်တကူ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို ကိုယ်ပွားတစ်ခုလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ”</p> <p>ဖန့်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​“ဒါဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပါပြီ ”</p> <p>ဟွမ်ဝူကျိက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ရင်း</p> <p> “အခု ကျုပ် သူ့ကို သတ်လိုက်တာက သခင်လေးအတွက် ဒုက္ခဖြစ်စေမလား ”</p> <p>​“မဖြစ်ပါဘူး ”</p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​အကယ်၍ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ကျိထျန်းကျွင်းကို သူမရဲ့ ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ထဲ ထည့်ထားခဲ့ရင်တော့ နည်းနည်း ဒုက္ခများနိုင်ပေမယ့်၊ အခြေအနေအရ ကြည့်ရတာ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ဟာ ကျိထျန်းကျွင်းနဲ့ အဆက်အသွယ် အများကြီး မလုပ်ချင်ပုံရသည်။</p> <p>​ဒါဆိုရင်တော့ ဘာဒုက္ခမှ မရှိနိုင်တော့ပေ။</p> <p> ကျိထျန်းကျွင်း သေတာက ဘာမှ အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စပင်။</p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်</p> <p>“နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ ထင်တယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျိထျန်းကျွင်းလို အသေးအမွှား မဟုတ်ဘူး ”</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ရှေးဦး နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အစီရင်လှေ တစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ စီနီယာအစ်မကြီး၏ လှေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​“မင်း နယ်နိမိတ်ဘူးသီးထဲ ခဏပြန်ဝင်လိုက် ”</p> <p>ဖန့်ချန်သည် ဟွမ်ဝူကျိကို ဘူးသီးထဲ ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> ထို့နောက် ဖန့်လူသား ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားပြီး မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ သက်သေခံ ကျောက်ပြားကို ဖန့်လူသား ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ အတတ်ပညာ ကို အသုံးပြုကာ အရိပ်ထဲသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် အစီရင်လှေကြီးသည် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ အပေါ်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>​“စီနီယာအစ်မကြီး... ဒီတောင်က အရမ်း ဆန်းကြယ်တာပဲ ”</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က အောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> ခုနက အစီရင်လှေ တစ်ချက် တုန်ခါသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို ဝိုင်းဝန်း ကြည့်ရှုကြတော့သည်။</p> <p>​“ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအားတွေက တကယ် သန့်စင်တာပဲ ”</p> <p>“ဒီတောင်ရဲ့ တန်ဖိုးက မနည်းဘူး ထင်တယ်၊ ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာတွေမှာ ပြန်ရှာကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ ဇစ်မြစ်ကို သိအောင် လုပ်ရမယ် ”</p> <p>“ဝူရှန့်ငရဲမှာ သာမန်အရာတွေ မရှိဘူး၊ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ ဘယ်အရာမဆို သူ့တန်ဖိုးနဲ့သူ ရှိတာပဲ ”</p> <p>လူတိုင်းက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝိုင်းပြောနေကြသည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်</p> <p> “ဒီတောင်ကို ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင် လို့ ခေါ်တယ်၊ အထက်သုံးနယ်မြေ မှာ တွေ့ရခဲတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ရတနာပဲ။ လူသားတွေ ဖန်တီးလို့ မရဘဲ ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ အချိန်အခါ သုံးခုစလုံး ကိုက်ညီမှ ရနိုင်တဲ့ အရာပဲ ”</p> <p>​“ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင် ဟုတ်လား ”</p> <p>လူတိုင်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ဗဟုသုတပိုင်းတွင် စီနီယာအစ်မကြီးလောက် မနှံ့စပ်ကြပေ။</p> <p>​“တောင်ထိပ်မှာ လူရှိနေတယ်၊ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူ၊ အဆင့် ၁ မသေမျိုးပဲ။ ဒီတောင်မှာ ပိုင်ရှင် ရှိနေပြီပဲ ”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန့်လူသား ကို မြင်သွားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ပိုင်ရှင် ရှိနေမှတော့ သူတို့လည်း အတင်းအဓမ္မ လုယူမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အမာခံတပည့်တွေ ဖြစ်နေပြီး စည်းကမ်းကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ဖောက်ဖျက်၍ မရပေ။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးကတော့ ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။</p> <p>သူမသည် အောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရုတ်တရက် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ဆီသို့ ပျံသန်းဆင်းသက်သွားသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်စဉ်က ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးခဲ့သဖြင့် ပြေးတက်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤစီနီယာအစ်မကြီးကတော့ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>​ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ ဖိအားက သူမအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေသော်လည်း ရှေးဟောင်းမသေမျိုး တစ်ဦးအတွက်တော့ ဤမျှလောက် ဖိအားမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။</p> <p>​“အထောက်အထားနဲ့ နောက်ကြောင်းကို ပြောစမ်း”</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ဖန့်လူသား ကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဖန့်လူသား က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီလျက်</p> <p> “နံပါတ် ၄၃၁ နယ်မြေသစ် ရှာဖွေရေးကြယ်တာရာက ချန်မင်ရှုံ ပါဗျ ”</p> <p>​“ဒီယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို မင်း အရင်တွေ့တာလား မင်း ဘယ်လို စီစဉ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ၊ မင်း ဒါကို သယ်သွားလို့လည်း မရဘူး၊ ဂိုဏ်းကိုလည်း အပ်လို့ မရဘူးလေ ”</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက လေသံမာမာဖြင့် မေးသည်။</p> <p>​ဖန့်လူသား</p> <p> “ကျုပ်မှာ တခြား စီစဉ်ထားတာ ရှိပါတယ် ”</p> <p>​“ငါ့ရဲ့ အစီရင်လှေက ဒါကို သယ်သွားနိုင်တယ်၊ ဒီပစ္စည်းကို ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ မင်းကို ငါ မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ပုံတစ်ပင် ပေးမယ့်အပြင် မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဂုဏ်ထူးအမှတ်  တွေကိုလည်း ပေးမယ် ”</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ဆိုသည်။</p> <p>​ဒါကို ပေးလို့ မဖြစ်ပေ။</p> <p>ထိုရတနာသည် ဓားငယ်လေး အတွက် အလွန်အမင်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေပြီး အဆင့် ၁၀ အထိ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​အရေးကြီးဆုံးမှာ ၎င်း၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သော အရာရာကို ချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> အကယ်၍ အသက်ဝိညာဉ်ဓားသာ ထိုစွမ်းအားမျိုး ရရှိသွားပါက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မသိမသာပင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ဦးနှောက်မှာ အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေသည်။</p> <p>​တစ်ဖက်လူ၏ ပုံစံအရ ထိုယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်၏ အကျိုးကျေးဇူးကို သိနေပုံရသည်။</p> <p>သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ရတနာကို ဝါးမြိုခိုင်းဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အစီရင်လှေကို ဝါးမြိုခိုင်းဖို့လား</p> <p>​ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ အလွယ်တကူ ထွက်သွားမည့်ပုံ မရှိပေ။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ဤနေရာတွင် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ကိုယ်ထင်ပြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​နှစ်ဖက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>​စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စီနီယာအစ်မကြီး စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖန့်လူသား က ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်</p> <p>​“အမန်... မဆိုးစမ်းနဲ့တော့၊ လင်းကွေ့ ကြယ်တာရာ ရောက်ရင် ငါ အကုန် ရှင်းပြပါ့မယ် ”</p> <p>​“နင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီလား ”</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အစီရင်လှေဘက်သို့ သိစိတ်အရ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တားမြစ်ချက် ပညာရပ်တစ်ခု ကို ချက်ချင်း ခင်းကျင်းလိုက်သည်။</p> <p>​“ပြောစမ်း... နင် ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာလဲ ”</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မည်းမှောင်နေသည်။</p> <p>​“လင်းကွေ့ ကြယ်တာရာကို ရောက်ရင် နင် အစီရင်ဗဟိုချက်ကို သယ်လာခဲ့၊ ငါ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြမယ်။ တကယ်လို့  ငါသာ နင့်ကို လိမ်မယ်ဆိုရင်တော့ အသေဆိုးနဲ့ သေပါစေ၊ မိုးကြိုးပစ်ပါစေဗျာ ”</p> <p>ဖန့်လူသား က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>​“ဒါ နင် ပြောတာနော်၊ တကယ်လို့ နင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး လိမ်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ နင် ကိုယ်တိုင် စိုက်ခဲ့တဲ့ အဆိပ်ပင်ရဲ့ အသီးကို နင် ပြန်စားရအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ် ”</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို နှမြောတသစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဖန့်လူသား ကို ဒေါသတကြီး တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ကာ တားမြစ်ချက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အစီရင်လှေပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​“သူမနဲ့ ဝမ်ချုံစန်းကြားက ပတ်သက်မှုကတော့ သာမန် သူငယ်ချင်းထက် အများကြီး ပိုနေတာ အမှန်ပဲ ”</p> <p>အရိပ်ထဲတွင် ဖန့်ချန်က စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီး ပေါ်လာသည့် အချိန်ကတည်းက သူမကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ တုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာ သူ စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>​အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ထိုယွမ်သံလိုက် ဓာတ်ငါးပါးတောင်ကို ဤမျှလောက် အလေးမထားဘူးဆိုလျှင် သူ ဤနည်းလမ်းကို သုံးပြီး သူမကို လိမ်ညာမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​တစ်ခါလိမ်ပြီးရင် နောက်တစ်ခါ သုံးလို့မရတော့တာမို့လို့၊ ဒီလို ဝှက်ဖဲမျိုးကို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ သူ သုံးချင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save